Georgia Kanellopoulou, από το fb. Φωνάζουν όλοι σήμερα για το "θέμα" των αμβλώσεων - και καλά κάνουν, διότι αυτές τις ανοησίες αν δεν τις κόψεις από μικρές και από τη ρίζα μεγαλώνουν και πληθαίνουν - αλλά μου γεννήθηκε μια απορία: ποιος θυμάται την Μαρία Κυπριωτάκη-Περράκη;
Αν βάλεις στο γκουγκλ τη λέξη "αμβλώσεις στην Ελλάδα" θα σου βγάλει: 1986, 1978, ΠΑΣΟΚ, αριστερά, φεμινισμός, Αντρέας, αλλά η κυρία Μαρία Κυπριωτάκη-Περράκη ΠΟΥΘΕΝΑ. Ευτυχώς έχει κάνει ένα ακόμα εξαιρετικό podcast ο Άρης Δημοκίδης και όποιος θέλει μπορεί να μάθει εύκολα.
Η κυρία Μαρία Κυπριωτάκη-Περράκη λοιπόν ήταν γιατρός, συνεργάτιδα της Μαργαρίτας Παπανδρέου και υφυπουργός υγείας την επίμαχη περίοδο, ουσιαστικά σήκωσε όλο το βάρος της αποποινικοποίησης των αμβλώσεων.
Έδωσε τη μάχη της ζωής της γι' αυτό, και μάλλον το πλήρωσε. Το όνομά της χάθηκε, παρότι, εκτός από τις αμβλώσεις, εκείνη έφτιαξε τις μονάδες του ΟΚΑΝΑ, και ήταν από τους πρωτεργάτες του ΕΣΥ, των ΚΑΠΗ, και άλλων.
Ενώ η Μαρία Κυπριωτάκη-Περράκη έδινε τη μάχη των αμβλώσεων, δεξιές γυναίκες βουλευτίνες όπως η Άννα Συνοδινού και η Φάνη Πάλη Πετραλιά καταψήφιζαν, η Άννα Συνοδινού μάλιστα έλεγε πως με τον νόμο αυτό οι γυναίκες μετατρέπονται σε άλογα όντα, σε ζώα. Αλλά κι ο Μανόλης Γλέζος, πρόεδρος της ΕΔΑ τότε και συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, καταψήφισε. Ένας άλλος συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για Σόδομα και Γόμορα. Ενώ ο νεοδημοκράτης Γιώργος Σούρλας ανησυχούσε τι θα γινόταν αν δεν είχε γεννηθεί ο Χριστός και ο Μαρξ, τι πλάκα.
Ίσως κάποιοι εκπλαγούν από το ΚΚΕ, το οποίο βρήκε πως το ερώτημα δεν τίθεται σωστά, τι θα πει ναι ή όχι στις αμβλώσεις; είναι απλουστευτικό, είπε. Το κκε λοιπόν ήταν εναντίον των αμβλώσεων, ήθελε να περιοριστούν, να λυθεί και το δημογραφικό πρόβλημα. Η εισηγήτρια του κόμματος Μαρία Δαμανάκη είπε τελικά πως η ψήφος του κόμματος θα είναι θετική επειδή ε, κάποια προβλήματα λύνονται. Σαν να μας έκαναν χάρη.
Το μόνο κόμμα μαζί με το Πασοκ που ήταν απολύτως και χωρίς αστερίσκους υπέρ των αμβλώσεων ήταν το κκε-εσ. Ο Λεωνίδας Κύρκος δήλωσε απερίφραστα: "η άμβλωση είναι δικαίωμα της γυναίκας".
Δεν τα θυμίζω όλα αυτά προφανώς για να δικαιολογήσω κανέναν και καμία από αυτές που επαναφέρουν το θέμα προς "διαβούλευση". Αλλά για να πω ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κι αν κερδίσουμε ένα δικαίωμα, υπάρχει πάντα η σκοταδιστική πλευρά αυτής της χώρας, διόλου ευκαταφρόνητη σε μέγεθος και επιρροή, που καιροφυλακτεί να μας το αρπάξει. Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι κάποιες αγωνίστηκαν γι' αυτά τα δικαιώματα, κόντρα στο συντηρητισμό απ' όπου κι αν προερχόταν, ας επαναλαμβάνουμε τα ονόματά τους. Όπως της Μαρίας Κυπριωτάκη-Περράκη.
