Αλλά στο χωριό, πέρα από τους περιπάτους κάνει κι άλλα πράγματα. Όπως λόγου χάρη, καλλιεργεί βότανα, αρωματικά φυτά και φτιάχνει και θεραπευτικές κρέμες. Η αιτία που αναφέρετε η Σταγόνα στην κα. Λεκάτου, δεν είναι φυσικά οι κρέμες προσώπου; Γιατί όχι; Ε, ναι εντάξει, θα μπορούσαν να 'ναι κι αυτές οι κρέμες, αλλά τώρα άλλο είναι το θέμα μας. Ποιο; 

Το ότι η Ανθή Λεκάτου έχει γράψει δύο αστυνομικά βιβλία. Το πρώτο κυκλοφόρησε το 2010 και ο τίτλος του ήταν "Κουκουβάγια στην πέτρα". Το δεύτερο κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Μελάνι και έχει τίτλο " Όλοι μπορούν να κάνουν φόνο" (259σελ., 14 €).

Στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου μας προσκαλούν οι εκδόσεις Μελάνι, την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου στις 7.30μ.μ στο ωραίο κτίριο του Παλαιού Ταχυδρομείου ( Φίλωνος 29) στον Πειραιά, εκεί που τώρα στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη. Για το βιβλίο αυτό θα μιλήσει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιώργος Φραντζεσκάκης, ενώ πριν απ'αυτόν θα μιλήσει για λίγο ο ποιητής Νίκος Μοσχοβάκος.

Δυο φόνοι είναι στο επίκεντρο αυτού του βιβλίου, οι φόνοι δυο κοριτσιών. Ο πρώτος πραγματοποιείται στην Αθήνα και ο δεύτερος μετά

από κάποια χρόνια στην ελληνική επαρχία. Πολλές είναι οι ομοιότητες ανάμεσα σε αυτές τις δυο περιπτώσεις και η σημαντικότερη είναι ότι

βασικός ύποπτος και για τις δυο περιπτώσεις είναι ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, αρκετά επιτυχημένος. Τα στοιχεία που

η αστυνομία έχεις στη διάθεσή της, υπέρ και κατά, είναι μοιρασμένα και η όλη κατάσταση κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη

εως και το τέλος του μυθιστορήματος.

Το ερώτημα, αν όλοι εν δυνάμει μπορούν να κάνουν έναν φόνο, έχει απασχολήσει από πολύ παλιά όλον τον κόσμο, μα και σπουδαίους φιλοσόφους, μύστες, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, συγγραφείς και τηλεπαρουσιαστές. Επειδή οι απαντήσεις αποκλίνουν, συμπέρασμα δεν υπάρχει. Άρα ο καθένας μας έχει το ελευθέρας να φτιάχνει τη δικιά του απάντηση και αν θέλει να τη συνοδεύει από με μια επιχειρηματολογία.  Η πιο πλήρης απάντηση φυσικά είναι πάντα η ίδια η ζωή του καθενός.

Ένα ερώτημα ενδιαφέρον μπορεί να μας προκύψει, αν εστιάσουμε όχι σ'αυτούς που είναι δεδομένοι, όπως π.χ ο υπεράνω Ιησούς, αλλά σε άλλους που παίζει το αν είναι δυνατόν να κάνουν φόνο παρόλο που έχουμε αρκετά στοιχεία γι'αυτούς. Και δεν αναφερόμαστε στους Αμερικανούς, που είναι οι φονιάδες των λαών, αλλά ας πούμε στον Χίτλερ, ή απ'την άλλη μπάντα στην Άγκαθα Κρίστι . Ο Χίτλερ, που θεωρείται βασικός υπεύθυνος για το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, είναι συζητήσιμο αν μπορούσε ο ίδιος να διαπράξει έναν φόνο. Και η 'Αγκαθα, μήπως με τα μυθιστορήματά της είχε βρει τον ιδανικό τρόπο να ξορκίζει το κακό που τριγυρνούσε μέσα της; Το καλύτερο για όλους δεν θα ήταν η δολοφονική μανία του Χίτλερ να εύρισκε διέξοδο στο χαρτί, όπως της Άγκαθα;

Ενδιαφέρον θα έχει πάντως να διερευνήσουμε και τον εαυτό μας. Τι γνώμη έχουμε γι'αυτόν; Θα μπορούσε άραγε να κάνει ένα έγκλημα πάθους, προμελετημένο ή και όχι; Θα μπορούσε να σκοτώσει εν ονόματι μιας ιδέας; Ή πάνω στα νεύρα του; Για αντίποινα; Για να αποδώσει δικαιοσύνη; Για λόγους τιμής; Για να ζήσει; Εξ αιτίας μιας ληστείας; Να είναι ο Κλίντ Ίστουγντ στο Million Dolar Baby ? ΅Εξαρτάται; Από τι εξαρτάται; Κι αν του έχει προκύψει η έντονη διάθεση να δολοφονήσει κάποιον, τι ήταν αυτό που τον εμπόδισε; Είναι φανερό πως ο τίτλος του βιβλίου της κα. Λεκάτου μπορεί να μας βγάλει σε περίεργα και αχαρτογράφητα μονοπάτια και να μας βάλλει σε σκέψεις. Ελπίζουμε το ίδιο να ισχύει και για το βιβλίο της.

Ως γνωστόν ακόμα κι από φωτογραφίες οι έμπειροι φυσιογνωμιστές είναι ικανοί να εκφέρουν γνώμη για τον φωτογραφημένο άνθρωπο. Εμείς, που κάποια φεγγάρια υπήρξαμε ερασιτέχνες φυσιογνωμιστές, κοιτάξαμε τη φωτό στ'αριστέρα. Κι ενώ σχηματίσαμε τη γνώμη πως η εικονιζόμενη, υπό κατάλληλες συνθήκες, ακραίες φυσικά, τον έχει το φόνο στο αίμα της, κάτι που δεν το μπορέσαμε να το προσδιορίσουμε, μας ξεφούσκωσε αυτήν τη βεβαιότητά μας. Ίσως να είναι το ίδιο εκείνο στοιχείο που ωθεί την κα. Λεκάτου να γράφει βιβλία με φόνους αντί να τους διαπράττει στην πραγματικότητα. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία μικρούλα ιστορία της κας. Λεκάτου για τους Φούρνους, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο στη lifo.