Το ωραίο με τον Άγιο Ευστράτιο στην ορθοδοξία, είναι πως δεν είναι ένας αλλά τρεις, ζωή να'χουνε. Ο ένας Άγιος ήταν στρατηγός και μάρτυρας από την Καππαδοκία, τον τόπο καταγωγής των γονέων μου, ο άλλος Όσιος θαυματουργός από την Ταρσό της Βιθυνίας και ο τρίτος μαρτύρησε στον σκληρό διωγμό επί Διοκλητιανού (Σπλίτ Κροατίας, 284-305). 

Που να φανταστεί τώρα ο κάθε Διοκλητιανός αλλά και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος τα φοβερά και απίστευτα παιχνίδια της Ιστορίας. Ιδού ένα από αυτά. 25 λοιπόν χρόνια μετά το θάνατο του Διοκλητιανού ο γιός του επιλεγμένου από αυτόν καίσαρα Κωνστάντιου, ονόματι Φλάβιος Βαλέριος Αυρήλιος Κωνσταντίνος Α' (Νις Σερβίας, 273 - Νικομήδεια, 337) και ύστερα από νικηφόρους πολέμους 18 ετών σε δύση και ανατολή, εγκαινίασε την νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Νέα Ρώμη, που αργότερα ονομάστηκε Κωνσταντινούπολη και πρόσφαρα Ιστανμπούλ. Και απ'ότι λένε οι ορθόδοξες χριστιανικές γραφές, λίγο πριν πεθάνει ο Κωνσταντίνος έγινε χριστιανός, δηλαδή μόλις 32 χρόνια μετά το θάνατο του σκληρού διώκτη του χριστιανισμού αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

 Επιστροφή στους τρεις Άγιους Ευστράτιους: Ο μάρτυρας Ευστράτιος είναι φρέσκος Άγιος, μιας και μαρτύρησε κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής. Ο Όσιος ήταν τέκνο εύπορης χριστιανικής οικογένειας. Υπήρξε ασκητής και ηγούμενος σε μοναστήρι στο οποίο επέστρεψε το 843 μ.Χ τότε που μετά από 117 χρόνια πολεμικών συγκρούσεων αναστηλώθηκαν οριστικά στο Βυζάντιο οι εικόνες. Πέθανε σε ηλικία 93 χρονών. Ο τρίτος Ευστράτιος υπήρξε ανώτερος αξιωματικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μαρτύρησε μαζί με τους Αυξέντιο, Ευγένιο, Μαρδάριο και Ορέστη.

Υπάρχει πάντως κι ένας Στάθης που τον ζηλεύω. Ξέρετε, από εκείνη την καλή  ζήλια που ανοίγει τη καρδιά και είναι δυνατή σαν την αγάπη. Τον ζηλεύω για τα εξαιρετικά άρθρα του. Ναι, αναφέρομαι στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, ιδρυτή και ιδιοκτήτη του Lifo, ένα, κατά τη γνώμη μου, από τα καλύτερα ελληνικά έντυπα. 

Ιδού κι ένα από τα τελευταία άρθρα του, που στο περίπου τις εικόνες και τα νοήματά του τα έπαιξα στο κεφάλι μου, αλλά δε νομίζω ότι όσο κι αν προσπαθούσα ότι θα τα έκανα ένα τόσο καλό άρθρο. 

Δυο αγόρια αγκαλιάζονται σε μια παραλία του νησιού μου. Δεν μου δίνουν σημασία κι εγώ περνάω αδιάφορος. Δουλειά τους. Τα τελευταία δύο χρόνια σα να φοβούνται λιγότερο οι άνθρωποι να ζήσουν την σεξουαλική τους διάθεση ― καλό είναι που μετριάζεται ο φόβος. Δεν έχει να κάνει μόνο με τους gay, κι οι straight χαλαρώνουν και το απολαμβάνουν πιο «πλέρια», όπως θα έλεγε το νοικοκυρίστικο, βαθύτατα ομοφοβικό ΚΚΕ... Το βλέπω και στα νησιά το καλοκαίρι. Η φαρμακευτική υπερφαλάγγιση του HIV, έχει φέρει την άνθιση ενός νέου ηδονισμού, ατρόμητου και αναπολογητικού (δεν υπάρχει η λέξη ελληνικά, αλλά θα την επιβάλλουμε!), τα παιδιά παίρνονται σαν να πίνουν ένα τζιν τόνικ, οι μπότομ από παρίες παθητικοί  έγιναν power Mπουμπουλίνες, το σεξ πρώτη φορά στην ρασοφόρα Ελλάδα έχει λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι του― κάτι από τη γιορτή και τη λήθη που του αξίζουν...  Θα φτάσουμε πάλι σε νέες υπερβολές, είναι βέβαιο, μέχρι μια νέα καρπαζιά να μάς επαναφέρει, αλλά ως τότε ας το γλεντήσουμε. Κάθε γενιά έχει τις ήττες και τους θριάμβους της. Ας είναι το απελευθερωμένο σεξ το αντίδωρο για τα παιδιά που έζησαν την λαίλαπα των μνημονίων, την απομάγευση της αριστεράς, την διακυβέρνηση του πλανήτη, συγχρόνως, από τους πιο εφιαλτικούς, οπισθοδρομικούς δεσπότες.