Σ.Δ. Μέσα σ'αυτό το κλίμα μεγάλωνα και όποτε μας προέκυψε προσωπικό πρόβλημα και υπήρχε η δυνατότητα να διορθωθεί δίχως επιπλοκές ένα λάθος μας πάντα συμφώνησα μαζί της. Από τότε έζησα και κάποια συμβάντα γνωστών μου που για διάφορους λόγους δυσκολεύτηκαν κι αν δεν υπήρχε μια ευνοϊκή νομοθεσία το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ότι θα αναλάμβαναν να μεγαλώσουν μία ανεπιθύμητη ζωή με ότι σήμαινε αυτό; Εννοείται, πως μία πρακτική λύση ενός προβλήματος είναι οι αμβλώσεις και όχι μέτρο προφύλαξης, που άθελα δημιουργείται μέσα στο πλήθος περιπτώσεων πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την έξαψη και το απερίσκεπτο που έχουν από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας οι σεξουαλικές σχέσεις.
Γνώμη μου επίσης είναι πως η συζήτηση για απαρασάλευτα ανθρώπινα δικαιώματα καλό είναι να γίνεται στην κοινωνία όταν κάποια από αυτά αμφισβητούνται ευρέως και αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό τα δεδομένα. Όσον αφορά τις αμβλώσεις, και τώρα που ακόμα κι αν η γενικότερη περιρρέουσα έδειχνε να θέλει να ξανακοιτάξει το θέμα των αμβλώσεων, πάλι υπέρ των αμβλώσεων θα ήμουν, μόνο που τώρα στο τσακ μεγάλος - μεγάλος θα έβαζα στην ζυγαριά και το εμβρύο που το έφαγε το μαύρο το σκοτάδι, ως μία προβληματική όμως που έχει το δικό της βάρος, στην υπαρξιακή της διάσταση, ως κάτι δικό σας δηλαδή που θα μπορούσε να υπάρξει με ότι ήθελε προκύψει αυτό.
Διαβάζοντας το πρωί το άρθρο του Κώστα Κουτσουρέλη που ακολουθεί, πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα, βρήκα αξιόλογη την όλη σύλληψη, που προσφέρεται για συζήτηση από ανθρώπους που θέλουν να ανοίγονται σε νέους προβληματισμούς ιδιαίτερα όταν παίζουν εκτός έδρας όπως συμβαίνει τώρα που σε μία συντηρητική στροφή των κοινωνιών της δύσης φαίνεται πως σε κάποιες χώρες ακραίοι κατά βάση συντηρητικοί κύκλοι αμφισβητούν το δικαίωμα στην άμβλωση. Προφανώς θα υπάρχουν κι άλλες αξιόλογες προσεγγίσεις που καλό είναι να τις διαδίδουμε όσοι ενδιαφερόμαστε για τέτοια ζητήματα.
Εκτιμώ ότι βοηθάει τη συζήτηση προσθέτοντας εδώ τι ισχυρίζεται η Διεθνής Αμνηστία για το θέμα των αμβλώσεων.
- Σε περισσότερες από δέκα χώρες, το κόστος της διαδικασίας παραμένει απαγορευτικό όταν δεν καλύπτεται από το δημόσιο σύστημα υγείας. - - Σε άλλες, πολλοί επαγγελματίες υγείας αρνούνται να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις για λόγους συνείδησης, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την πρόσβαση των γυναικών. - Επιπλέον, περίπου δώδεκα χώρες επιβάλλουν ιατρικές προϋποθέσεις και περιόδους αναμονής, που οδηγούν σε καθυστερήσεις και ψυχολογική πίεση. - Η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει επίσης την παρουσία επιθετικών ακτιβιστών κατά των αμβλώσεων έξω από κλινικές σε κάποιες χώρες. Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να διασφαλίσουν ισότιμη και καθολική πρόσβαση στην άμβλωση, προειδοποιώντας πως οι ομάδες κατά των δικαιωμάτων αποκτούν ολοένα και περισσότερη επιρροή. #αμβλωσεις #mybodymychoice #Ευρωπη #neolaiagr
Κώστας Κουτσουρέλης, από το fb. Έγραφα χθες ότι η ιδέα πως υπάρχουν δικαιώματα απαρασάλευτα, τα οποία ούτε η κυρίαρχη απόφαση της πλειοψηφίας δεν μπορεί να καταργήσει (!), είναι εντελώς μεταφυσική. Διαψεύδεται πανηγυρικά σε κάθε σχεδόν σελίδα της ιστορίας. Και λυπάμαι που βλέπω νομοδιδασκάλους που ιδιαιτέρως εκτιμώ, με αφορμή τη συζήτηση για τις αμβλώσεις, να την επαναλαμβάνουν ως συνταγματικό, τρόπον τινά, θέσφατο.
