Δευτέρα, 02 Μαρτίου 2015 23:36

Το έμφυτο ελάττωμα στη βιταμίνη C

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Στη ναυτική διάλεκτο, έμφυτο ή εγγενές ελάττωμα, αποκαλείται «αυτό» που δεν

μπορεί κανείς να το εγγυηθεί πάνω σε ένα πλοίο: αυτό που μπορεί να συμβεί και,

που δεν γίνεται να αποφευχθεί...γι'αυτό και δεν ασφαλίζεται. Παραδείγματος

χάριν, έμφυτο ελάττωμα των αυγών είναι το να σπάσουν, του γυαλιού, το να

ραγίσει.

Όμως το έμφυτο ελάττωμα της Σάστα, της πρώην κοπέλας του ιδιωτικού ντετέκτιβ "Ντοκ", ποιο νάναι, αναρωτιέται και η ίδια

και εξ αιτίας του δεν την ασφάλισαν σε ένα τρίωρο ταξίδι με τον "Χρυσό κυνόδοντα" που κράτησε μήνες; Πως μας πάει αυτή, η

τίγκα στο τσιγαρλίκι και στις παραισθήσεις ταινία, στo Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του '60; Με χαλαρούς ήρωες κι ας

γίνεται ο χαμός γύρω τους. Ποιους μισούν πιο πολύ την εποχή στο μεταίχμιο της αγάπης και της ντόπας οι μπάτσοι και οι

συντηρητικοί; Τους χίππιδες, που είναι ασταθείς, που είναι φευγάτοι, που δεν μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη, που δεν

λούζονται, που δε γουστάρουν τις κωλοδουλειές που τους προσφέρουν, και που παρόλα αυτά αναλαμβάνουν να

διακινδυνεύσουν πέρα από τις κλειδωμένες πόρτες, όχι για τα λεφτά, αλλά για κάτι που τους αγγίζει στο ευαίσθητο σημείο

τους.

 

Φόνοι και μυστήριες γυναίκες, άφθονο χρήμα και διεφθαρμένοι εξουσιομανείς, παρανοϊκοί με ή δίχως στολές μέσα στα

αστυνομικά τμήματα ή απλανείς ματσό μέσα στα ιδιωτικά φρενοκομεία, όλοι περισσότερο θλιμμένοι παρά αισιόδοξοι. Κι ας

κυκλοφορούν στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια που γεννοβολά την ελευθερία του όλοι να ανακατεύονται και ενίοτε να

μπερδεύονται γλυκά και σκληρά, με όλους. Τότε η ζωή γειτνιάζει με το θάνατο ακριβώς πίσω από την γιορτινή ατμόσφαιρα της

δεκαετίας αυτής, που τα καλύτερα παιδιά της πηγαινοερχόντουσαν ανάμεσα στον στυλάτο ναρκισσισμό τους και στην

ελαφρότητα μιας ματωμένης εξέγερσης.

 

Παγιδευμένοι σε μια ανερμάτιστη ψυχεδέλεια η πίστη και οι σχέσεις δοκιμάστηκαν αγρίως, ιδιαίτερα τότε που ο φόβος σιγά

αλλά σταθερά πότιζε τις καρδιές μιας νεολαίας που για πρώτη φορά ήθελε με τόση ένταση να ζεί στ'αλήθεια κι όχι να

καταναλώνει ακατάπαυστα όπως οι μεγάλοι. Οι αφηγήσεις διηγούνται πως οι νεολαίοι πετύχαιναν πράματα και θάματα και

γι'αυτό οι κατασταλτικοί μηχανισμοί των μεγάλων συμφερόντων κάποια στιγμή έβγαλαν τα όπλα και πυροβόλησαν ανώνυμους

και επώνυμους. Από την άλλη θεωρείται πια σίγουρο πως τις αλλαγές που πέτυχαν τα αμερικανάκια της δυτικής ακτής, ποτέ

δεν τις συνειδητοποίησαν, λόγω μαστούρας; Κι έτσι δέκα χρόνια αργότερα όλα επανήλθαν στη θέση τους και ο Ρέιγκαν από

κυβερνήτης της Καλιφόρνιας εκλέχτηκε πρόεδρος των Η.Π.Α.

