Κι αυτό το Τσάμικο, από το μακρινό '83, με το που ξύπνησα ένιωσα ότι θέλω να το τραγουδήσω μαζί με φίλους, γνωστούς κι αγνώστους, έξω στη φύση, δίπλα σε θάλασσα και σε βουνό. Είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που πιστεύω ότι εκφράζουν το πνεύμα της εθνικής μας επετείου, ναι με ένα λοξό τρόπο που όμως κινητοποιεί μέσα μου κάποια από τα ας πούμε καλά πατριωτικά μου στοιχειά, αυτά που, με λύπη το λέω, νιώθω ότι χρήζουν προστασίας μιας και είναι είδος υπό εξαφάνιση τώρα που σαρώνουν κάποια άλλα άλλων με μεγάλη ανταλλακτική αξία και την βαρβαρότητα πρώτο τραπέζι πίστα.
Με τα χρόνια έφτασα στο σημείο λέγοντας Πατρίδα να εννοώ όλους εκείνους τους ανθρώπους, ζωντανούς και νεκρούς..
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδηςπου έστω και μια φορά στη ζωή τους μπόρεσαν να χαρίσουν κάτι σε έναν άλλο συνάνθρωπό τους που βρισκόταν σε πιο αδύναμη θέση από αυτούς ή με λίγα λόγια, να τον βοηθήσουν. Κάτι με τις πράξεις τους, με τα άυλα και υλικά έργα τους ακόμα και με μια καλή κουβέντα ενθάρρυνσης, με ένα πανσέληνο χαμόγελο βρε πατριώτη.
Σήμερα που και καλά κοιμήθηκα και μετά τις προηγούμενες κρύες και συννεφιασμένες μέρες, ξημέρωσε η 25η Μαρτίου ντυμένη στα ηλιόλουστα γιορτινά της, ένιωσα το ποτήρι της πατρίδας μισογεμάτο. Μέσα μου αυτό σημαίνει πως έστω και στιγμιαία πιστεύω ότι όλοι εν δυνάμει μπορούμε σε κάποια φάση της ζωής μας να έλθουμε πηγαία στη θέση του άλλου που βρίσκεται σε δύσκολη θέση και να κάνουμε κάτι γι'αυτόν δίχως υπολογισμούς και δεύτερες σκέψεις και προσταγές παντός τύπου, μόνο γι'αυτόν κι όχι από σπόντα και για μας.
Λάκης Ιγνατιάδης
Ραβδοσκοπία ατζαμή
Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης
- Καβάφης ΙΙ, μμμμ... μάλλον γι'αυτούς που έχουν μία ανεξέλεγκτη ροπή για να κολλήσουν + μία σταγονίσια ιδέα
- Πέντε ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη ( Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933) που κάθε φορά που τα διαβάζω νιώθω να ομορφαίνω εντός, εκτός κι εναλλάξ + άλλα τινά
- Φαύλος κύκλος, του Κώστα Καλλίτση
- Το πιο σημαντικό μάθημα μαθηματικών του 21ου αιώνα βρίσκεται ένα κλικ μακριά μας
- Μια αναφορά στη ζωή και τις ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (Αθήνα, 27 Απριλίου, 1937 - Δραπετσώνα, 2011) + ένα σταγονίσιο σχόλιο
