Η μυστική γλώσσα

... Διότι ο συγγραφέας οφείλει να φωτίζει τις πλευρές εκείνες του καθημερινού που είναι λιγότερο προφανείς, και με τη μεταφορά να τις ανάγει σε λογοτεχνική αντίληψη. 

[....] Το βλέμμα ενός ανθρώπου, συνηθισμένο να απολαμβάνει υπέρογκο κέρδος, αποκτά κάποιες δυσκολοκαθόριστες συνήθειες, κινήματα φευγαλέα, αχόρταγα, μυστηριώδη, που δεν ξεφεύγουν από τους ομοθρήσκους του. Η μυστική αυτή γλώσσα είναι, τρόπον τινά, η μασωνία των παθών· υπογράμμισα σε μια έκδοση (1930) της Ευγενίας Γκραντέ (1833) του Μπαλζάκ (Τούρ, 1779 - Παρίσι, 1850), που μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωσή της. 

και

Η Πινακίδα (1989) 

Ο κρεοπώλης έβγαλε μία πινακίδα στο δρόμο, έξω από την πόρτα του μαγαζιου του: " κοττόπουλο, 400 δρχ.". 

Ναι, το κοτόπουλο με δύο τ. Κι αυτή η αναπάντεχη ανορθογραφία του ανύποπτου επαγγελματία με αιφνιδίασε.Τη βρήκα "δημιουργική"., με την έννοια πως δεν πρόβαλε την απλούστερη εκδοχή μίας άγνοιας. Για κείνο που δεν γνώριζε είναι σαν να επικαλέστηκε τον πιο σύνθετο τύπο γραφής. Πρόσθεσε, δεν απλοποίησε. 

"Η ζωή με τους εχθρούς" του Κώστα Μαυρουδή ( Τήνος, 1948).

 ...Σας ήρεσε; (1979)

.....Τώρα τα δημόσια μέσα είναι όλα τόσο βρώμικα και παραμελημένα.

- Φταίει το αυτοκίνητο.

Έχετε δίκαιο. Η γειτονιά μας, πάνω στα Κάστρα, γέμισε αυτοκίνητα. Από πάνω μας, στης κυρίας Σερέτη, έχουν τέσσερα: ένα η Βούλα, ένα η Ρούλα, ένα ο άντρας της κι ένα μίνι η ίδια - αν και με δυσκολία την χωράει να μπει. Και να πείτε ότι έχουν κάποια ανάλογη κοινωνική αγωγή - μπα! Κτυπούν τις πόρτες, κορνάρουν, πατάνε τις σακούλες με τα σκουπίδια. Βρεθήκαμε μια μέρα στον ΟΤΕ, και μπήκε η κυρία Σερέτη στον θάλαμο με τα υπεραστικά. Δεν μπορούσε να πιάσει γραμμή, γιατί ο υπάλληλος δεν είχε μηδενίσει τον μετρητή. Του μπήγει τότε κάτι αγριοφωνάρες, έπρεπε να έχετε εκμηδενίσει τη συσκευή, του λέει, κι όχι να σαλιαρίζετε με την προηγούμενη πελάτισσα. Θα σας κανονίσω εγώ, του λέει.

- Μερικοί άνθρωποι στερούνται τρόπων. Πάντως οι περισσότεροι υπάλληλοι είναι αγενείς. Αφήστε τους εργάτες που έχουν αποθρασυνθεί. Εάν βλέπατε πως συμπεριφέρθησαν στον στρατηγό, όταν αποφασίσαμε να ρίξουμε πλάκα για τον γιό μας στο σπίτι μας, έπαθε η καρδιά του και τον τρέχαμε νύχτα στο Νοσηλευτικό. 

- Εξέλιπε ο σεβασμός, η ζωή εκχυδαΐζεται, δεν μας απομένει παρά μία εκλεχτή παρέα...

Παίρνετε έναν κουραμπιέ; Τους έκανε η μαμά με κατσικίσιο βούτηρο.

- Ευχαριστώ, κι εγώ τους κάνω πάντα με βούτυρο που μας φέρνουν από τα Καλάβρυτα.

- Σας ήρεσε; 

- Είναι γευστικότατος. Τι θερμοκρασία να έχουμε άραγε στο τραίνο; 

- Ποιος ξέρει; Λένε, πάντως, ότι εφέτος, θα έχουμε πολύ βαρύ χειμώνα.

Από το "Θερμά θαλάσσια λουτρά",

του Ή.Χ. Παπαδημητρακόπουλου ( Πύργος, 1930 -Αθήνα, 2024) 

Μα πως γίνεται και να διαφέρουν και να μοιάζουν ένας Αμερικάνος τζαζίστας από την ηλιόλουστη Φλόριντα με τους Κουβανούς της παρακαλώ, ένας Έλληνας από το Κάιρο και ένας γαλλικής καταγωγής Πολωνός;

Exit Music (For A Film) - Brad Mehldau (Radiohead Cover)  

Γρήγορα η ώρα πέρασε....Σαπφώ του Νίκου Ξυδάκη

Chopin:Eric Lu – Prelude in E minor Op. 28 No. 4 (third stage) 

Στοιχεία των επισκεπτών στη Σταγόνα