Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Πέμπτη, 09 Ιουλίου 2015 15:47

Το Μελίνα αργεί και αργεί, μα ιδού οι δεκατρείς φετινές ταινίες

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

που θα πρoβάλουμε κάθε βδομάδα ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη ως δώρο από το Δώρα μας. Ως γνωστόν ο δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας έχει δύο θερινά σινεμά ( Σινέ "Μάρθα Καραγιάννη" (Κατερίνα), στην Ευγένεια και Σινέ "Μελίνα Μερκούρη" (Δώρα) στη Δραπετσώνα) και ένα χειμερινό (REX). Τα σινεμά αυτά επί δημαρχίας Τζανή στην αρχή υπολειτούργησαν, μετά παροπλίστηκαν και παραδόθηκαν στη νέα δημοτική αρχή σε κακά χάλια.

Η νέα δημοτική αρχή του Βρεττάκου που ανέλαβε από το Σεπτέμβρη, αποφάσισε να μη λειτουργήσει μέσα στον χειμώνα το REX, που αν λειτουργούσε όπως ήταν ήθελε και πολλές επιδιορθώσεις. Για το καλοκαίρι αποφάσισε να ανοίξει μόνο το Μελίνα. Περνώντας προχθές από εκεί φαίνεται πως όλες οι επισκευές έχουν τελειώσει, τα βαψίματα έγιναν, το χαλικάκι στρώθηκε και οι καρέκλες περιμένουν να απλωθούν και να ανοίξουν. Τώρα το πότε θα ξεκινήσει ένας θεός το ξέρει. 

Το μισό καλό είναι ότι επιτέλους επιδιορθωμένο το Μελίνα κάποια στιγμή θα ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό. Το μισό κακό είναι ότι οι άλλοι θερινοί κινηματογράφοι του λεκανοπεδίου έχουν ξεκινήσει τις προβολές τους κοντά δυο μήνες τώρα. Δικαιολογίες θα υπάρχουν βεβαίως, αλλά το πιο πιθανόν είναι ότι θα πρόκειται για αστειότητες. Διότι από τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση της επαναλειτουργίας και σκοπεύεις κύριε αντιδήμαρχε επί των πολιτιστικών να κάνεις τη σωστή κίνηση, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι να αρχίσουν οι προβολές ενός κινηματογράφου που είχε αφεθεί στη μοίρα του, τότε εκτιμάς το χρόνο που απαιτείται και ξεκινάς όλες τις απαραίτητες ενέργειες τον κατάλληλο χρόνο ώστε το έργο να είναι έτοιμο στην ώρα του. Είναι θέμα οργάνωσης και καλού προγραμματισμού. Μ'αυτό το σκεπτικό η βαθμολογία που δίνουμε ως υποψήφιοι θεατές σε όσους χειρίζονται το έργο της επαναλειτουργίας του Μελίνα, με το ζόρι πιάνει τη βάση. Μένει να δούμε και τα υπόλοιπα, που έχουν να κάνουν με το πρόγραμμα και τη λογική του, με την τεχνική υποδομή και τις πολυθρόνες, με το μπαρ, με τα εισιτήρια, με τη διαφήμιση και με τα έξτρα που δίνουν μια άλλη διάσταση στις προβολές αυτές.  

Το πως ακριβώς επιλέγονται οι ταινίες που παίζουν τα σινεμά δεν το γνωρίζουμε επακριβώς. Προφανώς κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι εταιρείες διανομής που τρέχουν τις ταινίες τους αφήνοντας λίγα περιθώρια στις επιλογές που μπορούν να κάνουν οι ιδιοκτήτες, είτε αυτοί είναι ιδιώτες είτε οι δήμοι. Υπάρχουν πάντως κάποιοι κινηματογράφοι, όπως και σύλλογοι και λέσχες, που φαίνεται πως έχουν και γνώμη και άποψη για τις ταινίες που προβάλλουν, προσπαθώντας να διέπονται οι προβολές αυτές από μια λογική ανάμεσα στα στάνταρ της αγοράς, της ιδιαιτερότητες της τέχνης και τις αναζητήσεις της κοινωνίας.

