Με τα 129 εκθέματα που προέρχονται από τα πιο γνωστά μουσεία διεθνώς –από το Λούβρο ως εκείνα του Βατικανού και το Βρετανικό– και άλλα πολλά ελληνικά, η έκθεση φωτίζει εκείνον τον κόσμο που μένει ενίοτε στην αφάνεια: τον κόσμο της οργής, της θλίψης, του έρωτα, της προσμονής, του νόστου, της στοργής και του οίκτου. Η έκθεση αποτελεί προϊόν ερευνητικής εργασίας του καθηγητή Άγγελου Χανιώτη, ενός εκ των επιμελητών της πλέον, του Νίκου Καλτσά και του Ιωάννη Μυλωνόπουλου, ενώ με τον ερχομό της στην Αθήνα, ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης, Δημήτρης Παντερμαλής, έκανε τα «εmotions» να αναπνεύσουν αλλιώτικα μέσα στο σπουδαίο αυτό μουσείο. Νιώθω ότι αυτή η έκθεση μας θυμίζει πως οι απεικονίσεις στα αγγεία, στα γλυπτά και στα ανάγλυφα είναι η αποκρυστάλλωση ενός τρόπου να ζεις και να σκέφτεσαι, ενός τρόπου που άλλαξε τη ροή της Ιστορίας. Επιστρέφουμε σ' αυτόν όχι για να πάρουμε έτοιμα διδάγματα –κάτι που απεχθάνεται η ιστορική έρευνα– αλλά για να αφουγκραστούμε κάτι από τις κυρίαρχες ιδέες της εποχής και να δούμε τις συγγένειες.

— Τι παρατηρούμε και τι αποκομίζουμε εστιάζοντας στον συναισθηματικό κόσμο των αρχαίων;

Δεν μπορώ παρά να σας πω τι παρατηρώ και τι αποκομίζω η ίδια ως μη ειδικός στο θέμα του αρχαίου κόσμου. Ευτυχώς, η εμπειρία που προκύπτει από την επαφή μας με τον πολιτισμό και την τέχνη μπορεί να είναι τόσο συλλογική όσο και βαθιά προσωπική. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι περιδιαβαίνοντας την έκθεση «εmotions», οι αρχαίοι Έλληνες γίνονται πιο «ανθρώπινοι» στα μάτια μας, για να μην πω περισσότερο «άνθρωποι». Δεν είναι πια μια ιδέα που αντιστοιχεί σε ένα σύνολο ομοιογενές. Γίνονται πρόσωπα, με ιστορίες ξεχωριστές. Ναι, αναρωτιόμαστε κιόλας. Είναι τα συναισθήματα ίδια σε όλες τις εποχές; Αλλάζουν μέσα στις ιστορικές περιόδους; Παραμένουν αναλλοίωτα από περιοχή σε περιοχή; Και πόσα από αυτά επιβιώνουν ως τις μέρες μας σε μια εναλλακτική «θεωρία της εξέλιξης»; 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη του Θοδωρή Αντωνόπουλου που δημοσιεύτηκε στη lifo στις 27.7.17