Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2026 19:08

Τι ακριβώς τιμωρείται κάθε φορά στην Έλενα Τοπαλίδου;

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
topalidou1Manos Lamprakis. Το πρόσωπό της; Το σώμα της; Η φωνή της; Οι καμπύλες της; Η ηλικία της; Οι φωτογραφίες της; Οι σχέσεις της; Οι λέξεις που επιλέγει; Ή μήπως τιμωρείται κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι που προϋπάρχει της ίδιας και απλώς βρήκε πάνω της ένα ακόμη πεδίο εκτόνωσης;
Παρακολουθώ εδώ και μήνες αυτή τη σχεδόν εμμονική ενασχόληση με την Τοπαλίδου και δεν μπορώ να αποφύγω την αίσθηση ότι το ζήτημα δεν είναι εκείνη αλλά εμείς.
 
Κάθε κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο όχι από τους ανθρώπους που αποθεώνει αλλά από τους ανθρώπους που επιλέγει να ανατέμνει.
Και η ελληνική δημόσια σφαίρα μοιάζει να έχει αναπτύξει μια ιδιότυπη δυσανεξία απέναντι σε όσους δεν μπορούν να ταξινομηθούν εύκολα.
 
Η Τοπαλίδου δεν προσφέρεται ως σταθερή εικόνα.
Δεν είναι η «ωραία γυναίκα», η «διανοούμενη», η «ηθοποιός», η «μητέρα», η «χωρισμένη», η «δυναμική γυναίκα», η «ευάλωτη γυναίκα».
Είναι όλα αυτά και ταυτόχρονα κανένα από αυτά.
Και ακριβώς εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν αγαπούν τα πρόσωπα.
Αγαπούν τα σημεία.
Αγαπούν ό,τι μπορεί να μετατραπεί σε λεζάντα.
 
Η Τοπαλίδου, αντιθέτως, παραμένει ένα πρόσωπο που αντιστέκεται στη λεζάντα.
Κάθε φορά που νομίζεις ότι την κατανόησες, διαφεύγει.
Κάθε φορά που επιχειρείς να την περιγράψεις, μετακινείται.
Και αυτή η αδυναμία κατοχής της είναι που παράγει τόση επιθετικότητα.
Ίσως γι’ αυτό με συγκλόνισε περισσότερο από όλα μια φράση της: ότι αγάπησε τη μυωπία της επειδή μη βλέποντας ένιωθε ότι δεν τη βλέπουν.
Πρόκειται για ολόκληρη ανθρωπολογία της ευαισθησίας. Για ένα παιδί που κρύβεται μέσα στην αχλύ του κόσμου ώστε να προστατευθεί από το βλέμμα του. Για μια χορεύτρια που πέρασε από τη βουλιμία, την αυτοτιμωρία, την εξάντληση, τον εμετό, τη σωματική πειθαρχία, όχι επειδή κυνηγούσε απλώς την τελειότητα, αλλά επειδή αναζητούσε απεγνωσμένα ένα περίγραμμα για να κατοικήσει μέσα του.
 
Εδώ βρίσκεται το δράμα ενός υποκειμένου που για δεκαετίες δεν μπορούσε να αγαπήσει τον εαυτό του χωρίς να τον τιμωρεί. Η Τοπαλίδου δεν εμφανίζεται ως θριαμβεύτρια της αυτογνωσίας. Εμφανίζεται ως άνθρωπος που εξακολουθεί να διαπραγματεύεται τις σκιές του. Και αυτό είναι σχεδόν σκανδαλώδες για την εποχή μας. Γιατί η εποχή απαιτεί αφηγήσεις θεραπείας.
Θέλει ανθρώπους που να δηλώνουν ότι ξεπέρασαν τα τραύματά τους.
Ότι νίκησαν.
Ότι ολοκληρώθηκαν.
Εκείνη επιμένει να εμφανίζεται ως ανοιχτή διαδικασία.
Ως ταραχή.
 
