Μέσα στα χρόνια μου το είχε πει αρκετές φορές πως θα του άρεσε πολύ να φτιάχναμε μαζί και μια ραδιοφωνική εκπομπή σα να είμαστε σε ταβέρνα σε καφέ μπαρ σε εκκλησία σε γήπεδο και σε παραλία την ίδια στιγμή. Τις περισσότερες φορές το θέμα έπεφτε στο τραπέζι όταν πάνω του έρεαν μεζέδες και οινοπνευματώδη. Τότε τσιμπούσα στα ασυνάρτητα λόγια του και μαζί κεντούσαμε. Οι ιδέες έπεφταν ακατάπαυστα η μία μετά την άλλη και πιστεύαμε, μέσα στον οίστρο μας, πως η μία ότι ήταν καλύτερη από την άλλη.
Φτιαχνόμασταν με αέρα κοπανιστό. Έκοβε ο ένας έραβε ο άλλος. Παραμυθιαζόμασταν στο φουλ νομίζοντας πως είχαμε τόσα να πούμε μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, να πούμε ο ένας μέσω του άλλου στο κοινό, αυτό το μυστήριο, το απρόβλεπτο και το προβλέψιμο συνάμα, αυτό το τόσο οικείο μα και τόσο ξένο από την μια στιγμή στην άλλη. Το κοινό λοιπόν, που αν θέλουμε να μας δέχεται και να κάνουμε παιχνίδι μαζί του, καταλήξαμε πως θα πρέπει να ψαχτούμε για ένα χαρμάνι συνηθισμένων κι ασυνήθιστων τροχιών, λόγων και ήχων, παλαιών και νέων από όλες τις παραδόσεις. Να εκτεθούμε λοιπόν, μέσα από πράματα της ζωής και της τέχνης που αγαπάμε.
Την τελευταία φορά επιτέλους συμφωνήσαμε στην μέρα και στην ώρα της εκπομπής. Κυριακή λοιπόν, χαλαρά και ζωντανά 1 με 2 το μεσημέρι και επανάληψη το βράδυ, και κατά πάσα πιθανότητα ο τίτλο της θα είναι «Για άγνωστα νερά, ώ παίδες».
Και σήμερα πρωί πρωί ο αθεόφοβος μου έστειλε τις πέντε κολώνες της πρώτης μας κοινής εξόδου στον αέρα που θα είχε σαν μουσικό άξονα την Νύχτα.
Μουσικό σήμα: Υπό αναζήτηση.
Συστάσεις, βιογραφικά χαιρετισμούς και πρωτοποριακές διαφημίσεις.
Φλυαρούμε περί ανέμων και υδάτων.
Ακολουθεί το εγκώμιο της νύχτας σε πέντε πράξεις.
1η) Ναι, της νύχτας, που μπορεί να πέφτει και μέσα στην καρδιά της μέρας, τότε που δε βλέπεις ούτε τη μύτη σου. Γιατί μιλάμε για φάσεις που χάνεις εντελώς την μπάλα και το μόνο που σε κρατάει στο τσακ είναι λίγες αδύναμες ρίζες στον ουρανό του πάθους σου σφιχτομπλεγμένες με τις άλλες της αβύσσου μιας άφατης απελπισίας, τουτέστιν, δε βρίσκεις θέση για σένα πουθενά σ'αυτόν τον κόσμο.
Nights in white satin- Moody Blues ,1967.
Διαφημίσεις, συζητάμε, διαβάζουμε και ένα απόσπασμα του Παπαδιαμάντη.
2η) Να, όπως τότε που το σώμα σου της ζήτησε σ'εκείνη τη Σιβηρία με πρωτόγνωρη ένταση να σε σφίξει στην αγκαλιά της και σου το αρνήθηκε η άσπλαχνη, ή όπως τότε που μετά φόβου και πίστεως πήρες εκείνους τους τρεις σαλταρισμένους τσιγγάνους που έκαναν ώτο στοπ σε ένα χωματόδρομο στη μέση του πουθενά και όταν αποχαιρετιστήκατε από τα κλαρίνα της κραιπάλης μόνο που δεν φιληθήκατε.
Το κόκκινο φουστάνι Σ. Κουγιουμτζή - Κ. Κινδύνη με Ελευθερία Αρβανιτάκη, 1986.
3η) Τι νύχτα καλή μου κάθε που μας κατακυριεύουν τα αιματοβαμμένα φαντάσματά μας! Τότε που είμαστε σκέτη νέτη επιθυμία χύμα στο κύμα. Αδύνατο τότε να σε κουλαντρίσει ο φίλιος κόσμος σου, συνήθειες και κατακτημένες σταθερές. Ούτε όμως μπορούν να σε τιθασεύουν τα άπειρα ποτά, τα παράνομα χάπια οι τζούρες, μα ούτε και ότι όμορφο έχεις ζήσει ως τότε. Έτσι φτάνει η στιγμή που περνάς άοπλος στον κόσμο της ακατανίκητης αϋπνίας. Εκεί όπου τα όνειρα μετεωρίζονται αναποφάσιστα και γι'αυτό βασανιστικά, ανάμεσα στο θαύμα και στον εφιάλτη. Γέννημα θρέμμα απουσιών που ξύνουν τις αθεράπευτες πληγές κι εμποδίζουν να μας ανακουφίσει ο ύπνος, θάνατος εν μέρει ως γνωστόν.
