H ελληνική κοινωνία έχει στοιχεία και πατριαρχίας και μητριαρχίας, αυτό φαίνεται πολύ στην κομβική σχέση νύφης πεθεράς όπου η πεθερά αντιμετωπίζει τον γιο της ως την ιερά κιβωτό, τον θησαυρό και αισθάνεται συμβολικά ότι τον παραδίδει σε μια άλλη η οποία πρέπει να τραβήξει ένα ζόρι για να γίνει και αυτή πεθερά μετά και να ανέβει στον θρόνο της βασίλισσας πεθεράς. Αυτά μπορεί να μην αντανακλούν τη σημερινή πραγματικότητα είναι όμως τόσο βαθιά ριζωμένα που από εκεί πηγάζουν συμπεριφορές που τις βλέπουμε ακόμη και τώρα. Επίσης μη ξεχνάμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι πολυεπίπεδη, πολυδιάστατη και πιο κατακερματισμένη από ποτέ. 

-Αυτό θέλατε να δείξετε μέσα από το νέο σας βιβλίο;

Αυτό θέλω να δείξω απολύτως και μέσα από τη «Δίκη Σουάρεφ» και πριν μέσα από τον «Τζίμη στην Κυψέλη» και με αυτό που γράφω τώρα. Είναι μια τριλογία με το πώς είναι η Ελλάδα στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Αλλά το απαραίτητο για να το κάνεις αυτό είναι να μπορείς να κυκλοφορείς, να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους, να μυρίζεις, να ακούς, να βλέπεις, διότι η μισή δουλειά του συγγραφέα γίνεται όταν εκτίθεται και μετά αυτό το οποίο έχεις εισπράξει το μεταβολίζεις ή όπως λέω και στον Σουάρεφ: «Μέσα στη μαγική σου χύτρα, τη βγάζεις και παράγεις ένα έργο».

-Πώς ξεπήδησε ο τίτλος;

Είναι ένα στοίχημα να δημιουργήσεις ενδιαφέρον για ένα βιβλίο που έχει το όνομα ενός ανθρώπου. Αυτό αν θέλετε είναι και μια ένδειξη μιας μεγάλης αυτοπεποίθησης δηλαδή ποιοι τιτλοφορούσαν τα βιβλία τους με ονόματα; Οι πολλοί μεγάλοι κλασικοί, ο Τολστόι με την «Άννα Καρένινα». Το άλλο το οποίο κάνανε επειδή είχανε τερατώδη αυτοπεποίθηση και δικαίως, ήταν ότι κάνανε τίτλους οι οποίοι ήταν τεράστια θέματα, δηλαδή «Πόλεμος και Ειρήνη», «Έγκλημα και τιμωρία», «Χαμένες Ψευδαισθήσεις», οπότε σου λέει θα σου μιλήσω για τα μεγάλα θέματα της ζωής.

 -Κι εσείς έχετε αυτοπεποίθηση, μετά από τέτοια πορεία.

Την αποκτώ step by step.

 -Ταυτίζεστε με κάποιον από τους χαρακτήρες που δημιουργήσατε στη Δίκη Σουάρεφ;

