Γιατί δεν ψάχνετε στο διαδίκτυο, κάτι θα βρείτε. Έχετε δίκαιο. Λοιπόν, βλέπω εδώ ότι γεννήθηκε το 1943 στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς του ήταν Σικελοί ηθοποιοί. Βλέπω ότι έχει μεγαλύτερο κεφάλι από το δικό μου, πιο αδρά χαρακτηριστικά, και είμαι πιο ψηλός απ'αυτόν. Από μικρός, όπως λέει ο ίδιος, ήθελε να γίνει ιερέας, αλλά στο τέλος η αγάπη του για το σινεμά ήταν πιο μεγάλη. Το 1967 τελειώνει το Πανεπιστήμιο Κιν/γράφου της πόλης του και γυρίζει την πρώτη του ταινία " Whose that knocking at my door " με πρωταγωνιστή τον συμφοιτητή του Χάρβεϋ Καϊτέλ.

Ίντερνετ τέλος. Έχω παρακολουθήσει αρκετές ταινίες του. Τότε που τις είδα μου άρεσαν πολύ, Ο Ταξιτζής (1976), Το οργισμένο είδωλο - πιο πολύ απ'όλες ( 1980), Τα καλά παιδιά ( 1990), Σταυροδρόμια της ψυχής ( 1999), Συμμορίες της Νέας Υόρκης (2002) και Ο πληροφοριοδότης ( 2006). Η νέα ταινία του που ξεκίνησε να προβάλλεται το 2013 είναι Ο Λύκος της Wall Street. Δεν την έχω δει ακόμα. Διάβασα κάπου, ότι στο Λος Άντζελες του επιτέθηκαν έντονα αρκετοί κριτικοί και θεατές, κατηγορώντας τον ότι προβάλλει, δικαιολογεί και διασώζει ψυχοπαθητικούς τύπους των χρηματιστηρίων που κατέστρεψαν πολλούς ανθρώπους και ήταν μεγάλα καθάρματα. Δεν είναι κι απίθανο να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, υπό την εξής έννοια. Έχει συμβεί αρκετές φορές καλλιτέχνες, δίχως να το έχουν επιλέξει ούτε καν να είναι στις προθέσεις τους, να γοητεύονται από κάποιες πλευρές αντικοινωνικών χαρακτήρων και να δίνουν έτσι αφορμές σε μία κατηγορία θεατών εύκολα να ταυτίζεται μαζί τους. Κάποια θύματα του σκανδάλου των αμερικανικών χρηματαγορών της δεκαετίας του '90 που ακόμα δεν έχουν ορθοποδήσει, ισχυρίζονται ότι ο Σκορσέζε δοξάζει συμπεριφορές που επιδεινώνουν την εθνική εμμονή των αμερικάνων με τον πλούτο. 

Ο Λύκος της Wall Street, αφηγείται τη ζωή του Τζόρνταν Μπέλφορντ, χρηματιστή των δεκαετιών του '80 και του '90, ο οποίος έγινε πολυεκατομυριούχος στα 26 του, πριν καταλήξει στην φυλακή για μια σειρά από οικονομικές απάτες. Ο Σκορσέζε δήλωσε πως σκοπός του ήταν να σατιρίσει μέσω των golden boy , το καπιταλιστικό όνειρο που αναπότρεπτα μετατρέπεται σε εφιάλτη. Ήθελα να δείξω με την ταινία μου αυτή, είπε ο Σκορσέζε, πως συμπεριφορές σαν κι αυτές του Μπέλφορντ ενθαρρύνονται σ'αυτήν τη χώρα. Και είναι συμπριφορές που όχι μόνο επηρεάζουν αρνητικά την οικονομία, την ζωή μας και τις ζωές των παιδιών μας όσο θα ζούν, αλλά θέτουν και τις βάσεις για τις αξίες του μέλλοντος. 