Εμείς ταινίες βλέπαμε με το σωρό από μικροί. Αυτές που έπαιζαν οι δεκάδες κινηματογράφοι της γειτονιάς και για τη γειτονιά. Σιγά σιγά μες τα χρόνια που περνούσαν ασταμάτητα, αρχίσαμε να κυνηγάμε και κάποιες άλλες ταινίες που έβλεπαν λίγο πιο βαθιά και λοξά πατώντας φρένο στον επίκαιρο πραγματικό χρόνο και ανοίγοντας χαραμάδες στο φανταστικό που φώλιαζε στην τρέχουσα πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι που έχουν μία ροπή στις ευκολίες και τους αρέσει να κατηγοριοποιούν τα πάντα, έχουν κατατάξει τις περισσότερες απ'αυτές στην κατηγορία Σινεφίλ. Πέρα από της κατηγοριοποιήσεις, αυτό που είναι το ουσιαστικό είναι πως κυκλοφορούν κάθε χρόνο ταινίες που προσπαθούν να ξεφύγουν από το κοινότοπο και να μιλήσουν με μια άλλη γλώσσα και αισθητική και με άλλες ιστορίες για τις περιπέτειες του ανθρώπου και το πως αυτές τον ενώνουν και τον χωρίζουν με τον κόσμο του και με τους άλλους.

Πολλές από τις ταινίες αυτές μας έχουν διεγείρει φέρνοντάς μας σε επαφή με κάποιους από τους εαυτούς μας και δίνοντάς τους βήμα και συνείδηση. Μιλάμε με την προϋπόθεση της παραδοχής ότι μέσα στον καθένα μας παίζουν και άλλα εγώ, εκτός από τα καθημερινά μας. Αυτά τα "εγώ μας" βοηθούν οι ταινίες αυτές, που είτε ως πρωτοποριακές είτε ως πειραματικές είτε ως πρωτότυπες, να απελευθερωθούν τουλάχιστον όσο κρατάει η προβολή, προκαλώντας μας βεβαίως και το ενδιαφέρον και μια απροσδιόριστης αιτίας ευχαρίστηση. Όπως είναι αναμενόμενο οι ταινίες αυτές, εκτός εξαιρέσεων πάντα, δεν κόβουν πολλά εισιτήρια. Αρκετές όμως κερδίζουν βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ και είναι απ' αυτές που συνήθως επιδρούν με ένα τρόπο μαγικό στην ψυχή των θεατών που τις διαλέγουν. Μιλάμε για μάγια που μοιάζουν αμυδρά μ'αυτά που μας κάνουν άνθρωποι σαν κι εμάς όταν διασταυρώνονται οι ζωές μας και απροσχεδίαστα μας τάζουν την ευτυχία του ουρανού με τ'άστρα.

Φέτος, όπως κάθε χρονιά, είδαμε αρκετές ταινίες. Οι δεκατρείς που μας άρεσαν πιο πολύ, όχι απαραίτητα για τους ίδιους λόγους, και που θα τις προβάλαμε μια νύχτα ανά βδομάδα αν εμείς κάναμε την επιλογή των ας πούμε σινεφίλ ταινιών, παρόλο που τις περισσότερες δεν είναι η σινεφιλία αυτό που τις χαρακτηρίζει, αλλά η αλήθεια της αγωνίας τους, η δουλεμένη έμπνευσή τους και η δύναμη της ομορφιά τους, είναι οι εξής ( η σειρά δεν είναι αξιολογική) : 

" Ida ", του Πολωνού Παβέλ Παβλικόφσκι. Μια υποψήφια νεαρή μοναχή και μια κολοπετσωμένη εισαγγελέας της κομμουνιστικής περιόδου, αναγκάζονται λόγω συγγένειας να ανασύρουν το παρελθόν και να διαπραγματευτούν τη σχέση τους στο παρόν και τη θέση τους, τόσο την κοινωνική όσο και την υπαρξιακή. 