Με όλους και με κανέναν. Στον αφηγηματικό καλλιτέχνη η ενσυναίσθηση είναι όρος της δουλειά του πριν γίνει της μόδας, διότι όταν φτιάχνεις αφήγηση το ζητούμενο είναι να μπορείς να μπει στα παπούτσια, στη θέση όλων των ηρώων, άρα αυτό σου γίνεται χούι και στη ζωή σου μπαίνεις στη θέση του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Είναι μια αισθηματική αγωγή. Όλοι οι ήρωες έχουν το ενδιαφέρον τους. Μου έκανε εντύπωση για μια ακόμη φορά ότι θεωρούσα πως ο Μάκης, Σεραφείμ Σακκάς θα ήταν αντιπαθής και μου έλεγαν όλοι πόσο γλυκός είναι και πόσο συμπαθής. Μου αρέσει η γυναίκα του στο ξετύλιγμα της, τη βλέπουμε με τα μάτια του Μάκη και τη θεωρούμε μια «ελαφριά» κυρία των βορείων προαστίων, ενώ στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι είναι ένας άνθρωπος με περιεχόμενο και τραύματα. Ο Μάκης, όπως πάρα πολλοί άντρες, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Μου αρέσει η προσωπικότητα του Καλαμπαλίκη, είναι ένας άνθρωπος τόσο εξουσιαστικός και χαρισματικός και τελικά καταρρέει εσωτερικά. Δηλαδή ο εχθρός μας είναι το ίδιο μας το σώμα. Ο εφιάλτης μας είναι μήπως μας προδώσει το σώμα μας. Αν μας προδώσουν όλοι οι άλλοι και το σώμα μας εξακολουθεί να μας υπακούει είναι εντάξει, αν όμως μας προδώσει το σώμα μας, άστα!

 -Στη σελίδα 16 γράφετε: «Με οικογένεια έπρεπε να μοιάζουμε, όπως ο καθένας έχει τη δική του θέση, τον δικό του ρόλο, κανείς δεν περισσεύει, όλοι αγαπούν αλλήλους, αγαπιόμαστε, ακόμα κι όταν σκάβει ο ένας τον λάκκο του άλλου, ακόμα και όταν τον αγκαλιάζει μέχρι πνιγμού. Έτσι δεν είναι εξάλλου οι οικογένειες, παντού και πάντα»; Το αλληλλοφάγωμα είναι ένα ελληνικό χαρακτηριστικό;

Νομίζω ότι είναι μεσογειακό. Η ελληνική οικογένεια έχει πολλά ψωμιά ακόμη και για τις επόμενες δεκαετίες δεν θα πάψει να είναι ο πυρήνας της κοινωνίας και νομίζω ότι είναι για καλό και το πιστεύω ακράδαντα, διότι αν δεν υπήρχε οικογένεια κατά τη διάρκεια των ετών της κρίσης, θα είχαμε πολύ πιο οδυνηρές εξελίξεις, η οικογένεια βοήθησε. Προφανώς είναι ασφυκτικό πράγμα, το βλέπουμε σε υπερβολική έκδοση και σε ταινίες του Οικονομίδη στο «Σπιρτόκουτο» και στο «Ψυχή στο στόμα». Και προφανώς υπάρχει κι ένα άλλο που αποτελεί τεράστια παγίδα, η πυρηνική οικογένεια, δηλαδή η ιδέα που καλλιεργήθηκε από το σινεμά, όχι το ελληνικό αλλά από το Χόλυγουντ, ότι ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι, ερωτεύονται μετά από δυσκολίες σμίγουν, έχουν μια φωλιά, κλείνουν την πόρτα της φωλιάς και περνάνε υπέροχα. Αυτό δεν υπάρχει!! Πρόκειται περί κραυγαλέας αυταπάτης. Εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές τις μεγάλες οικογένειες, να είναι ένας χώρος. Θα μου πεις μπαίνει ο ένας στη μύτη του άλλου, κουτσομπολεύουν, ελέγχονται. Πάντως η πυρηνική οικογένεια μου φαίνεται καταδικασμένη σε τεράστια αποτυχία γι’ αυτό κι έχουμε τόσο αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών. Θα προτιμούσα οι άνθρωποι να ζουν κάπως κοινοβιακά, να είναι σε μεγάλες αυλές. Αυτό το οποίο υπερτερούμε έναντι των βορείων κοινωνιών είναι ότι υπάρχει νοιάξιμο, έστω και με τη μορφή του κουτσομπολιού..

 -Ότι υπάρχει μια ανθρωπιά..

