Ναι, μιας και στις 4 Οκτωβρίου κάθε χρόνου η ανθρωπότητα γιορτάζει τη Παγκόσμια Ημέρα της Αρχιτεκτονικής και των Ζώων. Η Αρχιτεκτονική είναι η μόνη τέχνη που είναι και επιστήμη, και είναι μια πανάρχαια ανθρώπινη δραστηριότητα που ως ένα βαθμό διαμορφώνει τον τρόπο που ζούμε μαζί, που αλληλοεπιδρούμε. Όσο για τα ζώα, όσα έχουμε επιτρέψει να υπάρχουν ακόμα, έχουμε σ'αυτόν τον πλανήτη μια κοινή ιστορία χιλιάδων χρόνων. Μια ιστορία που τα έχει όλα, μιας και άλλα τα τρώμε, άλλα τα χρησιμοποιούμε για να κάνουμε πειράματα, άλλα για να μας κάνουν δουλειές, συνήθως βαριές και άλλα τα φροντίζουμε στα σπίτια μας επειδή τα αφεντικά τους τα αγαπούν.Υπάρχει κάτι που σιγά σιγά αλλάζει τη στάση μας απέναντί τους μέσα στους αιώνες; Ναι, κι αυτό είναι η θέσπιση νόμων που τα προστατεύουν και συνήθως οφείλεται στη δράση λίγο κατά βάση ανθρώπων που τα αγαπάνε, και κάποιοι απ'αυτούς όλα.
Λίγα λόγια για την αρχιτεκτονική, ένα παλιό ποίημα για τα ζώα και δύο σχετικά τραγούδια που μου αρέσουν.
Το αντίστοιχο Νόμπελ για την αρχιτεκτονική ονομάζεται Πρίτσκερ, απονεμήθηκε πρώτη φορά το 1979 από το Ίδρυμα Χάιατ, δίνεται κάθε χρόνο σε ζώντες αρχιτέκτονες για το σύνολο του έργου τους και συνοδεύεται με το ποσόν των 100 χιλ.δολαρίων.
Φέτος βραβεύτηκαν δύο Ιρλανδές, οι Ιβόν Φάρελ (1951 -) και Σέλεϊ Μακναμάρα (1952 -). Τα δύο ενδιαφέροντα στοιχεία της βράβευσης αυτής, πέρα από το ξεχωριστό έργο τους σε διάφορες χώρες του κόσμου, είναι οι μοναδικές Ιρλανδές που έχουν βραβευτεί με αυτό το βραβείο και είναι η τέταρτη και η πέμπτη γυναίκα που κερδίζουν το Πρίτσκερ. Και το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι όπως τόνισε η επιτροπή, το βραβείο, δεν δόθηκε στις δύο αρχιτεκτόνισσες για το σύνολο του έργου τους μόνον, αλλά και για το πώς λειτουργούν το αρχιτεκτονικό γραφείο τους και «τη γενναιοδωρία τους προς τους συναδέλφους τους».
«Μέσα στο ήθος ενός επαγγέλματος σαν το δικό μας, έχουμε τόσες φορές προσπαθήσει σκληρά να βρούμε χώρο για την εφαρμογή αξιών όπως ανθρωπισμός, τέχνη, γενναιοδωρία και πολιτισμική διασύνδεση με κάθε μέρος και περιβάλλον στο οποίο εργαζόμαστε» είπε η Σέλεϊ Μακναμάρα. Ας ελπίσουμε πως όταν θα ξεκινήσει με το καλό το έργο σε όλη την περιοχή της ανάπλασης στη Δραπετσώνα, σ'αυτήν την πεντάστερη περιοχή του λεκανοπεδίου, θα αναθέσουν οι αρμόδιοι να το σχεδιάσουν κάποιοι αρχιτέκτονες ας πούμε έφαμιλλοι των αρχιτεκτόνων που τους έχει δοθεί το Πρίτσκερ. Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί η ανάρτηση στη Βικιπαίδεια όπου υπάρχει ο κατάλογος των αρχιτεκτόνων που έχουν βραβευτεί μέχρι φέτος με το Πρίτσκερ.
Το ποίημα που ακολουθεί, κάποια στιγμή όταν είμασταν παιδιά πιστεύω ότι το διαβάσαμε όλοι εκείνα τα χρόνια, μάλλον γιατί υπήρχε στο αναγνωστικό. Αν πάλι θυμάμαι καλά, μου άρεσε εκείνη την εποχή, μου έβγαζε κάτι δικό μου καλό. Είναι ένα ποιήμα του Ιωάννη Πολέμη ( Αθήνα, 1862 - 1924) και το θυμήθηκα σήμερα από την ανάρτησή του στο fb από την Evagelia Kordonouri.
Καλό είναι να διευκρινήσω πάντως, πως για τα ζώα που έρχομαι σε επαφή, από μυρμήγκια, κατσαρίδες, κουνούπια, νυχτερίδες, κι αράχνες, πουλιά, άλογα, κ.λπ μέχρι γατιά και σκυλιά, συνήθως ούτε απέχθεια νιώθω ούτε τα συμπαθώ, αντιδρώ όμως, όταν βλέπω συνανθρώπους μας να κτυπούν τα τετράποδα, να τα βασανίζουν. Κάποιες λίγες φορές ένιωσα μια ζεστασιά για σκυλάκια άλλων κι αυτό εξ αιτίας των χαδιών και των παιχνιδιών που έκανα μαζί τους.
