Ναι, κι αυτές οι εξηγήσεις λογικές ακούγονται και μας ικανοποιούν. Εμείς όμως εκτιμούμε ότι το πρόγραμμα δεν βγήκε εξ αιτίας του θανάτου ενός αγαπητού του προσώπου. Πέθανε ο εξαιρετικός πανεπιστημιακός καθηγητής μαθηματικών Σπύρος Ζερβός, με τον οποίον ο Στράτος είχε δεθεί από το 1982, από τότε δηλαδή που τον ανέλαβε για να κάνει το διδακτορικό του. Μπορεί λοιπόν η ανασχετική δύναμη αυτού του θανάτου να είναι ανασχετική ακόμα και στα καλλιτεχνικά. Πάντως είναι πολύ πιθανόν και ο ίδιος ο καλλιτέχνης να μην έχει ξεκαθαρίσει τους λόγους για τους οποίους δεν έπιασε τη συνηθισμένη του νόρμα. Ε ναι, βέβαια, παίζουν ρόλο και τα χρόνια. Όσο περνούν μας βαραίνουν, κάποιους λιγότερο και κάποιους περισσότερο.

Για τους πίνακες έχω να πω τα εξής: Ακρογιαλιές και δειλινά καλέ Γενάρη μήνα; Γιατί όχι; Και διαφυγή να είναι, ποιον βλάπτει; Εξ άλλου πολλοί καλλιτέχνες, ακόμα και αν είναι της φυλής "των καλαμπουρτζίδων που κάνουν την τσάρκα τους στον κόσμο", είναι πλάσματα που πετούν επειδή ότι θυμούνται χαίρονται.  Μάλιστα, στο διπολικό καλλιτεχνικό σύστημα, το χαίρομαι=θυμάμαι ακόμα και από το μέλλον, είναι ο ένας πόλος. Ο άλλος είναι οι αιχμάλωτοι της Μεγάλης Παρασκευής, που παλεύουν εναγωνίως για την Ανάσταση. Ο Στράτος μας κατά τη γνώμη μας, γέρνει προς τους πρώτους. 

Για τον πρώτο πίνακα τώρα, πιστεύω ότι από όποια μεριά και αν τον κρεμάσεις δε θα υπάρχει πρόβλημα. Είναι ένας πολυκρεμαστικός πίνακας ανεξάρτητα που η καλλιέπεια των χρωμάτων του έχει κρεμάσει το περιεχόμενό του. Ιδανικός γι'αυτούς που βαριούνται να βλέπουν γύρω τους τα ίδια και τα ίδια.

Ο δεύτερος και ο τρίτος πίνακας δεν μου κινητοποίησαν κάτι δικό μου, φανερό ή κρυφό. Με παρέπεμψαν σε μια κατηγορία πόστερ που απευθύνονται σε έφηβους των πολυκατοικιών με μια ροπή στο φυσιολατρικό. Αλλά και σε γέροντες που ξεροσταλιάζουν σε τέτοιες εικόνες για να μπορούν να κλείνουν τα μάτια σε άλλα άσχημα και δυσάρεστα πράματα. Μπορεί φυσικά κάτι σημαντικό να μου διαφεύγει απ'αυτά τα σχεδόν τυποποιημένα σχέδια που οι μελλοντικοί φιλότεχνοι θα το εντοπίσουν και θα το επαινέσουν. Προφανώς προτιμώ να διαψευσθώ εγώ.

Ο τέταρτος πίνακας έχει μια παραδοξότητα. Η γνωστή μας μπλε θάλασσα δεν υπάρχει αφού έχει βαφτεί με το κόκκινο του δειλινού, ενώ τα κύματά της/τα βράχια της φέρνουν προς το μελανί. Έντονες αντιθέσεις που όμως δεν ενόχλησαν το βλέμμα μου, ίσα ίσα το μαγνήτισαν. Ταυτόχρονα η θέαση παρήγαγε ένα κυκλοθυμικό αίσθημα, απ'αυτά που δίχως να το επιδιώκουν καταφέρνουν να σε έχουν του χεριού τους (με την καλή έννοια). Αυτά τα κυκλοθυμικά όταν πατάνε γκάζι, τότε ξεφεύγουν διαρκώς από τη συνείδηση, επιτρέποντας και σε σένα να διαχυθείς στα χρώματα και στα σχήματα, όταν πρόκειται για ζωγραφιές, παρακάπτοντας το όποιο νόημα.  Σ'αυτόν τον πίνακα λοιπόν, με τσίμπησαν οι εναλλαγές των βασικών χρωμάτων, που καταφέρνουν ένα τοπίο να είναι και να μην είναι φιλικό, να είναι και να μην είναι αληθινό, κι αυτό κυρίως μου άρεσε. Και αυτός ο πίνακας προσφέρεται σε όλους τους εκ φύσεως πειραματιστές, να τον κρεμάνε από όλες τις πλευρές και το αποτέλεσμα κάθε κρεμάσματος να είναι εξ ίσου ενδιαφέρον και όμορφο. 

Πατώντας    εδώ  θα σας εμφανιστούν οι πίνακες του Φεβρουαρίου του 2015, όπως επίσης και όλοι οι προηγούμενοι. 

Ακολουθεί το κείμενο που έγραψε ο Στράτος στο  fb, επ'αφορμή του θανάτου του σπουδαίου καθηγητή Σπύρου Ζερβού.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΣΠΥΡΟ ΖΕΡΒΟ

Τον Νοέμβριο του 1982 πήρα μια υποτροφία από το ΙΚΥ (τότε, ένας καθηγητής του δημοσίου όπως ήμουν εγώ, έπρεπε να έχει τουλάχιστον 5 χρόνια υπηρεσία για να πάρει μέρος στις εξετάσεις για την υποτροφία). Έψαχνα για επτά περίπου μήνες, χωρίς επιτυχία, να βρω κάποιον καθηγητή να με αναλάβει.

Προς το τέλος της Άνοιξης κάποιος, δεν θυμάμαι ποιος, μου είπε γιατί δεν πας στον Ζερβό; Αφού βρήκα το τηλέφωνό του και κατάφερα να τον βρω, μου έδωσε ραντεβού ένα απόγευμα, στην Πανεπιστημιόπολη (αυτό είναι το σωστό και όχι Πανεπιστημιούπολη μου έλεγε), έξω από ένα τεράστιο αμφιθέατρο. «Ελάτε μαζί μου κύριε Μάκρα» μου είπε «Θα δώσω τα θέματα στο Α’ και Β’ έτος των Φυσικών και αμέσως μετά θα συζητήσουμε». Ωχ, σκέφτηκα, θα μας πάρει η νύχτα. Μπήκαμε λοιπόν μαζί στο πλήρες αμφιθέατρο και άρχισε να εκφωνεί τα θέματα: Τα θέματα είναι κοινά είπε. ΘΕΜΑ ΠΡΩΤΟ: Γράψτε όλα τα θεωρήματα του Απειροστικού Λογισμού (αναφερόταν στο εξαιρετικό βιβλίο του πατέρα του) που έχετε καταλάβει καθώς και τις αποδείξεις τους. ΘΕΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Γράψτε όλα τα θεωρήματα του Απειροστικού που δεν έχετε καταλάβει. Χρόνος απεριόριστος! Ελάτε κύριε Μάκρα πάμε έξω να συζητήσουμε.

Βγαίνουμε έξω και με ρωτάει τι θέλω. Του είπα ότι σκέπτομαι να κάνω κάτι σχετικό με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην διδασκαλία των εννοιών του Απειροστικού Λογισμού. Μα γιατί κύριε Μάκρα, μου λέει, δεν κάνετε καθαρά μαθηματικά; Ξέρετε, του λέω, εδώ και δέκα χρόνια είμαι καθηγητής, δεν έχω εγκαταλείψει τελείως τα μαθηματικά αλλά από εκεί μέχρι να κάνω έρευνα μου φαίνεται βουνό! Μην ανησυχείτε, μου λέει , πείτε μου ναι! Αισθάνθηκα τα γόνατά μου να τρέμουν (κυριολεκτικά), σκέφτηκα πέντε δευτερόλεπτα και είπα ναι, σκεπτόμενος ότι, για να με ξεφορτωθεί, θα μου δώσει κανένα βουνό βιβλίων για να διαβάσω (αυτή είναι η συνήθης τακτική). Ωραία μου λέει, θα σας δώσω ένα πρόβλημα. Όταν το λύσετε πάρτε με στο τηλέφωνο: «Να αποδείξετε ότι αν ένα πολυώνυμο με μιγαδικούς, γενικώς συντελεστές, έχει όλες του τις ρίζες μέσα σε ένα κυρτό πολύγωνο του μιγαδικού επιπέδου, τότε και η παράγωγός του θα έχει όλες τις ρίζες μέσα στο ίδιο πολύγωνο». Έφυγα, χαρούμενος και φοβισμένος, χωρίς να φαντάζομαι, τότε, ότι τα επόμενα τρία χρόνια της πολύ στενής συνεργασίας μας θα είναι από τα καλύτερα της ζωής μου.

Έτσι ο άσχετος ( επί του προκειμένου εγώ) την πατάει, όταν αντί να σκεφτεί απλά και γειωμένα - το ξυράφι του Όκαμ πάλι το υποτίμησα - αρχίζει να αραδιάζει ένα κάρο υποθέσεις, του μυαλού του ροκανίδια με τη σέσουλα. Σε όλα αυτά που έγραψα για το γιατί τέσσερις πίνακες και όχι πέντε τον Φεβρουάριο και τα άλλα με τα χρώματα, ο κ.Στράτος μας μπήκε στον κόπο και μας διευκρίνησε τα πως και τα γιατί. Το κείμενο που ακολουθεί το ανάρτησε στις 4.2.15 στη σελίδα του στο fb. 

Χαίρετε!
Μια και ο αγαπητός μου Λάκης, εκτός του ότι με εκθέτει στον ιστότοπο stagona4u.gr (http://stagona4u.gr/index.…/2013-05-13-07-41-07/local-paints) διαθέτει τόσο χρόνο για να μιλήσει για τις ζωγραφιές μου, και για τις, φανερές ή κρυφές, προθέσεις μου, πράγμα που με τιμά ιδιαιτέρως , αισθάνομαι την υποχρέωση να γράψω κι εγώ μερικά πράγματα (μια και είμαι ακόμα εν ζωή) ως πληροφορίες. 

Πρώτον, η «νόρμα» 5 ζωγραφιές τον μήνα είναι τεχνητή. Άλλοτε κάνω περισσότερες άλλοτε λιγότερες αλλά, μετά από τον καταιγισμό των πρώτων μηνών, αποφάσισα να βάζω γύρω στις 5. Η παραγωγή, εκτός από την διάθεση, εξαρτάται και από άλλα, πιο terre à terre, πράγματα. Εκτός από συνταξιούχος μαθηματικός και ερασιτέχνης ζωγράφος (τα τελευταία εννέα χρόνια), είμαι, μαζί με την σύζυγό μου βέβαια, και εθελοντής εγγονοφύλαξ. Λόγω έλλειψης χώρου ζωγραφίζω στην κρεβατοκάμαρα με ανοιχτό παράθυρο γιατί τα ελαιοχρώματα, τα διαλυτικά και τα καθαριστικά για τα πινέλα μυρίζουν πολύ έντονα ( η δουλειά, εκτός από «καλλιτεχνική» είναι και χειρονακτική! Τα πινέλα είναι ακριβά πράγματα και θέλουν πολύ καλό καθάρισμα με νέφτι σαπούνι καθαρό νερό κτλ.). ‘Έτσι όταν ο Γιώργος και η Θηρεσία είναι στο σπίτι (δυο ή τρεις μέρες την εβδομάδα) δεν μπορώ να ζωγραφίσω.

Για τους «κόκκινους» πίνακες τώρα. Το κόκκινο, το κίτρινο και το βιολετί είναι πολύ ωραία και ακριβά χρώματα (κόκκινο του καδμίου 35 ευρώ τα 35ml, κίτρινο του καδμίου 25 ευρώ τα 35ml, βιολετί του κοβαλτίου 55 ευρώ τα 35ml ) τα οποία όμως χρησιμοποιούνται ελάχιστα στα πορτραίτα και στα ρεαλιστικά τοπία. Αν δεν τα χρησιμοποιήσω για μεγάλο διάστημα θα πάνε χαμένα και είναι κρίμα, γι’ αυτό όταν μου 'ρθει τα ρίχνω στο μουσαμά και βλέποντας και κάνοντας! 

Τέλος υπάρχουν και οι προκλήσεις: μπορώ να φτιάξω μια νυχτερινή θάλασσα ή ένα βιολετί πρόσωπο ή κάτι άλλο για να περάσει ή ώρα μια και δεν παίζω ούτε τάβλι ούτε χαρτιά ούτε άλλα επιτραπέζια. Αφήνω για το τέλος την χαρά που αισθάνεσαι όταν φτιάχνεις κάτι που το θεωρείς «ωραίο» στην ζωγραφική , στα μαθηματικά, αλλά και αλλού φαντάζομαι. Βέβαια καλό είναι να αρέσουν και σε άλλους, μια και τα εκθέτω, αλλά βασικώς μέσα μου επικρατεί η άποψη του Μάρκου: Εγώ κάνω την τσάρκα μου κι ας με καλαμπουρίζουν.