Ο ένας την είδε σαν

εξωτική καλλονή, 

που θα έκανε τους φίλους

του στην Τροία

να σκάσουν από τη ζήλια, 

ο άλλος σαν τρόπαιο

που μόλις το ξανάπιανε στα χέρια

θα'κλεινε τα στόματα των

άξεστων Αχαιών.

Αυτός που τελικά θυσιάστηκε 

για χάρη της

δεν υπήρξε ούτε σύζυγος

ούτε εραστής.

Κι όταν τον είδε να κείτεται

νεκρός μπροστά στα τείχη της

πόλης κατάλαβε ποιος 

ανάμεσα σε όλους τους νταήδες

ήταν ο αληθινός ήρωας, 

ο άντρας που θα άξιζε να είχε

ακολουθήσει.

Και τότε για πρώτη φορά

βλέποντας την Ανδρομάχη να 

οδύρεται για τον χαμό του, 

σφίγγοντας στην αγκαλιά της

τον μικρό τους γιο,

τη ζήλεψε τη ζήλεψε βαθιά,

γιατί εκείνη τουλάχιστον είχε

γευτεί τον έρωτα

όπως θα έπρεπε να τον γεύεται

μια γυναίκα σαν αυτήν -

μια βασίλισσα. 

Από την ποιητική συλλογή του Χάρη Βλαβιανού ( Ρώμη, 1957)  " Αυτοπροσωπογραφία του λευκού", εκδόσεις Πατάκη, 2018. 

Ο πίνακας Helen of Troy ( 1881) είναι είναι του Sir Edward Poynter.