"Δυο μέρες μια νύχτα", των Βέλγων αδελφών Νταρντέν. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που μαζί με το σύζυγό της θα προσπαθήσει μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να πείσει τους συναδέλφους της να απαρνηθούν το ετήσιο μπόνους που παίρνουν από την εταιρεία όπου δουλεύουν προκειμένου να μην χάσει τη δουλειά της. Το πολύριζο των αποφάσεων μας σε ένα ανοιχτό πεδίο αλληλοεπιδράσεων όπου η ανάγκη επιβίωσης μέσα σε μια σκληρή πραγματικότητα οδηγεί την κούρσα οδηγώντας σε μια ακραία δοκιμασία τις ανθρώπινες σχέσεις και την ταξική αλληλεγγύη.

"Magical girl" του Ισπανού Κάρλος Βερμούτ. Και υγιής να μπεις στην αίθουσα άρρωστος θα βγεις. Μόνο αν έχεις ισχυρά αντισώματα, τότε προβιβάζεσαι στην κατηγορία του αυτοϊάσιμου. Υπαινικτικά μυστήρια, διεγερτικές εξαρτήσεις στα όρια της παράνοιας, φόβοι και απελευθερώσεις, ακραία δράματα που έχουν όμως βεβαρυμένο παρελθόν και μια αισθητικής τάξης αφήγηση ταιριαστή με αυτή τη βαριά σκιά της ζωής. Μια ταινία φυγόκεντρη και κρυπτική, που οι τόνοι της είναι πολλοί και οι αναφορές της ακόμα περισσότερες. Συνθέτει όμως το δικό της στυλ, αυτό που επιτρέπει στον ίλιγγο της ζωής να ρίξει τα τείχη της αυτοσυντηρήσης, προβάλλοντας έτσι τις επιθυμίες μας, γι'αυτό και είναι ανοιχτή σε πολλές ερμηνείες. 

"Birdman, η απρόσμενη αρετή της αφέλειας", αμερικάνικη ταινία του Μεξικανού Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου. Ένας Χολιγουντιανός ηθοποιός με μεγάλες εμπορικές επιτυχίες και με την αναπόφευκτη τυποποίησή του ανεβάζει μία θεατρική παράσταση στη Νέα Υόρκη αναζητώντας τη χαμένη καλλιτεχνική του ψυχή. Όμως αυτή η ενέργεια ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου και όλα της ζωής του παίζονται πάλι εξ αρχής και με άλλους όρους απ'ότι μέσα στο κουκούλι της ορθόδοξης επιτυχίας.

"Χειμερία Νάρκη" του Τούρκου Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν. Τριγυρνάει αυτοπροσώπως ο Τσέχωφ στην Καππαδοκία; Μαζί με τον Τολστόι και τον Σαίξπηρ παρέα; Είναι η αληθινή ζωή εκτός γυάλινου πύργου ή μέσα μας ακόμα και αν ασφυκτιά; Κι όταν μπλεκόμαστε παρά τη θέλησή μας με τους άλλους, τους αλλιώτικους και τους διαφορετικούς, τους ξένους μα και τους οικείους μας τότε το παιχνίδι ξαναρχίζει ή είναι μια παρτίδα χαμένη από χέρι;

"Λεβιάθαν", του Ρώσου Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Η κρατική ρώσικη μαφία δίνει τα ρέστα της όταν πλέκει τους ιστούς της διαπλοκής, της διαφθοράς και της εξαχρείωσης για να πιάσει τα μεσαία και πιο απροστάτευτα κοινωνικά στρώματα. Εις την Αγία Γραφή ο Λεβιάθαν αναφέρεται ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή. Εις την σύγχρονη Ρωσία το κράτος της είναι ο σύγχρονος Λεβιάθαν, που τρέπει εις φυγήν και αν χρειαστεί και εις θάνατον, τους αδύναμους θεωμένους και μη θεωμένους. 