Η ανθρωπιά ξέρετε δεν είναι καλό πράγμα. Ο άνθρωπος δεν είναι καλό ζώο, είναι φρικτό ζώο. Έγινε ένα λάθος στην εξέλιξη και σε αυτό τον πίθηκο που είμαστε εμείς, πέσανε πέντε σταγόνες παραπάνω ευφυία και με αυτό τον τρόπο κατάφερε να διαλύσει τον πλανήτη μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Είμαστε η συμφορά του πλανήτη. Εμείς λέμε ότι η πανδημία ήταν ο covid. Ο πλανήτης έπρεπε να λέει ότι η πανδημία είναι ο άνθρωπος. Η γη δεν θα πάψει να υπάρχει, αλλά αν φτερνιστεί ελαφρά θα μας εξαφανίσει πλήρως. Και δεν το βρίσκω απίστευτο να εξαφανιστούμε. Όχι τώρα ή να υποκατασταθούμε και να μας διαδεχτεί η τεχνητή νοημοσύνη που θα είναι κάτι σαν ψηφιακή προσομοίωση του ανθρώπου.

-Οι άνθρωποι πιστεύουν στην δικαιοσύνη; Ή έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη τους;

Σας έχω νέα! Ποτέ δεν πίστευαν στη δικαιοσύνη. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ανεπτυγμένη στην Ελλάδα διότι είχαν περάσει κι ένα σωρό εθνικές περιπέτειες. Δικτατορίες, κινήματα, καταστάσεις μετεμφυλιακές. Οι θεσμοί δεν ήταν ουδέτεροι, ποτέ! Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας και δίνει την αίσθηση της έλλειψης εμπιστοσύνης, είναι ότι οι άνθρωποι μιλάνε πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνέχεια, αλλά καταλαβαίνεις κάπως τι λέει η κοινή γνώμη αν κι αυτό είναι επίσης λίγο πλασματικό, διότι νομίζω ότι αυτοί που κάνουν πολλή φασαρία εκεί είναι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ζωή. Υπάρχει μια κατηγορία συνανθρώπων μας που δυστυχώς είτε λόγω μοναξιάς είτε λόγω του συνδρόμου «ο τρελός του καφενείου» τοποθετούνται σε όλα και δημιουργούν ένα βόμβο ότι αυτό είναι η κοινή γνώμη.

 -Χωρίς να κάνουμε σπόιλερ βλέπουμε τον κεντρικό χαρακτήρα σας να αντιμετωπίζει ένα προσωπικό πρόβλημα. Τι είναι αυτό που τον κάνει να το ξεπεράσει;

Νομίζω ότι είναι η σχέση με την κόρη του. Η γλώσσα έχει τεράστια δύναμη. Λένε ότι δεν έχει σημασία τι σου είπα, σημασία έχει πώς σου φέρθηκα. Κουταμάρες. Αυτό που σου μένει είναι η λέξη, αυτή πληγώνει και ειδικά όταν τον αποκαλεί «φουκαρά» επειδή αισθάνεται σε όλη του τη ζωή φουκαράς. Ενώ προκύπτει ότι είναι ένας ωραίος άντρας, ωστόσο αισθάνεται εξαιρετικά κατώτερος. Έχει και το σύνδρομο του απατεώνα. Νομίζει ότι τα έχει καταφέρει εξαπατώντας τους άλλους στη ζωή του και πως κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί και θα τον πετάξουν σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Το λέει πάρα πολλές φορές. Ήταν και τίτλος: «Σαν την τρίχα από το ζυμάρι», αλλά σκέφτηκα ότι ένα βιβλίο που λέγεται έτσι είναι λίγο αηδιαστικό.

