Σ.Δ. Μία πεποίθηση που διαρκώς μου ενισχύεται κάθε φορά όταν μαθαίνω για εμπνευσμένες ατομικές ή συλλογικές δράσεις για την αντιμετώπιση παντός είδους προβλημάτων ή έρχομαι σε επαφή με κάθε είδους δημιουργίες που με ανεβάζουν, είναι ότι σπανίως η πατέντα ανήκει σε Έλληνες. Ως ένα βαθμό είναι αναμενόμενο σε μία μικρή χώρα όπως η δική μας, με τα μεγάλα και χρόνια προβλήματα σε όλες τις σφαίρες της λειτουργίας της, και σε όλα τα πεδία, να δυσκολεύονται πολύ οι πολίτες της να ανοίγουν νέους δρόμους που έμμεσα ή άμεσα θα ανεβάζουν τον πήχη όλων των παραγόντων που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Όσοι ζουν κι εργάζονται σ'αυτήν την χώρα, σχεδόν σε όλους τους τομείςγίνονται μεταπράτες ξένων ιδεών και δράσεων. Ακολουθώντας τα ίχνη κάποιων ξένων που διατύπωσαν νέες ερωτήσεις και αναζήτησαν τις απαντήσεις τους, κάποιων ξένων που σκέφτηκαν, ερεύνησαν, επινόησαν και εφάρμοσαν ουσιαστικές λύσεις σε νέες προκλήσεις που αντιμετώπισαν, εμείς, στην καλύτερη περίπτωση προσαρμόζουμε τις κατακτήσεις τους στα δικά μας δεδομένα. Κάτι είναι κι αυτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι απέχει από την πρωτογενή δημιουργική έκφραση.  

Ο κανόνας των περιπτώσεων κήρυξης πολέμου στην παγκόσμια ιστορία είναι να γίνεται από μεγάλα και ισχυρά κράτη σε ποιο αδύναμα και συνήθως γειτονικά τους. Οι λόγοι κήρυξης που επικαλούνται οι ισχυροί είναι συνήθως προσχηματικοί μιας και κατά βάση αυτό που επιδιώκουν με τη χρήση βίας είναι να εξυπηρετήσουν τα από κάθε άποψη συμφέροντά τους που δεν το κατάφεραν με άλλους τρόπους. Σε όλους τους πολέμους λοιπόν, πάντα υπάρχει ο επιτιθέμενος και ο αμυνόμενος, ο θύτης και το θύμα. Έτσι και στον πόλεμο που διεξάγεται εδώ και ένα χρόνο στην Ουκρανία, επιτιθέμενος είναι η Ρωσία και αμυνόμενος, υπερασπιζόμενη τα πάτρια εδάφη της, η Ουκρανία. Και μιας και η αυταρχική Ρωσία είναι μία από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής μας, την Ουκρανία, που τα τελευταία χρόνια πριν ξεκινήσει ο πόλεμος έκανε σοβαρές προσπάθειες για δημοκρατία και σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων, κάτι που ακριβώς το ανάποδο έκανε ο Πούτιν, την υποστηρίζουν οι δυνάμεις της Δύσης και προπάντων η άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, οι Η.Π.Α*.

Το αυξανόμενο κόστος ζωής αποτελεί σε όλη την Ευρώπη τη μεγαλύτερη ανησυχία των πολιτών, σύμφωνα με τα συμπεράσματα από το Ευρωβαρόμετρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το φθινόπωρο του 2022, τα αποτελέσματα του οποίου δημοσιεύτηκαν σήμερα. Στην Ελλάδα το 100% των ερωτηθέντων χαρακτήρισαν το σπιράλ ακρίβειας, εξαιτίας του πληθωρισμού, ως το σημαντικότερο πρόβλημα, ενώ στην ΕΕ ο μέσος όρος είναι 93%.

Ακολουθούν η απειλή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού (97% στην Ελλάδα, 82% στην ΕΕ). Την ίδια ώρα, η στήριξη των πολιτών για την ΕΕ παραμένει σταθερά σε υψηλά επίπεδα, αν και το ποσοστό στην Ελλάδα είναι αισθητά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ οι πολίτες περιμένουν από την Ένωση να συνεχίσει να εργάζεται για την εξεύρεση λύσεων για να μετριαστούν οι επιπτώσεις των αλυσιδωτών κρίσεων.

Βασιλική Τζεβελέκου. Ο Γιάννης Χαμηλάκης, καθηγητής αρχαιολογίας και νεοελληνικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μπράουν των ΗΠΑ, δηλώνει αποκλειστικά στην «Εφ.Συν.» πως είναι λανθασμένος ο τρόπος που διαχειρίζεται το θέμα η ελληνική κυβέρνηση και ταυτόχρονα υπονομεύει το κίνημα της αποαποικιοποίησης των μουσείων διεθνώς.

Τις πρώτες έξι ημέρες του καινούργιου χρόνου, τα δημοσιεύματα στον βρετανικό Τύπου είναι καθημερινά πλέον και όλα, με περισσότερες λιγότερες ή απόλυτες ανακρίβειες, εστιάζουν στις προχωρημένες συζητήσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του Βρετανικού Μουσείου για επαναπατρισμό ορισμένων Γλυπτών του Παρθενώνα με τη μορφή δανείου και με αντάλλαγμα ακόμα και αμετακίνητες αρχαιότητές μας. Θέλουν να πείσουν, δε, ότι μια τέτοια «λύση» είναι επωφελής για τις δύο πλευρές κι ας παραβιάζει την εθνική γραμμή της Ελλάδας στον αγώνα της επιστροφής των Γλυπτών καθώς σημαίνει ότι αναγνωρίζει στους Βρετανούς την κυριότητα και ιδιοκτησία των κλεμμένων από τον Ελγιν αρχιτεκτονικών μελών του Παρθενώνα.