ΤονΤα επόμενα χρόνια αγόρασα κι άλλες συλλογές του Αργύρη Χιόνη, που σιγά σιγά είχε αρχίσει να γράφει πεζοποίηματα. Κι αυτά μ'άρεσαν. Πριν τρία τέσσαρα χρόνια, τον είχε προσκαλέσει το Λιμάνι της Αγωνίας. Δεν θυμάμαι τώρα γιατί μας μίλησε, αλλά είναι έντονη μέσα μου ακόμα η αίσθηση του πόσο ταιριαστά ήταν αυτά που έλεγε, με τη φωνή του και με τη φάτσα του. Πέθανε ξαφνικά από καρδιά, τα Χριστούγεννα του 2011. Τα τελευταία πολλά χρόνια ζούσε σε ένα χωριό κάπου στην ορεινή Κορινθία.
Πως τον θυμήθηκα; Έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που έγραψε ο κ. Αντρέας Σάρρος στο newsroom. Αυτού του άρθρου το κύριο μέρος είναι η ομιλία που έκανε ο Αργύρης Χιόνης σε μια εκδήλωση που έκανε δήμος Ξυλοκάστρου την 28η Οκτωβρίου του 2011. Στο πλαίσιο του εορτασμού της εθνικής μας εορτής ο δήμος είχε αποφασίσει να βραβεύσει και τους μαθητές της περιοχής που είχαν περάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο Αργύρης Χιόνης ήταν ο κύριος ομιλητής. Ο Αντρέας Σάρρος ήταν παρών, μαγνητοφώνησε αυτήν την ομιλία, που η αλήθεια είναι πως ξεφεύγει από τις σχεδόν τυπικές ομιλίες που γίνονται αυτήν τη μέρα σε όλη την Ελλάδα. Αλλά το κριτήριο για να την αναδημοσιεύσουμε εδώ δεν είναι τόσο η διαφορετικότητά της, όσο γιατί λέει κάποια πράγματα που νομίζουμε πως έχουν στις μέρες μας τη σημασία τους. Με ένα εύστοχο και καθόλου δασκαλίστικο τρόπο, ο Χιόνης επικεντρώνεται στα πράγματα που καλείται ο καθένας μας να αρθρώσει τα δικά του ΟΧΙ, δίνοντας τις μικρές και μεγάλες προσωπικές του μάχες. Και είναι φανερό πως αυτά τα μικρά ΟΧΙ είναι η μαγιά για να φυτρώσει ένα μεγάλο ΝΑΙ. Αν πατήσετε εδώ θα μπορείτε να τη διαβάσετε. Εμάς πάντως μας άρεσε.
Ένα μικρό βιογραφικό του Αργύρη Χιόνη, που το έγραψε ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος
Ολοκληρώνει τις εγκύκλιες σπουδές του στο 2ο Νυχτερινό Γυμνάσιο. Σε ηλικία 28 ετών γράφεται στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και σπουδάζει ιταλική φιλολογία. Τη δεκαετία 1982-1992, εργάζεται ως μεταφραστής στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες. Τον Ιούλιο του 1992, παραιτείται και εγκαθίσταται στο Θροφαρί, μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας, όπου έζησε απομονωμένος, «καλλιεργώντας τη γη και την ποίηση».
Εξέδωσε έντεκα ποιητικές συλλογές - την πρώτη το 1966 με τίτλο "Απόπειρες φωτός"- δέκα εκ των οποίων, συγκεντρωμένες σ΄ έναν τόμο, κυκλοφόρησαν το 2006 από τις Εκδόσεις Νεφέλη, με τον τίτλο Η φωνή της σιωπής. Η ενδέκατη, με τίτλο Στο υπόγειο, κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, το 2004. Το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο: Ό,τι περιγράφω με περιγράφει, κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης το 2010. Νομίζω ότι ο Χιόνης κατάφερε να υπάρξει χωρίς φτιασιδώματα. Ενσάρκωσε μια ποιητική ασκητική, με τη σιωπή για σημαία και την αυθεντικότητα για ένδυμα.
