τότε ήταν που είδε
μια δίνη πολύχρωμη
τη Φλωρεντία με ανοιξιάτικα χρώματα
παπαρούνες και μέλισσες
να τσιμπάνε τη γύρη
κι εκείνος παιδί
ξαπλωμένος στη χλόη
χωρίς υπόνοια της κόλασης
χωρίς οσμή της Βεατρίκης
μονάχα με μιαν άγραφη
βουβή ανησυχία
για όσα περνούν μέσα απ’ την ύλη
και μένουν πάντα άπιαστα.
421 μ.Χ. Η ΣΤΕΨΗ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ*
Όλοι τη βλέπαν σκεπτική
και έκριναν πως έφταιγε
η βοή του κόσμου.
Μα εκείνη τίποτα δεν άκουγε
μονάχα στο μυαλό της
μια σκέψη τριγυρνούσε:
κακώς πως άφησε
την πόλη της Αθήνας
με τις σχολές
τις συζητήσεις
και το άγιο φως.
Κακώς.
Πού να βρει τώρα θυμιάματα
από φρούτα ευωδιαστά
πού να βρει αγάλματα θεών
με ωραίες κνήμες και λαγόνια;
Κακώς άφησε πίσω την Αθήνα.
Τώρα θα σκύβει στους σταυρούς
και θα προσεύχεται.
Και προπαντός μην ξεχαστεί
κι αφήσει έκθετες τις φτέρνες της
μην και φανεί
που είναι απόγονος αυτή
του Αχιλλέα.
Δεν μπορώ να εξηγήσω πως μου 'ρθε το τραγούδι "Κάθε πρωί σ'αναζητώ" των Χειμερινών Κολυμβητών από το δίσκο τους "Το πέρασμά σου"(2008) διαβάζοντας αυτά τα δύο ποιήματα. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει εντελώς άσχετο. Πάντως καλό είναι να θυμόμαστε που και που πως συνήθως οι ταχυδρόμοι της καρδιάς κάτι ξέρουν καλύτερα από μας, προπάντων με όσα έχουν να κάνουν με τα άυλα του κόσμου τούτου, τα δαιμόνια όπως θα έλεγε η γιαγιά μου, κι ας φαντάζουν τα γράμματά τους τρέχα γύρευε. Οπότε δεν θα με παρεξένευε καθόλου αν μου έβαζαν ν'ακούσω το ίδιο άσχετο Πάλι καλά
Η Αννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα και Ιστορία της Λογοτεχνίας στη Ρώμη. Το 2020 κυκλοφόρησε η 5η ποιητική της συλλογή με τίτλο ΔΑΙΜΟΝΙΟΙ. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Διδάσκει Δημιουργική Γραφή στο ΕΑΠ. Μεταφράζει ιταλική λογοτεχνία με έμφαση στην περίοδο της Αναγέννησης. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά.
