Σ.Δ. Αν θυμάμαι καλά δεν αγόρασα ποτέ δίσκο των Poll ούτε πήγα να τους ακούσω, μα ούτε έψαχνα στο ράδιο κάποιο τραγούδι τους. Όποτε όμως τύχαινε και τους άκουγα, δεν άλλαζα σταθμό και κάποιες φορές ήταν τέτοια η φάση που μια ήπια ευχαρίστηση την αισθανόμουν. Οι περίπου συνομήλικοι που τους άρεσαν, καλά παιδιά μου φαινόντουσαν, χαριτωμένα και εξωστρεφή με μια χαρούμενη πριγκιπική διάθεση. Δεν ξέρω όμως γιατί δεν ένιωθα κάτι να με ελκύει από τον κόσμο τους. Ίσως γιατί εκείνα τα χρόνια που μεσουράνησαν ένας φεγγαροκτυπημένος θυμός με ξεσήκωνε και μια εναλλασσόμενη διάθεση για τη χαρά από τις εντός εκτός κι επί τ'αυτά αλητείες με διαπερνούσε. 

Το θέμα όμως δεν είναι οι Poll αλλά ο Σταύρος Λογαρίδης που ήταν μέλος τους όταν μεσουρανούσαν και που πέθανε χθες στα 69 του από καρκίνο. Κάθε φορά πάντως που σχεδόν τυχαία τον άκουγα κάτι γραφόταν μέσα μου, αλλά η έκθεσή μου σε χιλιάδες τραγούδια που κυκλοφορούσαν συνεχώς και η βροχή του χρόνου που πέφτει ασταμάτητα το έσβηνε γρήγορα. Είχα μάθει όμως να τον αναγνωρίζω και από το μουσικό του στυλ και από την ωραία για μένα φωνή του και στο επιπλέον ήταν που μου άρεσε το πρόσωπό του και οι εκφράσεις του που απέπνεαν μια πηγαία φιλικότητα. Τον φανταζόμουν σαν ένα τύπο που θα'ταν δυνατός στις φιλίες του και καλός στην παρέα είτε ξεμέθυστος είτε μεθυσμένος. Αυτά τα ολίγα και καλά για τον συνομήλικο Λογαρίδη, που δεν του βγήκαν όλα τα χαρτιά παρόλο που έχει τα φόντα να πάρει πολλές παρτίδες.