|
It's just you and I Not a sound There's not one sigh Just the beat of my poor heart In the dark
Now, in the dark, in the dark I get such a thrill When he presses his fingertips Upon my lips And he begs me to plase keep still In the dark
But soon This dance will be endin' And you're gonna be missed Gee, I'm not pretendin' 'Cause I swear it's fun Fun to be kissed
In the dark Now we will find What the rest Have left behind Just let them dance We're gonna find romance Lord, in the dark
|
Είμαστε μόνο εσύ και γω Ούτε ένας ήχος Δεν υπάρχει ούτε ένας στεναγμός Μόνο ο χτύπος της φτωχής καρδιάς μου Στο σκοτάδι Τώρα, στο σκοτάδι, στο σκοτάδι Νιώθω τέτοια συγκίνηση Όταν πιέζει τα δάχτυλα του Πάνω στα χείλη μου Και με παρακαλάει να μείνω ακίνητη Στο σκοτάδι Αλλά σύντομα Αυτός ο χορός θα τελειώνει Και θα μου λείπεις Ω, αλλά δεν προσποιούμαι Γιατί, τ’ ορκίζομαι, έχει πλάκα Έχει πλάκα να σε φιλούν Στο σκοτάδι Τώρα θα βρούμε Οι υπόλοιποι Τι άφησαν πίσω Απλά άστους να χορεύουν Γιατί εμείς θα βρούμε το ρομάντζο Θεέ μου, στο σκοτάδι
Μετάφραση Σ.Μ |
4η) Νύχτα παίρνει εντός μας το πάνω χέρι φως καρδιακό που ξεχύνεται από παντού, μας ξεστραβώνει εις βάθος και εις πλάτος απροσμέτρητο, μια τρυφερή δύναμη ανεξέλεγκτη που δεν είναι στη φύση της να γίνει αρχή με μέση και τέλος, αλλά ανεπιτήδευτο δόσιμο διαρκείας ακόμα και σε υποθέσεις χαμένες από χέρι. Τη νύχτα δικέ μου που έρχονται τα πάνω κάτω κι εσύ, ως ο τελευταίος των τελευταίων, γίνεσαι για μια μόνο στιγμή ο αναρχικός άρχοντας των ονείρων σου, αυτός που καίγεται για να λιώσει τους πάγους μιας ημερήσιας ζωής στεγνής και φτηνιάρικης, μνησίκακης και αρπακτικής, υποκριτικής και άθλιας. Γιατί να ξημερώσει λοιπόν;
Ας μην ξημέρωνε ποτέ Απόστολος Χατζηχρήστος - Κώστας Μάνεσης, με Απόστολο και Ευάγγελο Χατζηχρήστο, 1949.
Μας παίρνουν τηλέφωνο βαλτοί φίλοι μας για να ζεσταθεί το παιχνίδι. Διαφημίσεις.
5η) Αυτής της νύχτας αγαπητοί μας ακροατές φιλάμε πόδια κι χέρια, μα προπάντων και αν είμαστε και τυχεροί, τα φλογισμένα κι ολόγυμνα χείλια της. Και γι’αυτήν παρακαλάμε θεούς και δαίμονες να κρατήσει για όλη μας τη ζωή και ας υποψιαζόμαστε, ναι και ας το υποψιαζόμαστε λέω, πως δε θα αντέξουμε τόσο ξόδεμα. Αυτής που της ανήκουμε ολόψυχα, γιατί θέλουμε άγνωστο πως και γιατί, να γίνουμε ένα εγκάρδιο ένα μαζί της.
Αλληλούια συνταξιδιώτες, αλληλούια όταν στ' αλήθεια είμαστε ασέληνος νύχτα, κάθε που είμαστε ναυαγοί στην ανεξερεύνητη πλευρά του εαυτού μας. Τότε δόξα ανεξίτηλη να στεκόμαστε όρθιοι ανάμεσα σε μιας θεϊκής καύλας μπαξέδες με ηλιοτρόπια, ρόδα και νυχτολούλουδα καλοί μου κι ας τα θερίζει όλα η ανίατη ματαιότητα. Που κόντρα πάει να πει ραντεβού ξανά στα ανυπότακτα νερά του αγνώστου, τα μυστικά. Ελπίζοντας ότι δε θα λακίσουμε σαν την άλλη φορά που τα κάναμε μαντάρα. Α, και κάνοντας ταμείο, μην ξεχνάμε παίδες και κορασίδες, ότι πιο πολλά χρωστάμε παρά μας χρωστούν, πως μόνο έτσι η νύχτα ευλογία γίνεται για μας τους εραστές της.
Αυτά θυμάμαι τώρα.
Because the night της Πάτι Σμιθ με Μπόνο, Μπρους Σπρίγκστιν και Πάτι Σμίθ, 1983.
Ευχές από καρδίας, χαιρετισμούς στους δικούς σας και στον αέρα η Έξοδος , 1976, το μουσικό σήμα του τέλους της εκπομπής μας.