Με αφορμή αυτήν την ταινία ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έγραψε στη lifo ένα άρθρο με τον τίτλο " Οι λούμπεν εξοχότητες του Ελληνικού χρηματιστηρίου". Για τους νεώτερους αναφέρουμε πως το 1998 και 1999, επί Σημίτη δηλαδή, σημεία και τέρατα έγιναν στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Ο χρηματιστηριακός δείκτης του κάποια στιγμή έφτασε στις 7000 μονάδες περίπου και μετά άρχισε η μεγάλη κατρακύλα που συνεχίστηκε για χρόνια. Το καλοκαίρι του '99 υπήρχαν στο χρηματιστήριο Αθηνών 1,5εκ. ενεργοί κωδικοί επενδυτών. Υπολογίζεται πως με το κραχ που έγινε στα τέλη Σεπτεμβρίου, εκατό δισεκατομμύρια ευρώ άλλαξαν χέρια. Αυτοί που έχασαν τα πιο πολλά χρήματα, αναλογικά, ήταν οι μικροεπενδυτές. Σ'εκείνη τη φάση είχαν εισαχθεί στο Χρηματιστήριο πολλές εταιρίες "φούσκες" που είχαν μεν ελκυστικές μετοχές, άνευ όμως πραγματικού αντικρύσματος και φυσικά δίχως έργο. Η άποψη ότι το χρηματιστήριο εκείνους τους μήνες χειραγωγήθηκε από πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, έχει ισχυρά επιχειρήματα. Ένα δεύτερο σκάνδαλο προέκυψε όταν αποδείχθηκε πως η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης Χρηματιστήριο, κάλυψε ευθύνες ισχυρών παραγόντων. Στη δίκη που έγινε 13 χρόνια μετά το σκάνδαλο και οι 42 κατηγορούμενοι για τις φούσκες μετοχές, εκρίθησαν αθώοι. Μάλλον γι'αυτά τα δύο σκάνδαλα, δυστυχώς, κανείς από τους ενορχηστρωτές δεν θα πληρώσει. 

Με τόσα σκάνδαλα που βγαίνουν κάθε μέρα στη φόρα, αν σκεφτούμε πως έχουμε μία κυβέρνηση των δύο κομμάτων που σχεδόν όλοι οι κατηγορούμενοι ήταν στελέχη τους ή τα σκάνδαλα έγιναν επί των ημερών τους, οπωσδήποτε αυτό είναι μία θετική εξέλιξη. Είναι διάχυτη πάντως η εντύπωση πως τα πολύ μεγάλα ψάρια στα μεγάλα σκάνδαλα τελικά θα διαφύγουν. Εκτός κι αν μια κυβέρνηση της αριστεράς αποφασίσει να τους κυνηγήσει, να τους τιμωρήσει και να τους αναγκάσει να επιστρέψουν όλα όσα καταχράστηκαν. Κάτι τέτοιο και με τη βοήθεια κατάλληλων θεσμών και νόμων, ίσως ωθήσει στην πρώτη γραμμή ανθρώπους που δεν θα εξαγοράζονται εύκολα και που θα έχουν ως πρώτο ζητούμενο την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος. Αυτοί ίσως συντείνουν για κάποια χρόνια στην επικράτηση ένα άλλου κλίματος, ευνοϊκού για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Στις περισσότερες ιστορίες που βρωμάνε από μακριά είναι ανακατεμένοι ως πάροχοι, χορηγοί, αγοραστές ψήφων, μιζαδόροι κι εκμαυλιστές, οι Γερμανοί ή άνθρωποι των Γερμανών. Έτσι όπως λειτουργεί από το 1827 το κράτος μας, τον ρόλο αυτόν επιτρέπουμε να τον παίζουν άλλοτε οι Άγγλοι και οι Γάλλοι, άλλοτε οι Αμερικάνοι και τελευταία οι Γερμανοί. Αυτοί όμως μας πέτυχαν σε μία φάση όπου είμαστε σε πολύ αδύναμη θέση. Είναι φανερό πως οι Γερμανοί κεφαλαιούχοι και οι πέριξ αυτών, θέλουν να μας πάρουν και τα σώβρακα. Το απρόσμενο θα είναι αν καταφέρουμε και δεν τους αφήσουμε να το πετύχουν δίχως να εξαθλιωθούμε. 

Πατώντας  εδώ  θα παρουσιαστεί στην οθόνη σας το άρθρο του Τσαγκαρουσιάνου.

Αυτό το σχόλιο στο άρθρο του Τσαγκαρουσιάνου είναι του Baka Lee 79 : «Εγώ τσοπάνης ήμουνα, πρόβατα βοσκούσα. Tην περίοδο του '99 ήμουν φαντάρος κι αισθανόμουν ακόμα πιο αμόρφωτος βλέποντας γύρω μου δεκανείς, λοχίες, ταγματαρχαίους και φαντάρια να τριγυρνάνε με τον "Κόσμο του Επενδυτή" παραμάσχαλα, συζητώντας πια είναι η καλύτερη επένδυση, σαν γκουρού "πανεπιστήμονες" της οικονομίας. Η αμορφωσιά μου και η παραμεθόριος με γλίτωσαν απ' αυτήν τη λούμπα. Αργότερα την πάτησα κι εγώ με τα σλόγκαν τύπου "Επιχειρείς; ...μαζί σου!". Αρκετά χρόνια και χρέη μετά κατάλαβα ότι εγώ, όπως και πολλοί της γενιάς μου, δεν ήμασταν καν τσοπάνηδες, παρά μόνο πρόβατα».