Και κάποια στιγμή τα καταφέρνει και το ξεπερνάει. Σε εμάς τους μικρομεσαίους μας είναι από τις παραστάσεις μας και την κοινωνική μας παιδεία αδιανόητα πράγματα που συνηθίζονται αλλού, δηλαδή στον ημίκοσμο, στον υπόκοσμο, παρόλο που αυτός είναι ποινικολόγος και θα έπρεπε να τα ξέρει. Είναι πολύ ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου ότι ο Σεραφείμ Σακκάς δεν μπορεί να κουβαλήσει 60.000 ευρώ πάνω του, φοβάται πάρα πολύ και εκεί τον βρίζει η γυναίκα του και του λέει «Ο πατέρας μου τα έπαιρνε όλα μαζί του και τα πήγαινε». Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα που δείχνει ότι κώδικες άλλων κοινωνικών κατηγοριών μας είναι αδιανόητοι. Εμείς οι μικρομεσαίοι είμαστε ακόμα πολύ comm il faut. Δηλαδή δεν έχουμε ούτε την ελευθεριότητα, ούτε τη χυδαιότητα. Μερικά πράγματα θεωρούμε ότι δεν γίνονται, ενώ γίνονται και μας σοκάρει όταν τα βλέπουμε.

 -Παρατηρούμε μια αγριότητα στην ελληνική κοινωνία και ειδικά στα νέα παιδιά.

Δεν συνέβαινε πάντα; Το θέμα είναι η μετανάστευση. Είναι κάτι νομοτελειακό δηλαδή δεν μπορούμε, ακόμη κι αν θέλαμε. Εγώ δεν έχω καμία αίσθηση ιδιοκτησίας, απεναντίας ξέρω ότι είμαι προσωρινός και χρονικά και τοπικά ακόμα. Αλλά κι αν κάποιος ήταν αποφασισμένος να σταματήσει τα μεταναστευτικά κύματα αυτά κατά τη γνώμη μου θα φουσκώνουν χρόνο με τον χρόνο και κάποια στιγμή δεν θα μπορεί τίποτα να τα σταματήσει. Το 2050 η Αφρική θα έχει 2,5 δισεκατομμύρια. Άρα τι θα γίνει; Θα ανέβουν επάνω. Σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία, αν το ένα είναι γεμάτο και το άλλο άδειο, το πρώτο θα γεμίσει. Και τι θα κάνουν τότε; Θα βάλουν τη Frondex να τους σταματήσει; Αυτά που σας λέω τα γράφω και στο νέο μου βιβλίο. Στην Ελλάδα η κοινωνία γίνεται πολύ σκληρά ταξική. Δεν θα υπάρχει πια μεσαία τάξη, θα είναι μια κοινωνία του 30% που θα ζει καλά, θα απολαμβάνει ένα αβγό κι έναν καφέ εδώ, θα μπορεί να πάει διακοπές, να απολαύσει την Ακρόπολη. Τα πιτσιρίκια θα πηγαίνουν erasmus και ένα 15% θα είναι το υπόλειμμα των παλιών μικρομεσαίων και το υπόλοιπο θα είναι junk. Θα ζούνε junk, θα τρώνε junk, θα βλέπουν junk στις οθόνες. Θα ζούνε, ειδικά στην Αθήνα, σε σπίτια καταρρέοντα και θα αλληλλοσπαράσoνται. Εκεί θα έχουμε μια πολύ μεγάλη παρουσία της άκρας Δεξιάς. Η ηγεσία του 30% που θα είναι πάνω, θα θελήσει να χρησιμοποιήσει το 70% ως κυματοθραύστη απέναντι στο μεταναστευτικό τσουνάμι. Αυτό βλέπω, θα τους βάλουν να είναι πολύ εθνικιστές, πατριώτες, χριστιανοί, και θα γίνει μια εισβολή που ενώ κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είναι ειρηνική, περάστε, καθίστε, αν δεν έχετε να φάτε εκεί που είστε, προφανώς θα έρθετε εδώ. Περιμένω πολλή βία σε αυτό το πλαίσιο. Και στα προάστια του Παρισιού το βλέπεις. όπως η ιστορία με τους μουσουλμάνους. Έχουμε χάσει την πυξίδα!

 -Μιλήστε μου για την κόρη σας.