Δεν είναι τίποτε τέτοιο. Η ανιστορική, εξωπραγματική αυτή αντίληψη εμπεδώθηκε και στους νομικούς μας κύκλους πρωτίστως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η πίστη ότι ο δυτικός φιλελευθερισμός είναι η τελευταία λέξη της ιστορίας, το ποθητό πέρας κάθε κοινωνικής εξέλιξης, οδήγησε και στην ανατίμηση της φιλελεύθερης διδασκαλίας περί δικαιώματων. Αυτά τα τελευταία έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως συμβατικές εγγυήσεις, ως συμφωνημένες δεσμεύσεις του κράτους προς τα άτομα, όπως πράγματι είναι, και έγιναν "ιδέες", καντιανού τύπου κατηγορικές επιταγές ή αρχές ενός φυσικού τάχα δικαίου.
Είχαμε δηλαδή μια ραγδαία οπισθοδρόμηση από την ρεαλιστική κοσμοαντίληψη του νομικού θετικισμού (pacta sunt servanda, οι συνθήκες, δηλαδή οι εκάστοτε θετοί από την πολιτική εξουσία κανόνες, πρέπει να τηρούνται) στη νομική θεολογία, στην δοξασία ότι υπάρχουν "άνωθεν" και δοσμένοι κανόνες, τηρητέοι και ισχύοντες πέραν και ερήμην της πολιτικής βούλησης κυβερνώντων και κυβερνωμένων!
Δεν θα υπεισέλθω εδώ στο (μέγα) ζήτημα, τι πολιτικό καπνό φουμάρει αυτή η φιλελεύθερη νομική θεολογία, τίνων τα συμφέροντα δηλαδή εντέλει εξυπηρετεί. Ότι πρόκειται για ιδεολογία καθαρά ολιγαρχική, πιστεύω πάντως ότι φαίνεται αρκούντως από τις εξακτινώσεις της στο πεδίο των οικονομικών και εργασιακών σχέσεων. Αλλά και από το ποιόν και ποσόν της κύριας μάζας των υποστηρικτών της.
Προσωπικά πιστεύω ότι ζήτημα αμβλώσεων αυτή τη στιγμή δεν τίθεται. Η στάση της πλειοψηφίας υπέρ της διατήρησης του παρόντος καθεστώτος είναι δεδομένη. Το να αξιώνουν όμως μερικοί να θέσουν υπό απαγόρευση και τη διαβούλευση πάνω στο θέμα, τον πολιτικό και νομικό στοχασμό δηλαδή, το θεωρώ απόπειρα φίμωσης του αντίπαλου λόγου, πράξη αντιδημοκρατική.
Αυτή πάλι η απόπειρα προκύπτει από μια βαθιά ένοχη συνείδηση. Ακόμη και οι θιασώτες του σημερινού νομικού καθεστώτος, ανομολόγητα γνωρίζουν ότι το επιχείρημα πως το έμβρυο είναι "κτήμα", κομμάτι του σώματος της εγκυμονούσας, και ως εκ τούτου έχει το "δικαίωμα" να το κάνει ό,τι θέλει, δεν είναι ούτε βιολογικά ούτε ηθικά πειστικό.
Η άμβλωση στην καλύτερη περίπτωση είναι προϊόν ενός τραγικού διλήμματος: της επιλογής μεταξύ των συμφερόντων της κυοφορούσης, από τη μια, και των συμφερόντων του κυοφορούμενου, από την άλλη. Και όπως σε όλα τα τραγικά διλήμματα, καμιά απόφαση δεν είναι "ηθικά ορθή". Ακόμη και αν είναι αναγκαία, δεν θα είναι "δίκαιη". Οι ίδιες οι γυναίκες που αναγκάστηκαν να υποβληθούν σε άμβλωση, νομίζω το νιώθουν.
Πολύ ορθά οι κείμενοι νόμοι στις περισσότερες χώρες της Δύσης, ποινικοποιούν μεν την άμβλωση, αίρουν όμως τον άδικο χαρακτήρα της πράξης και την αφήνουν ατιμώρητη αν αυτή τελεστεί κατά τις πρώτες εβδομάδες της κύησης (και σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις).
Τι μας λένε αυτοί οι νόμοι με άλλα λόγια: κάθε άμβλωση είναι πράξη άδικη. Ως εξόχως βίαιη πράξη, αφαιρεί από ένα ον ό,τι σημαντικότερο διαθέτει. Όμως, υπό ορισμένες κοινά συμφωνημένες προϋποθέσεις (άρα χάριν του κατά σύμβαση θεωρούμενου ως υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος), κάποιες αμβλώσεις συγχωρούνται.
Τώρα, αυτές τις προϋποθέσεις όχι μόνο επιτρέπεται να τις συζητούμε κατά καιρούς, αλλά επιβάλλεται κιόλας. Κάθε τι άλλο είναι ζηλωτισμός.