Όταν ακούτε ειδήσεις, τις σκέπτεστε ποτέ; Εγώ σπάνια, αν τις βλέπω στην τηλεόραση. Δεν προλαβαίνω. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε εκπαιδευτεί να σκεφτόμαστε με εικόνες. Τις δε ειδήσεις, έτσι όπως είναι ανακατεμένες, αποσπασματικές και με ταχύτητα διαδέχονται η μία την άλλη, δεν προλαβαίνεις να τις επεξεργαστείς και είναι σαν να γλιστράς πάνω τους. Ή να γλιστρούν αυτές πάνω σου. Τώρα, αν με ρωτήσετε τι πάει να πει σκέφτομαι, τι να σας πω; Οι τύποι που "συζητούν" στα κανάλια πιστεύετε ότι σκέπτονται; Εγώ όχι. Σκέφτομαι, τι; Όταν φτάνει σ'εμένα ένα ερέθισμα κι αυτό με αναγκάζει να το "δω" με το μυαλό μου, να το "ρωτήσω", να το ξεψαχνίσω, να το στριμώξω, να το καταλάβω, να το "καρφώσω" ή να το "απλώσω". Για να λέμε την αλήθεια και από ότι καταλάβατε δεν γνωρίζω επακριβώς και σαφώς τι πάει να πει σκέφτομαι. Αν ήμουν ο Καρτέσιος θα σας απαντούσα με μια συνέπεια του σκέφτομαι, που είναι ότι υπάρχω. Αλλά είμαι μια σταγόνα χαμένη στον ωκεανό τέσσερις αιώνες περίπου μετά. Αν σας πω ότι έχω την αίσθηση ότι σκέφτομαι κάθε φορά που αποκτώ μια γνώση που πριν δεν την είχα; Γνώση όμως που τη έφτιαξα ας πούμε εγώ. Γνώση που μπορεί και να οδηγεί σε συνειδητοποίηση. Αυτή η απάντηση κάπως καλύτερη δεν είναι;
Το θέμα μας πάντως είναι αν οι ειδήσεις έτσι όπως μας προσφέρονται είναι δυνατόν να παράγουν σκέψη και γιατί. Μια απάντηση που μου άρεσε έδωσε πριν καιρό και γραπτά ο Ευγένιος Αρανίτσης στην Ελευθεροτυπία, παραμονή της 17ης Νοεμβρίου 2013. Παρεμπιπτόντως, κι επειδή τελευταία έχει εξαφανιστεί, μήπως έχετε ακούσει που βρίσκεται; Ακολουθεί το κείμενό του με τον τίτλο Φυγόκεντρος
Η ταχύτητα με την οποία το θέμα των Φιλιππίνων αποσύρθηκε απ' την πρώτη θέση των ειδησεογραφικών δελτίων δείχνει, κατά τρόπο που δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο χαρακτηριστικός, το έλλειμμα σημασίας που πλήττει το περιεχόμενο μιας είδησης, σε μια εποχή που οι ειδήσεις κυκλοφορούν σε σπρέι ώστε να ψεκάζονται ευκολότερα.
Η σκηνή της τραγωδίας στις Φιλιππίνες έκλεισε ακαριαία ώστε να μας θυμίσει αυτό που αρνούμαστε πεισματικά να θυμηθούμε: ότι ειδήσεις που προσλαμβάνουν διαστάσεις συντέλειας, και ακριβώς επειδή ξεπερνούν την ευαισθησία του μέσου θεατή στον πειρασμό της κατανόησης, περνάνε κατ' ουσίαν απαρατήρητες. Μολονότι η πρώτη επαφή τους με το οξυγόνο της δημοσιότητας προκαλεί μια στιγμιαία έκρηξη ταχυφλεγούς ενδιαφέροντος, καινούργιες ειδήσεις, κατεπείγουσας υποτίθεται προτεραιότητας, σαρώνουν εν ριπή οφθαλμού τον απόηχο της έκρηξης ολοκληρωτικά και η κοινωνία, εξίσου ολοκληρωτικά παραδομένη σ' αυτή την παραίσθηση της σφαιρικής ενημέρωσης, αποστρέφεται κάθε προοπτική στοιχειώδους έστω ανάπαυλας για την εξαγωγή συμπερασμάτων.