"Ο χορός της πραγματικότητας" του 86χρονου ρωσοεβραϊκής καταγωγής Χιλιανού Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι. Μια αλήθεια απόλυτα κινηματογραφική, η οποία χτίζεται πάνω σε μια απολαυστική αφηγηματική αυθαιρεσία που περιλαμβάνει κοινωνική κριτική, σουρεαλιστικά ιντερμέδια, φιλοσοφικά τσιτάτα, πολιτικά ανορθόδοξο χιούμορ, ψυχαναλυτικά και μεταφυσικά σύμβολα, αλλά και μια σειρά από μικρά θαύματα που μας ταξιδεύουν (αθηνόραμα). Μερικές στιγμές η επαναλαμβανόμενη πρωτοτυπία και η κοχλάζουσα φαντασία καταντούν βαρετές, αλλά είναι η δύναμη της ιστορίας αυτής καθ'εαυτής που δε σε οδηγεί στην έξοδο από την αίθουσα.  

"Μακριά από τους ανθρώπους" του Γάλλου Νταβίντ Ελχόφεν. Καμύ 100%. 'Ολη η προβληματική του μεγάλου αυτού Γαλλοαλγερινού στοχαστή διαποτίζει αυτό το φίλμ. 1954, η χρονιά που ξεκινά ο απελευθερωτικός πόλεμος των Αλγερινών εναντίον των Γάλλων. Ένας Γάλλος δάσκαλος και ένας Αλγερινός αιχμάλωτος στα ενδότερα της επαρχίας αντιμετωπίζουν τα μεγάλα διλήμματα, για τη βία, την ελευθερία, για τις επιλογές που οδηγούν σε μια προσωπική επανάσταση που διασώζει στο τσακ την ακεραιότητα των αξιών που κουβαλούν αυτοί οι δύο αποκλίνοντες τύποι. 

"Mommy", του 25χρονου Καναδού Ξαβιέ Ντολάν. Όταν η υπερβολή των συναισθημάτων ανάμεσα σε μία μάνα και τον γυιό της είναι καθεστώς και οδηγεί στα άκρα μία σχέση όπου εξ αιτίας της αγάπης ανοίγει και βαθιές ψυχικές πληγές. Ο γαλλόφωνος Καναδός από το Κέμπεκ αντιστέκεται όσο μπορεί στην δύναμη της πραγματικότητας, παρουσιάζοντας μία σχέση στην κόψη του ξυραφιού, εκεί όπου οι άλλοι, οι νορμάλ, θα την εκτελώνιζαν ως αρρωστημένη.

"Το μικρό νησί" του Ισπανού Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ. Η δικτατορία του Φράνκο κυριάρχησε στην Ισπανία κοντά στα 35 χρόνια βυθίζοντας τη χώρα σε ένα σκοτάδι βαθύ. Πέντε χρόνια μετά το θάνατό του όλα είναι ακόμα αβέβαια σ'αυτήν τη χώρα. Σ'αυτό το πολιτικό περιβάλλον καταφθάνουν σε μια κωμόπολη της Ανδαλουσίας, στις λασπωμένες εκβολές του Γουαδαλκιβίρ, για να διαλευκάνουν την υπόθεση εξαφάνισης δύο έφηβων αδελφών δύο αστυνομικοί, διαφορετικοί σε όλα. Είναι δυνατόν να συνεργαστούν οι δύο αυτοί "μέρα με τη νύχτα" αστυνομικοί, για να κάνουν καλά τη δουλειά τους, μέσα σε ένα φοβικό περιβάλλον όπου όλοι έχουν μυστικά και τα ψέμματα πέφτουν αδιάκοπα μαζί με τη βροχή; Ποιος να ξέρει άραγε αν η αναζήτηση των δολοφόνων θα είναι η κοινή συνεισφορά τους υπέρ της νεαρής δημοκρατίας; 

"Το αλάτι της γης", ντοκιμαντέρ, του Γερμανού Βίμ Βέντερς και του Βραζιλιάνου Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάντο, για τη ζωή και το έργο του διάσημου φωτορεπόρτερ Σεμπαστιάο Σαλγκάντο, πατέρα του Τζουλιάνο. Το φίλμ αυτό που μας γυρίζει σε διάφορα μέρη της γης βρίσκεται στον αντίποδα του national geographic. Ιστορίες που διηγούνται οι εικόνες με την υποβλητικής τους δύναμη, ιστορίες άλλοτε από την καρδιά του σκότους και άλλοτε από τα αλωνάκια του ήλιου. 