Είναι καταπληκτικό το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, απ’ εκεί που το έχεις στην αγκαλιά σου και το ταχταρίζεις, είναι ολόκληρη γυναίκα πια και διατηρώντας μια στενή επαφή κι έναν διάλογο, κερδίζεις πάντα πάρα πολλά πράγματα. Σε μαθαίνει ο πολύ νέος άνθρωπος, σου ανοίγει παράθυρα που ούτε τα είχες υποπτευθεί ότι υπάρχουν. Άμα δεν βαριόταν η Νίκη τις συζητήσεις που κάνω με τους φίλους μου θα ήταν νοσηρό, θα ήταν επικίνδυνο. Άμα δεν της φαινόταν η μουσική που ακούω αρούκατη..

 -Τι μουσική ακούτε;

Λαϊκά και βρίσκω μουσικές ομοιότητες ανάμεσα στα τραγούδια. Είναι πολύ αστείο πώς με απασχολεί αυτό το πράγμα.

 -Σας ακούω στον ΧΩΜ ΧΩΜ, αυτές τις μικρές εξιστορήσεις σας με καθημερινές ιστορίες και πολύ χιούμορ. Φαίνεται ότι είναι κάτι που αγαπάτε πολύ.

Το podcast είναι ένας τρόπος για εμένα να λέω ιστορίες, είναι η δική μου ματιά στα πράγματα. Τώρα θα κάνω ένα που θα λέγεται η «Διαβολοδεκαετία». Θα ξεκινάει από το 2006 και θα φτάνει στο 2016. Ο ΧΩΜ ΧΩΜ μιλάει γι’ όσα συνέβησαν στην Ελλάδα το ‘06 μέχρι το ‘16 αλλά με τον δικό του τρόπο πώς το έζησε ο ίδιος. Πώς το είδα εγώ. Δεν έχω την αυταπάτη πως θα πω την ιστορία πλήρως, θα πω την προσωπική μου εμπειρία.

 -Η βραβευμένη «Νίκη» σας (Βραβείο Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος), κυκλοφορεί και στην Αμερική, πιστεύετε ότι θα ανοίξει μια ακόμη σημαντική πόρτα για την ελληνική λογοτεχνία;

Θα πάω στην Αμερική τον Απρίλιο και θα κάνω ένα μεγάλο tour. Θα επισκεφτώ τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, τη Φιλαδέλφεια και την Ουάσιγκτον. Θα πάω και στη Δυτική Ακτή. Θα κάνω τα πάντα, είμαι διατεθειμένος να βοηθήσω τη «Νίκη» και το ζήτημα είναι ότι αν πάει καλά θα ανοίξει έναν δρόμο για τους άλλους λογοτέχνες. Είναι όμως πολύ δύσκολο. Στην Αμερική η μεταφρασμένη λογοτεχνία είναι το 2%. Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να μπεις μέσα σε αυτό, πολύ δύσκολο ειδικά αν ζεις στην Ελλάδα. Ο Παμούκ ζει στην Αμερική κι είναι πιο εύκολο.

 -Τι είναι αυτό που σας κάνει να χαμογελάτε περισσότερο στη ζωή;

Η φυσική μου κατάσταση είναι να χαμογελάω, δεν είμαι μουρτζούφλης.

Ντριν Ντριν…..

Με καλούν από το ΠΑΣΟΚ, δυο μέρες τώρα… Ακόμη κι αυτό μου φαίνεται αστείο. Μου αρέσει πολύ η επαφή με τους ανθρώπους. Μου αρέσουν οι γήινες απολαύσεις, να τρως, να πίνεις, να ατμίζεις.

 -Ας μιλήσουμε για πολιτική. Τι συμβουλή θα δίνατε στον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Να μπορεί να καταλαβαίνει τα ρεύματα της κοινωνίας. Αυτό είναι το πρόβλημα. Η κυριαρχία στην πολιτική χάνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Το λέει και ο Ελύτης σε ένα ποίημα «Το Ρω του Έρωτα»- Σήμερα είσαι μονάρχης και ίσαμε αύριο δεν υπάρχεις. Δηλαδή πραγματικά μπορεί να χαθεί το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, διότι οι διαδικασίες, δηλαδή το ποτήρι, η τελευταία σταγόνα το ξεχειλίζει, αλλά μπορεί να μην έχεις αντιληφθεί ότι έχει γεμίσει. Και βέβαια ως πολίτης θα είμαι πάντα με το μέρος των ανθρώπων που βρίσκονται σε δεινή θέση, που υποφέρουν, γιατί δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας να τους συγκρατήσει. Με τους ηλικιωμένους, με τους ανθρώπους εκείνους που δεν τα έχουν πάει όσο καλά θα ήθελαν. Αυτό είναι το νόημα, η κοινωνική συνοχή, και γι’ αυτό αξίζει κανείς να παλέψει. Δεν χρειάζεται να βάζουμε ταμπέλες δεξιά και αριστερά. Αν έπρεπε να δώσω μια ταυτότητα στον εαυτό μου θα ήταν του σοσιαλδημοκράτη, αλλά δεν χρειάζεται. Καλύτερα να τα λέμε έτσι. Γιατί οι ταυτότητες δημιουργούν έλξεις και απωθήσεις.

 -Ποια είναι η γνώμη σας για τον Στέφανο Κασσελάκη;

Δεν έχω γνώμη γι’ αυτόν τον άνθρωπο, γιατί είναι ένα πρόσωπο άγνωστο… συσκοτισμένο. Δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό με τρομάζει, όχι ο ίδιος ο Κασσελάκης ο οποίος καλά έκανε, είδε φως και μπήκε. Η τρομακτική αφέλεια αυτού του μικρού ποσοστού των ανθρώπων, γιατί είναι πολύ μικρό, 70.000 ψήφοι, με την οποία εμπιστεύτηκαν κι ενθουσιάστηκαν με κάποιον του οποίου την ύπαρξη αγνοούσαν. Δεν έγινε ούτε καν με όρους talent show, με όρους next top model. Πιστεύω στην πολιτική, δεν τη θεωρώ δραστηριότητα που φθίνει. Δεν μπορεί να μην ασχολείσαι με την πολιτική, να μην ενδιαφέρεσαι από τη στιγμή που υπάρχουν τόσα προβλήματα. Η ζωή έχει προβλήματα τα οποία έχουν λύσεις. Πρέπει να βρούμε λύσεις, οι λύσεις αυτές δεν είναι ουδέτερες, κάποιους τους εξυπηρετούν και κάποιους άλλους τους βλάπτουν. Αυτό είναι η πολιτική. Το να γίνεται σαν το next top model η αντιπολιτευτική λειτουργία, η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική σε μια δημοκρατία, φαλκιδεύεται. Δηλαδή ποιος θα ασκήσει αντιπολίτευση; Κι εγώ στη θέση του έτσι θα ήμουν. Δεν έχει καμία τριβή με την Ελλάδα, πώς θα ασκήσει αντιπολίτευση; Θα ασκήσουν κάποιοι οι οποίοι είναι γύρω του ή κάτω του τυπικά οι οποίοι τον έχουν υποστηρίξει και του δώσανε αυτή την καρέκλα; Άρα αυτός τι θα είναι; Θα είναι μια βιτρίνα για το κόμμα του; Νομίζω και φοβάμαι ότι αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μπατάρει ακόμη περισσότερο το πολιτικό σύστημα υπέρ της κυβέρνησης και μια κυβέρνηση μη ελεγχόμενη, όποια και να είναι, ακόμα και αν ξεκινήσει με πολύ καλές προθέσεις, κινδυνεύει να αποκτήσει μια αυθαιρεσία την οποία δεν την θέλουμε. Με αυτή την έννοια ζούσαμε εφιαλτικές καταστάσεις στον θεσσαλικό κάμπο και αντί να ασχοληθούμε με αυτούς τους ανθρώπους, με το τι έγινε, ασχολούμασταν με τον Κασσελάκη. Μεγαλύτερο δώρο από τον Σύριζα για την Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορούσε να γίνει.

 -Μου αρέσει αυτό το πάθος που έχετε για τη ζωή αλλά και για την επικοινωνία.

Έχετε ακούσει αρνητικές κριτικές για τις απόψεις σας. Σας ενοχλεί πλέον; Πώς τις αντιμετωπίζετε;

Πρέπει να λέγονται αρνητικά πράγματα και γινόμαστε καλύτεροι υπό τον όρο ότι η κριτική θα είναι εύστοχη, αλλά κυρίως γιατί όταν δεν σε κριτικάρουν, όταν δε σε βρίζουν, σημαίνει ότι έχεις μεταβληθεί σε ένα είδος τοτέμ. Όταν ζεις και είσαι ενεργός προφανώς κάποιοι θα σε βρίζουν. Μπαίνεις, επειδή τα διαβάζω, στον πειρασμό να απαντήσεις. Αλλά δεν πρέπει να απαντάς. Κρατιέσαι, μετράς μέσα σου μέχρι το εκατό και δεν απαντάς. Να σου πω ένα παράδειγμα. Ένας τύπος επειδή είπα ότι ο Κασσελάκης πρέπει πρώτα να πάει στρατό και μετά να ασχοληθεί με την πολιτική, πράγμα το οποίο πιστεύω, λέει: «Και ο Χωμενίδης που πήγε στρατό; Πήγε στο ναυτικό και κάποια στιγμή πήρε μετάθεση στο Υπουργείο Άμυνας». Τους τελευταίους μήνες της θητείας μου τους έκανα εκεί, επειδή ήμουν καλός στη δαχτυλογράφηση, με βάζανε και δαχτυλογραφούσα. Θα ήθελα προσωπικά να έχω πάει σε ένα πλοίο, είδαν όμως αυτό και δαχτυλογραφούσα. Ανακαλεί αυτός ο άνθρωπος ένα περιστατικό και λέει: «Την τρίτη μέρα που είχαμε παρουσιαστεί στο Στρατόπεδο Παλάσκας και φορτώναμε κάτι πράγματα. ο Χωμενίδης επειδή είναι αλαζόνας είπε ότι δεν εργάζεται και σηκώθηκε και έφυγε». Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να αρέσει σε όλους και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να του αρέσουν όλοι. Ο φθόνος ή η κακία καλύτερα να βγαίνουν με λόγια παρά με πράξεις. Από το να χαστουκίσει ο άλλος το παιδί του. προτιμώ να με βρίζει στο διαδίκτυο. Με αυτόν τον τρόπο κάποιος εκτονώνεται, η ζωή του είναι δύσκολη ή βαρετή. Εγώ μπαίνω στον σάκο του μποξ ευχαρίστως.

 -Μιλήστε μου για το βιβλίο που ετοιμάζετε.

Το βιβλίο το συνέλαβα το Φεβρουάριο, όταν τελείωσα τη δίκη Σουάρεφ. Είναι η ιστορία μιας κοπέλας, η οποία για να κερδίσει κάτι τελείως άσχετο, της δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει ένα τεράστιο έπαθλο, και γι’ αυτό τον λόγο κατεβαίνει στην πολιτική. Από εκεί που είναι μια φοιτήτρια αριστερή, κοινοβουλευτική αριστερά πολύ μαχητική και καταφέρνει έως ένα σημείο να μπει σ’ ένα κόμμα εξουσίας και να εμφανιστεί στο ψηφοδέλτιο στην επαρχία.

 -Έχουμε τέτοια παραδείγματα στην πολιτική;

Έχουμε τον Κασσελάκη!!!!

Είναι η τελευταία απόγονος μιας οικογένειας που δεν είχε σχέσεις με τους συγγενείς της και αποφασίζει να αποκτήσει για να γίνει βουλευτής. Αυτό το οποίο με ενδιαφέρει δεν είναι οι ίντριγκες, οι πολιτικές, αν και πιστεύω ότι η επαρχία έχει κάτι πολύ καλό: Τον βουλευτή σου ή τον δημοτικό σύμβουλο ή τον δήμαρχο τον ξέρεις…

 -Κύριε Χωμενίδη, σας ευχαριστώ πολύ!

Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ!

Πηγή:fractalart.gr