Ό,τι πρόταση και να θέλουν να της κάνουν, σίγουρα θα είναι μες την αμφιθυμία: αγάπη και φροντίδα από τη μια

μεριά έντονη απονιά από την άλλη μαζί με μια επιθυμία να δουν το τέλος της.

Λοιπόν, η αμφιθυμία δεν πρέπει να τη θορυβεί.

Έχει βασίσει τη ζωή της στην αμφιθυμία.

Πως θα ήταν η τέχνη της μυθοπλασίας αν δεν υπήρχαν τα διττά νοήματα;

Πως θα ήταν η ίδια η ζωή αν όλα ήταν κορώνα ή γράμματα, χωρίς τίποτα στο ενδιάμεσο;

 Απόσπασμα από το διήγημα του Τζον Μάξγουελ Κουτσί "Η ελπίδα" (2019) 

 [......] «Και δεν υπάρχει ελπίδα; Ελπίδα να αναστραφεί η κατάσταση;

Λένε ότι κάνει καλό να παίζεις ένα μουσικό όργανο όταν έχεις άνοια.

Ή σκάκι »

 «Φυσικά και υπάρχει ελπίδα. Πάντα υπάρχει ελπίδα. Ζούμε με την

ελπίδα. Πως αλλιώς μπορούμε να ζήσουμε;

Αλλά η ελπίδα είναι σαν τη Χάρη. Δεν μπορείς να βασιστείς σ'αυτή. Αν

βασιστείς στην ελπίδα, δεν θα εκπληρωθεί.

Σαν τους αγγέλους. Είναι σαν να βασίζεσαι στο γεγονός ότι ένας άγγελος θα στέκεται από πάνω σου και θα σε

προφυλάσσει από κάθε κακό. Δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτός είναι ο νόμος. Ετσι λειτουργεί το σύμπαν. Χωρίς

αγγέλους. Χωρίς παρεμβάσεις. Αλλιώς η ζωή θα ήταν υπερβολικά εύκολη. Επομένως ναι, υπάρχει ελπίδα. Αλλά

όχι για μένα. Λόγια του Κάφκα. Ένα από τα απόφθεγματά του. Ένα από τα παράδοξά του. Το είπε σαν αστείο,

έτσι το συνήθιζε, σαν ταχυδακτυλουργός. Εβγαλε ένα καπέλο από έναν λαγό. Αλλά ισχύει έτσι κι αλλιώς, ισχύει

για εκείνον, ισχύει για μένα και για σένα. Ισχύει για όλους μας. Υπάρχει ελπίδα, αλλά όχι για μας. Αν έρθει η

σωτηρία θα έρθει ως έκλπηξη. Ως συγκλονιστική έκπληξη » . 

 «Κάφκα. Θυμάσαι το όνομά του. Θυμάσαι τα αποφθέγματά του. Αυτά που λες βγάζουν νόημα.

Η συμπεριφορά σου δεν παραπέμπει σε άνθρωπο με άνοια».

«Πρώιμη άνοια. Όταν έρθει η κανονική άνοια, θα ξεχάσω μοιραία τα πάντα. Όλα τα ονόματα, μετά όλες τις

λέξεις, μία προς μία. Γι’ αυτό σου τηλεφώνησα. Θέλω να σου δείξω πού έχω τα πράγματά μου. Μετά,

σκέφτηκα να σου δώσω μια επιλογή: ή θα επιστρέψεις στο πανεπιστήμιό σου στην Αμερική και στους

φοιτητές σου και στις υποχρεώσεις σου και θα κάνω μόνη μου αυτό που έχω να κάνω ή θα μείνεις εδώ στην

Καταλονία όσο κάνω αυτό που έχω να κάνω. Προτιμώ το δεύτερο. Είναι πιο πρακτικό, πιο αποδοτικό. Δεν θα

χρειαστεί να ταξιδέψεις δεύτερη φορά. Αλλά ίσως σου είναι υπερβολικά δύσκολο. Θα το καταλάβω».

Να κάνει αυτό που έχει να κάνει. Δεν πιστεύει στα αυτιά του. «Τι εννοείς, μητέρα, όταν λες να κάνεις αυτό που

έχεις να κάνεις;»

Από τη συλλογή διηγημάτων του Τζον Μαξγουέλ Κούτσι "Η ελπίδα και άλλες ιστορίες" που παρότι μου έβαλε δύσκολα και στενάχωρα την τέλειωσα. Και γιατί φώτιζε από μια όχι συνηθισμένη γωνιά τις αναζητήσεις εξτρίμ ας πούμε συνανθρώπων μας που ψάχνονται προσπαθώντας να τριπλάρουν τα αυτονόητα και τα κοινότυπα σε συζητήσεις με συγγενικά τους πρόσωπα. 

Σ.Δ. Ο Τζον Μάξγουελ Κουτσί γεννήθηκε το 1940 στο Κέιπ Τάουν. Σπούδασε λογοτεχνία στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου ως το 1983. Το 1984 εκλέχτηκε καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν. Το 2002 μετακόμισε στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας και το 2006 πολιτογραφήθηκε Αυστραλός. 

Η καριέρα του ως συγγραφέα ξεκίνησε το 1974. Έκτοτε έχει γράψει μυθιστορήματα, έχει δημοσιεύσει αρκετές συλλογές δοκιμίων και δύο αυτοβιογραφικά έργα. Είναι ο πρώτος συγγραφέας στον οποίο απονεμήθηκε δύο φορές το βραβείο Booker (το 1983 και το 1999 για τα έργα του Βίος και Πολιτεία του Μάικλ Κ. και Ατίμωση αντίστοιχα). Έχει επίσης τιμηθεί με το βραβείο της Κοινοπολιτείας, το Prix Étranger Femina και έχει λάβει τρεις φορές την υψηλότερη τιμητική διάκριση στη χώρα του. Η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2003. Είναι ταυτόχρονα ο μοναδικός συγγραφέας που δεν παραβρέθηκε να παραλάβει κανένα από τα δύο αυτά Booker κι επίσης ο μοναδικός, αν δεν μου έχει διαφύγει κάτι, που δεν εκφώνησε λόγο στην Σουηδική Ακαδημία* αλλά τους διάβασε ένα… διήγημα. Μια μυθοπλασία.

Κ.Β.Κατσουλάρης: Τα σπουδαία μυθιστορήματά του, κι είναι αρκετά αυτά, όπως τα Περιμένοντας του Βαρβάρους, Βίος και Πολιτεία του Μάικλ Κ, Η εποχή του σιδήρου, Η ατίμωση, δεν διαβάζονται χωρίς ένα σφίξιμο στο στομάχι και αφήνουν για καιρό το βαθύ αποτύπωμά τους στην καρδιά και στην ψυχή του αναγνώστη. Άλλα βιβλία του, ειδικά κάποια μετά το Νόμπελ, όπως τα Αργός άντρας, Ημερολόγιο ενός κακού χρόνου, Ο Πολωνός, διακρίνονται από αλαφράδα και παιγνιώδη διάθεση, από διακριτική ειρωνεία – ήρεμη σοφία, θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει.

* Ο Μπόμπ Ντίλαν δεν πήγε στη Σουηδία το 2016 για να πάρει το Νόμπελ του, όμως απέστειλε μια γραπτή δήλωση που τελικά εκφωνήθηκε, κατά τη δεξίωση που ακολούθησε την τελετή απονομής των Νόμπελ, από την Ατζίτα Ράτζι, πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Σουηδία.