topalidoi1Και εδώ ακριβώς αρχίζει η πολιτισμική ευθύνη των δημοσιογράφων. Όχι να τη λιβανίζουν. Όχι να τη μετατρέπουν σε ηρωίδα. Αλλά να την προστατεύσουν από τον ίδιο τον μηχανισμό που τείνει να καταστρέφει ό,τι δεν καταλαβαίνει.
Κάτω από τους τίτλους, κάτω από τα σχόλια, κάτω από τις δήθεν φιλοφρονήσεις που ξεκινούν με το «είσαι υπέροχη, όχι σαν τις άλλες», κρύβεται μια βαθιά εχθρότητα προς την πολυπλοκότητα.
Η ερμηνεία είναι πολλές φορές η εκδίκηση της διάνοιας απέναντι στην τέχνη. Θα τολμούσα να πω ότι σήμερα η αδιάκοπη σχολιογραφία είναι η εκδίκηση της κανονικότητας απέναντι σε κάθε πρόσωπο που εξακολουθεί να παραμένει αίνιγμα.
Δεν αντέχουμε να υπάρχει κάποιος που να μην εξαντλείται σε μια κατηγορία.
Κάποιος που να μη χωρά ολόκληρος στις λέξεις που χρησιμοποιούμε γι’ αυτόν.
Έτσι αρχίζουμε να τον τεμαχίζουμε: λίγο σώμα, λίγο πρόσωπο, λίγο σχέση, λίγο ηλικία, λίγο φωτογραφία, λίγο κουτσομπολιό.
Η ανάλυση γίνεται διαμελισμός.
 
Η Τοπαλίδου είναι μια μορφή απορρύθμισης. Μια γυναίκα που δεν επιτελεί σωστά κανέναν από τους διαθέσιμους ρόλους. Δηλώνει ότι ανήκει αλλά δεν παραδίδεται.
Μιλά για υποταγή αλλά δεν υποτάσσεται.
Αναγνωρίζει την επιθυμία της χωρίς να την εμπορευματοποιεί. Μιλά για τη μητρότητα χωρίς να μετατρέπεται σε εικόνισμα μητρότητας.
Μιλά για τους άνδρες χωρίς να τους δαιμονοποιεί και χωρίς να τους εξιδανικεύει.
Είναι μια ύπαρξη αντιφατική με τον τρόπο που είναι αντιφατική η ίδια η ζωή.
Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.
Όχι η Τοπαλίδου.
Αλλά η επιμονή της να παραμένει άνθρωπος σε μια εποχή που απαιτεί από όλους να γίνουν ρόλοι.
 
Δεν πιστεύω ότι έχουμε ανάγκη από περισσότερα σχόλια για την Έλενα Τοπαλίδου.
Έχουμε ανάγκη από περισσότερη σιωπή γύρω της.
Από περισσότερη προσοχή.
Από περισσότερη λεπτότητα. Υπάρχουν καλλιτέχνες που αντέχουν την αρένα επειδή έχουν μάθει να φορούν πανοπλία.
Η Τοπαλίδου δεν φορά πανοπλία. Κυκλοφορεί σχεδόν επικίνδυνα εκτεθειμένη μέσα στον δημόσιο χώρο, κουβαλώντας εκείνη τη σπάνια ευαισθησία που μοιάζει να έχει εξαφανιστεί από τη σύγχρονη ζωή.
Και όταν ένας πολιτισμός χάνει την ικανότητα να προστατεύει τέτοιες υπάρξεις, δεν αποκαλύπτει τη σκληρότητα του χαρακτήρα τους.
Αποκαλύπτει τη δική του φτώχεια.
 
Η Έλενα Τοπαλίδου δεν είναι το πρόβλημα προς επίλυση.
Είναι η υπενθύμιση ότι το ανθρώπινο πρόσωπο εξακολουθεί να είναι μεγαλύτερο από κάθε τίτλο, μεγαλύτερο από κάθε ερμηνεία, μεγαλύτερο από κάθε αλγόριθμο.
Και αυτό είναι κάτι που η εποχή μας δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να συγχωρήσει.
Έλενα, σε αγαπάμε!
Μην απολογείσαι για τίποτα!
Σ.Δ n-t.gr/el/cv/ Έλενα Τοπαλίδου
efsyn.gr/life/ Στο αυτόφωρο η ηθοποιός Έλενα Τοπαλίδου: Συνελήφθη να οδηγεί υπό την επήρεια μεγάλης ποσότητας αλκοόλ
lifo.gr/now/ Έλενα Τοπαλίδου: Οι πρώτες δηλώσεις μετά τη σύλληψή της - «Ήταν μία κακή στιγμή»
https://www.bovary.gr/elena-topalidoy
facebook.com/ «Δεν ζητάω σεβασμό, δεν με ενδιαφέρει να μη με βρίσεις». Η Έλενα Τοπαλίδου μιλάει στο Επί Σκηνής του CNN Greece με απόλυτη  
Διαβάστηκε 10 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2026 19:27
Κατηγορία Δοκίμιο - στοχασμοί
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση