Τελικά βρήκα την άκρη. Θυμήθηκα ότι ήταν οι μέρες  που η καθηγήτρια και βουλευτής κυρία Μαρία Ρεπούση υποστήριξε ότι πρέπει να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών στο λύκειο  και στη θέση του να μπει το μάθημα της θρησκειολογίας.

Το πρώτο είναι ορθόδοξη κατήχηση και προσηλυτισμός, μελαγχολικό απομεινάρι από καιρούς δύσβατους και  φοβιστικούς. Το άλλο, η ιστορία και μελέτη των θρησκειών γενικώς.

Περιττό να πω ότι η κυρία Ρεπούση είχε τα προς τούτο αναγκαία επιχειρήματα. Υπήρξαν πολλοί επίσημοι και ανεπίσημοι που αντιδράσανε έντονα σε μια τέτοια προοπτική. Όμως η αντίδραση-επίθεση του κύριου Ντινόπουλου ήταν τέτοια που μ' έβαλε σε πολλές σκέψεις. Στο ύφος και στα λόγια του διέκρινα αγένεια, κακία, απειλή, ένα φόβο του και κάποια δουλικότητα στη εξουσία της Εκκλησίας και μια ειρωνεία με ελαφρό χαμογελάκι που δήλωνε: "όσο ζω εγώ, δεν θα σας περάσει!"

Αλλά εκεί που φοβήθηκα ήτανε που στα μάτια του διάβαζα: "εδώ κυρία μου κουμάντο κάνουμε ΕΜΕΙΣ". Πρέπει να πω ότι, σε όλη αυτή τη διαμάχη η αξιοπρέπεια, η ευγένεια και η υπομονή της κυρίας Ρεπούση άγγιζαν τα όρια της αγιότητας.

Μέχρι την ώρα που πήγα για ύπνο δεν μπορούσα να εξηγήσω πως γίνεται να προκαλεί τόσο μεγάλο φόβο και αναστάτωση η κατάργηση ενός καταχρηστικού, κατά την γνώμη μου, μαθήματος, τα θρησκευτικά.

H εξήγηση, μου δόθηκε γύρω στις πέντε η ώρα το πρωί, όταν ήρθε κι έκατσε στην άκρη του κρεβατιού μου ο κύριος Ντινόπουλος. "Ωχ, ως εδώ ήταν τα ψωμιά μου" σκέφτηκα. Με είδε τρομαγμένο, μου χάιδεψε την καράφλα χαμογελώντας και με ρώτησε:

"Κύριε Φάνη, το ξέρετε ότι είμαστε μια χώρα, ένας λαός  που όλοι μας ζηλεύουνε;"

"Το ξέρω" είπα.

"Ξέρετε όμως γιατί;" με ξαναρώτησε.

"Για την Ακρόπολη και για τον μουσακά φαντάζομαι!"

Σοβαρεύτηκε και κοιτώντας λοξά την αφίσα του Τσε στο τοίχο συνέχισε: " Ίσως σας διαφεύγει ότι οι αρχές και οι αξίες μας, καλλιεργήθηκαν, εμφυσήθηκαν και εμπεδώθηκαν στον λαό μας, από την δωδεκάχρονη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία μας, κάτι που η κυρία Ρεπούση πασχίζει τώρα να καταργήσει. Από την καταλυτική επίδραση των θρησκευτικών πάνω μας, εμείς οι Έλληνες κύριε Φάνη όπως ξέρετε, ούτε ψέματα λέμε, ούτε κλέβουμε ποτέ, ούτε μοιχοί είμαστε, ούτε ποτέ συκοφαντούμε, ούτε επί πτωμάτων πατάμε για να αναρριχηθούμε, ούτε ταξιτζήδες μας εξαπάτησαν ποτέ τουρίστες, ούτε κομπιναδόρους θα βρεις στην ιεραρχία της εκκλησίας μας. Αν κάποια Ελληνίδα έχει δύο μονόπετρα το ένα θα το δώσει σε μία φτωχιά (οι δύο χιτώνες αναβαθμισμένοι). Δεν θα βρεις πολιτικό  που να τακτοποίησε συγγενικά του πρόσωπα στο Δημόσιο - μην ακούτε τι λένε για τον διορισμό της γυναίκας μου - ούτε πλούσιος ή πάμπλουτος υπάρχει που να μην έφτυσε αίμα και να μη φτιάχτηκε αποκλειστικά και μόνο από τον ιδρώτα του προσώπου του. Για όλα αυτά μας ζηλεύουν οι ξένοι.

Φανταστείτε τώρα κύριε Φάνη, τι σκατά χώρα θα γίνουμε αν επικρατήσουν οι ιδέες αυτής της περίεργης  επιστημόνισας και πολιτικού. Θα καταντήσουμε λαός υλιστών χωρίς ιδεώδη και οράματα. Γι' αυτό σας λέω: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Η τρόικα που σώζει. Καταλάβατε κύριε Φάνη;" Ακολούθησε σιωπή. Μετά σηκώθηκε και βάδισε προς την εξώπορτα.

"Φεύγω" μου είπε σιγανά

"Στα τσακίδια" του είπα δυνατά. "Στον αγύριστο."

Άπλωσα το χέρι στο κομοδίνο και άνοιξα το ράδιο. Χατζιδάκι έπαιζε.

Σηκώθηκα αργά-αργά. Ένα κακό όνειρο ήτανε. Άναψα τα φώτα. Έβαλα το μπρίκι στη φωτιά. Σε λίγο θα ξημερώσει...  Ή μήπως βιάζομαι;

Από το τραγούδι μου 'μειναν τα τελευταία λόγια: "Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ! Καληνύχτα."