Σήμερα 21 Μαρτίου που έχουμε εαρινή ισημερία, η ανθρωπότητα αποφάσισε να τιμά επίσημα τις εξής Ημέρες ως Παγκόσμιες [Ημέρα κατά του Ρατσισμού] [Ημέρα Δασοπονίας] [Ημέρα Ποίησης] [Ημέρα Ύπνου] [Ημέρα για το Σύνδρομο Down] [Ημέρα Κουκλοθεάτρου].
Ξεχωρίζουμε αυτή του "Ύπνου", μιας και από μικρός ταλαιπωρούμε από αϋπνίες, αυτήν "κατά του Ρατσισμού" μιας και εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στους αιώνες έχουν πληρώσει ακριβά εξ αιτίας άλλων ανθρώπων το χρώμα του δέρματός τους, την εθνικότητά τους, τη θρησκεία τους και για να μην ξεχνιόμαστε και την αθεΐα τους, το φύλο τους και το σεξουαλικό τους προσανατολισμό και αυτή της "Ποίησης", μιας και είναι ένα από εκείνα τα κεράκια που προκαλούν συγκίνηση φωτίζοντας τα σκοτάδια μας ακόμα και σ'αυτούς που δεν τη διαβάζουν αλλά παθαίνουν όταν τη συναντούν μέσα στη ζωή τους. Το βάρος για να τιμάει κάθε μέρα ο καθένας μας αυτές τις Παγκόσμιες Ημέρες μοιράζεται στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και στις νομοθεσίες των σύγχρονων κρατών.
Για την παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού πολλά είναι τα έργα και οι δράσεις των ανθρώπων που προσέφεραν τον οβολό τους. Μια καλή ταινία που ξεφεύγει αρκετά από τα κλασσικά αντιρατσιστικά κλισέ είναι η καλοφτιαγμένη αμερικάνικη "Το Πράσινο βιβλίο" (2018) του Πήτερ Φαρέλι που θα προβληθεί σήμερα στις 10.15 από την ΕΡΤ 2.
Κι ένα σύγχρονο ποίημα που μου αρέσει είναι το " Αντιγόνη " της Άννας Γρίβας
Με τις κόκκινες κορδέλες
δέναμε τα μαλλιά μας
τις λευκές τις ρίχναμε στον άνεμο
κι οι χρυσαφένιες ήταν δώρα στους θεούς.
Κάποτε ένα παιδί με ρώτησε
αν φοβάμαι να πεθάνω
κι έσφιξε στον λαιμό μου μια κορδέλα.
Για εκείνο ήταν μόνο ένα παιχνίδι:
πού να ήξερε πως είχα δει την κρεμασμένη
στο δοκάρι του σπιτιού

Ήμουν μικρή
μου κλείσαν τα μάτια
μου κλείσαν το στόμα
άκουσα μόνο το σώμα
καθώς έπεφτε
με κρότο
στη γη.