Αυτό που για τους μετεωρολόγους είναι φυσικό φαινόμενο, για τους κατοίκους των παραλιμενίων πόλεων σημαίνει σιωπηλή δηλητηρίαση. Ιδιαίτερα στις ώρες 05:00–07:30 συμβαίνουν δύο κρίσιμα πράγματα: 

 1. Η ρύπανση εισβάλλει μέσα στα σπίτια.

Το καλοκαίρι κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα. Το αποτέλεσμα είναι να αναπνέουμε τον καπνό από καύσεις, πλοία, βιομηχανικά κατάλοιπα. Αντί για «δροσιά ξημερώματος», γεμίζουμε τα πνευμόνια μας με αιωρούμενα σωματίδια.

 2. Η πρώτη έκθεση της ημέρας είναι η πιο επικίνδυνη.

Όταν οι κάτοικοι ξυπνούν και βγαίνουν για δουλειά, η ατμόσφαιρα είναι ήδη κορεσμένη. Οι πνεύμονες είναι πιο ευαίσθητοι νωρίς το πρωί λόγω της λεγόμενης πρωινής βρογχοσύσπασης, κάτι που επιβαρύνει ιδιαίτερα όσους έχουν άσθμα, ΧΑΠ ή καρδιοαναπνευστικά προβλήματα. Η πρώτη αναπνοή της μέρας γίνεται έτσι μια αόρατη επίθεση στην υγεία μας.

Η εικόνα δεν είναι εντυπωσιακή· είναι προειδοποίηση. Μας θυμίζει ότι η πόλη μας ζει και αναπνέει μέσα σε ένα καπάκι ρύπων. Και όσο οι αρμόδιοι σιωπούν, εμείς γινόμαστε τα καθημερινά πειραματόζωα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Αυτό  το μανιτάρι δεν σκάει μια φορά – επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Είναι η βόμβα που δεν ακούγεται, αλλά μας σκοτώνει αργά.