"Τα μανταρίνια" του Εσθονού Ζάζα Ουρουσάντζε. Όταν οι γέροι, με τον μεγάλο πόλεμο του 20ου αιώνα στην πλάτη τους, είναι οι μόνοι απελπισμένοι ειρηνόφιλοι το 1990, τότε υπάρχει καμία ελπίδα; Ένας Εσθονός στον Καύκασο της Γεωργίας, από τους λίγους που δεν την εγκατέλειψε με την κήρυξη του πολέμου της Αμπχαζίας, περιθάλπτει και διασώζει δύο τραυματισμένους αντιπάλους, έναν Γεωργιανό και έναν Τσετσένο μισθοφόρο, έχοντας επίγνωση ότι βάζει το κεφάλι του στον πάγκο του χασάπη, άραγε γιατί το κάνει και τι καλό περιμένει; 

"Όσο είμαστε νέοι", του Αμερικανού Νόα Μπάουμπαχ. Αν το νέο και ζωντανό ζευγάρι συναντά το παλαιό, μισοπεθαμένο και επιτυχημένο, είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράματα και να ξαναπαιχτούν οι σχέσεις; Με ένα ανάλαφρο και διασκεδαστικό τρόπο ο Μπάουμπαχ ( σενάριο - σκηνοθεσία) περισσότερο μας ρωτά παρά απαντά, πως ακόμα και όταν οι άνθρωποι που πνίγονται ανοίγονται και αρνούνται να πιαστούν από τα μαλλιά τους, τότε είναι δυνατόν κάτι να παιχτεί; Κάτι πιο αληθινό υπέρ της ζωής;  

Το "Αποχαιρετώντας τη γλώσσα" του 84χρονου Ζαν Λυκ Γκοντάρ, στο γνωστό του στυλμια ταινία δηλαδή πειραματική και ταυτόχρονα πρωτοποριακή, δε θα την προβάλλουμε δημόσια, αλλά σε μία πριβέ προβολή μεταξύ φίλων που έχουν μία αυξημένη περιέργεια για τα παράξενα του κόσμου τούτου, καλλιεργημένη υπομονή και που άμα λάχει μας κάνουν και χατήρια. Με τα χρόνια διαπιστώνω πως ο τρόπος του σινεμά του Γκοντάρ και του ψυχοδιανοητικού μου δυναμικού, στο βαθμό που το έχω συνειδητοποιήσει, έχουν πολλά κοινά σημεία. Ίσως γι'αυτό το λόγο μου αρέσουν οι ταινίες του. Ταινίες που μας κρατούν σε απόσταση, κερδίζοντάς μας όμως στο πεδίο της ελευθερίας και των ανορθόδοξων συνειρμών. 

Την ταινία " Το έμφυτο ελάττωμα" του Αμερικανού Πολ Τόμας Άντερσον ( εδώ ), την έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά με ένα άρθρο του Μανώλη Ροσμαράκη και ναι μεν είναι η 14η ανήκει όμως ασυζητητί στις 13. 

Ελληνικές ταινίες φέτος, εκτός από το καλό αστυνομικό "Τετάρτη 04:45" του Αλέξη Αλεξίου, δεν είδαμε, μα γιατί; 

Προφανώς θα υπάρχουν κι άλλες ταινίες από αυτές που δεν είδαμε, που μάλλον θα είναι εξ ίσου καλές με αυτές τις δικές μας δεκατρείς. Περιμένουμε να μας γράψετε γι'αυτές.  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 06 Σεπτεμβρίου 2015 17:11
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση