Όσοι παρακολουθούν τις δημόσιες πράξεις της φάσης αυτής το πιο πιθανόν είναι ότι θα συμπεράνουν πως η επιστολή αυτή είναι η κύρια αιτία που ο κ. Μπαλτάς έπαυσε και τον κ. Καραντινάκη από τη θέση του. Δίχως φυσικά να μας διαφεύγει και η πασιφανής αδυναμία του κ. Μπαλτά να συνεργάζεται δημιουργικά με ανθρώπους που έχουν ιδεολογικές διαφορές μ'αυτόν, άνθρωποι που είναι ικανοί σ'αυτό που φτιάχνουν.

Επιπλέον, αποκωδικοποιώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που φτάνει ως εμάς, είμαστε σίγουροι για την πίεση που ασκούν εκείνοι οι κύκλοι των Συριζαίων που διακατέχονται από την νοοτροπία του να θεωρούν το κράτος λάφυρο και που η αξιοκρατία και το όποιο πετυχημένο έργο δημόσιων λειτουργών τους αφήνει παγερά αδιάφορους.

Συμπέρασμα: Αφού ελαφρά τη καρδία ο μαρξιστής Αριστείδης Μπαλτάς πέρασε από τον χώρο της παιδείας σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά, τώρα τα ίδια και χειρότερα διαπράττει και στον χώρο του πολιτισμού. Ο άθλιος. 

Η επιστολή του κ. Καραντινάκη τελειώνει ως εξής:

"Επειδή κανένας λοιπόν δεν θα ζητήσει συγγνώμη από τον κύριο Λούκο μετά το τέλος της περιπέτειάς του, κάνω την αρχή εγώ. Σας ζητώ συγγνώμη κύριε Λούκο, διότι αν και από τα εφηβικά μου χρόνια μέχρι και σήμερα αγωνίζομαι για ιδέες, που πάνω από όλα στο κέντρο τους έχουν την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας, ως πολίτης δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί δεν ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας* για εσάς. Σας ζητώ συγγνώμη. Εξάλλου ο Βισίνσκι** μάς περιμένει όλους κάπου στη γωνία».

*: Το τεκμήριο της αθωότητος έγκειται στην υποχρέωση εκείνου που κατηγορεί να αποδείξει τις κατηγορίες, ανεξάρτητα αν ο κατηγορούμενος μπορεί η δεν μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του. 

**Βισίνσκι: Αστός δικηγόρος στην προεπαναστατική Ρωσία που προσχώρησε στους μενσεβίκους. Αργότερα «βαπτίστηκε» επαναστάτης και συμφιλιώθηκε με τον μπολσεβικισμό –μετά φυσικά από την εδραίωση της εξουσίας του (1920). Το 1925 ο Βισίνσκι γίνεται Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και το 1928 Λαϊκός Επίτροπος Παιδείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 1931 περνάει στο δικαστικό σώμα, για να παίξει στις μεγάλες Δίκες της Μόσχας (1935-1939) το ρόλο του γενικού εισαγγελέα της ΕΣΣΔ, στέλνοντας, με εντολή του Στάλιν, κατά χιλιάδες τους μπολσεβίκους και τους απλούς εργάτες στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η επιστολή του κ.Καραντινάκη όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, κι  εδώ την ανακοίνωση του απερχόμενου προέδρου του ΕΚΚ κ. Αλέξη Γρίβα που ζητάει από το υπουργείο Πολιτισμού να δημοσιοποιήσει τις καταγγελίες στις οποίες στηρίχτηκε για να αποπέμψει το ΔΣ του ΕΚΚ. Σιγά που υπάρχουν τέτοιες καταγγελίες.