 

Όσο για τον κουλαριστό και ανορθόδοξο ντετέκτιβ του έργου, που το μόνο που κατάφερε ήταν με το ζόρι να

τον συμπαθήσουμε, μιας και ούτε γι'αυτόν, ούτε για μας δεν είχε πια τόσο σημασία το τι θα γίνει με τους κακούς. Σημασία είχε

που μας ταξίδεψε για δυο ώρες λικνιζόμενους μέσα σε μια βάρκα όταν στις όχθες συνέβαιναν πράματα, απ'αυτά που καλό

είναι να τα αποφεύγουν οι αθώοι, οι καθαροί, και οι άμεμπτοι, οι πιστοί χριστιανοί, οι καμαρωτοί πατριώτες και οι αγνοί

κομμουνιστές και γενικώς οι άνθρωποι του βουνού και του λόγγου. Γιατί στην ταινία αυτή ο κόσμος δεν είναι ούτε καλός ούτε

κακός, ούτε φίλος ούτε εχθρός, ούτε παθητικός ούτε ενεργητικός, ούτε φωτεινός, ούτε σκοτεινός, ούτε υπέρ ούτε ενάντια, ούτε

εδώ ούτε αλλού. Στο ρευστό του ανάμεσα ξεδιπλώνεται διαρκώς και μαζεύεται βίαια, εκεί που όλα είναι θολά, όχι μόνο

εξαιτίας της μπάφας και της ηρωίνης, αλλά και γιατί τα πρόσωπα σπάνια βγαίνουν από την ομίχλη των αδυναμιών τους, της

γενικευμένης καχυποψίας και της στραβοχυμένης ιδιοτέλειάς τους.

 

Μια περίπτωση εξόδου έχουμε όταν π.χ κάποιοι θέλουν να γιατρέψουν τις πληγές τους ή όταν νικούν τον παραλογισμό και τις

σκοτεινές εμμονές, λόγω μιας αρχέγονης επιθυμίας για επιστροφή στη φύση ή στην οικογένεια. Τότε είναι που αρχίζει πάλι να μετρά ο χρόνος, διαβρώνοντας σαν οξύ ακόμα και τους τρελούς έρωτες, χαρίζοντας παράλληλα και εξ αποστάσεως στο φιλμ αυτό το βάθος του δράματος  στη ζωή.

Με λίγα λόγια, αυτή η λαβυρινθώδης ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον με τον Χοακίν Φοίνιξ ως ο χίπις Ντόκ, που βασίζεται σε ένα βιβλίο του Τόμας Πίντσον ο οποίος προσπάθησε να φανεί πιστός στη ρήση πως "αν θυμάσαι τις δεκαετίες '60 και '70 στην Καλιφόρνια τότε δεν τις έζησες", μας νανουρίζει με έναν εφιάλτη καθώς οι ήρωές της, άλλοι χαμένα κορμιά κι άλλοι χαμένες ψυχές, ενδιαφέρονται πάση θυσία για μια απολαυστική έξοδο από το βάρος της ζωής. Έξοδο δίχως αντίτιμο κι αδιαφορώντας παντελώς για τον Μινώταυρο και τα ανυπεράσπιστα παιδιά που τα κατασπαράζει μέσα στο χρυσό φως τυ Ειρηνικού και στις απάτες που κρύβει. Μα στο τέλος είναι που μας εκπλήσσει ευχάριστα ο "Ντοκ", δίνοντάς μας την εντύπωση πως παρόλο το φευγιό, δεν έχουν χαθεί όλα. Πατώντας    εδώ   θα σας εμφανιστεί το τρέιλερ της ταινίας,   εδώ  το Journey through the past του Νηλ Γιάνγκ και τέλος ακούστε το τραγούδι που συνοψίζει το έργο, το Vitamin C,  των Can. 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 05 Μαρτίου 2015 19:21

Σχόλια   

0 # Παναγιώτα Αξιώτου 03-03-2015 11:48
Να κι ένα άρθρο, για το οποίο μπορώ ανενδοίαστα να πω ότι μ΄αρέσει. Όχι ότι είμαι νοσταλγός τών 60΄ς, μόνο τών 60΄ς τής Αίγινας είμαι νοσταλγός, απεναντίας πιστεύω ότι "κάτω απ΄αυτή την προσποίηση, κρύβεται ακόμα μεγαλύτερη προσποίηση", δεν θυμάμαι αν τό διάβασα κάπου αυτό ή αν είναι δικό μου, μάλλον και τα δύο, με κάποια παραλλαγή.
Αλλά αυτό το άρθρο μ΄αρέσει γιατί είναι γραμμένο ανάμεσα στα " περάσματα", απ΄όπου μια διαφυγή μπορεί να εισχωρήσει ή ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων, προτού τού αντισταθεί, προτού τό απωθήσει...πιθανόν και μια διείσδυση στο βάθος τού ίδιου τού μηχανισμού; όπου συντελείται ο απόλυτος θρίαμβος και η απόλυτη συντριβή;
Και δεν υπάρχει καν στα άρθρα και είναι ένα θέμα αυτό που πρέπει να μάς προβληματίζει για την ΣΤΑΓΟΝΑ.
Τα υπόλοιπα, αν διαβάσω το βιβλίο και αν δω την ταινία, άν...
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση