Ο Ρουσέτος δεν συνηθίζει να περνάει από το γραφείο μου. Ούτε εγώ συνηθίζω να κατεβαίνω κυριακάτικα, πόσο μάλλον την Κυριακή των Βαΐων.

Είχα υποσχεθεί στην Πέρσα να την πάω για φαγητό. Το κορίτσι μου είχε ελεύθερη Κυριακή στην υπηρεσία της μετά από καιρό, και δεν μπορούσα να της χαλάσω χατίρι. Τον τελευταίο καιρό είχε ριχτεί με τους συναδέλφους της με στο κυνήγι μιας σπείρας από τα Βαλκάνια που χρησιμοποιούσε τα οφέλη της Golden Visa, για να αγοράζει κοψοχρονιά σπίτια στη Χαλκιδική. Οι βίλες χρησιμοποιούταν ως παράνομοι οίκοι ανοχής που στελεχωνόταν από θύματα του trafficking για να ικανοποιούνται οι τουρίστες. Κατάφεραν και έπιασαν τον αρχηγό και τον βασικό σύνδεσμο του στην Ελλάδα.

Μικρή ιστορία του Ηρωδείου από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό

'Όταν ο Αυτοκράτωρ Αδριανός ανέβηκε στον θρόνο το 117 μ.Χ., ένας νεαρός τραυλός σπουδαστής της ρητορικής παρουσιάστηκε στο στρατόπεδο του, στον Δούναβη, να τον χαιρετήσει. Το δεκαεπτάχρονο αυτό αγόρι επρόκειτο να γίνει όχι μόνο ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και τους πλουσιότερους άνδρες της εποχής του, αλλά και ένας γενναιόδωρος χορηγός καλλιτεχνικών και κοινωφελών έργων. Το αγόρι αυτό ήταν ο Ηρώδης ο Αττικός. 

Το πρώτο πολύτιμο δώρο του στην πόλη των Αθηνών υπήρξε η εκ θεμελίων ανοικοδόμηση του Παναθηναϊκού Σταδίου η  οποία ολοκληρώθηκε το 143 μ.Χ.. Κατόπιν, ανάμεσα σε πολλά και ποικίλα μεγάλα έργα σε διάφορες Ελληνικές πόλεις, το 161 μ.Χ. προσφέρει στην Αθήνα ένα επιστεγασμένο θέατρο –Ωδείον– για 5000 άτομα, χτισμένο στη νότια πλευρά του λόφου της Ακρόπολης. Λέγεται ότι η στέγη του θεάτρου ήταν από ξύλο κέδρου. 

Στέλιος Παρρής. Το Ηρώδειο πριν οι πύλες του σφραγίσουν για το κοινό για τρία τουλάχιστον χρόνια θ’ ανοίξει για έναν και μόνο μήνα. Το κλείσιμο θα μετατραπεί σε μια γιορτή και μάλιστα όχι μία αλλά «Εορτές Αποχαιρετισμού» τις χαρακτηρίζει το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Θα τις αποκαλέσω εορτές που θα χαραχθούν στη μνήμη μας. Νύχτες που θα προκαλέσουν το αίσθημα του «μην λείψω» και τη χρήση μελλοντικά της φράσης «ήμουν κι εγώ εκεί».  Αν αναρωτιέστε τι δεν πρέπει να χάσετε από αυτό το πυκνό και συλλεκτικό θα το χαρακτήριζα πρόγραμμα ιδού όλοι οι «σταθμοί» του. Αν και για μένα ισχύει το τι θέλω οπωσδήποτε να ζήσω μέσα σ’ αυτό το μαρμάρινο κέλυφος πριν σωπάσει για λίγο χρόνο. 

 Κάνοντας κλικ στο  elculture.gr/ Ιούνιος 2026, μήνας «Αποχαιρετισμού» για το Ηρώδειο: 11 συναυλίες και 2 θεατρικές παραστάσεις που δεν θέλουμε να χάσουμε απ’ το πρόγραμμα 

ΚΑΙ 

athinorama.gr/ Επίδαυρος 2026: Οι παραστάσεις που θα δούμε στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου Στο νέο κύκλο που ανοίγει το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με επικεφαλή τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, έρχονται στην Επίδαυρο μια ριζοσπαστική «Αντιγόνη» από τη Νορβηγία και βαριές εγχώριες σκηνοθετικές υπογραφές, σύγχρονες δραματουργίες και νέες προσεγγίσεις του αρχαίου δράματος, της Χρύσας Πασιαλούδη.

ΚΑΙ 

athinorama.gr/ Έτσι θα μοιάζει το Ηρώδειο της επόμενης μέρας Το εμβληματικό Ωδείο εισέρχεται σε τροχιά ριζικής αποκατάστασης και αυτό είναι το σχέδιο για την ολική αναγέννηση του κορυφαίου τοπόσημου. Με τριετές "λουκέτο", στατικές ενισχύσεις και σύγχρονες υποδομές, το Υπουργείο Πολιτισμού θωρακίζει το μνημείο, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα κρυμμένους θησαυρούς και αθέατα ψηφιδωτά.

Με αφορμή τη «Μια αχόρταγη σκιά» που σκίζει στη Στέγη, ο διεισδυτικός ηθοποιός, μιλά στον Δημήτρη Πάντσο για την πατρότητα, την απουσία, τα όρια και εκείνο το δύσκολο «όχι» που τελικά σε ορίζει περισσότερο από κάθε «ναι».

Στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, ο Mariano Pensotti στήνει έναν μεγάλο διπλό καθρέφτη. Ένας ορειβάτης που αφηγείται μια εμπειρία στα όρια, ένας ηθοποιός που την αναπαριστά ή την επινοεί ξανά. Ανάμεσά τους, κάτι που διαρκώς μετατοπίζεται. Η αλήθεια, η μνήμη, η αφήγηση. Και πιο βαθιά απ’ όλα, η σκιά ενός πατέρα. Παρόντος ή απόντος, δεν έχει τόση σημασία, η σκιά δουλεύει το ίδιο.

Ο πανεπιστημιακός Σταύρος Σπυρέλλης, που έχει χαρτογραφήσει πλήρως την αθηναϊκή πρωτεύουσα ως κύριος ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνική Αστική Γεωγραφία, και μέλος του Εργαστηρίου Κοινωνικών Μετασχηματισμών του Αστικού Χώρου (LaSTcity) του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών, αναλύει στην Τίνα Μανδηλαρά τα πολλαπλά αίτια της ακρίβειας στο κέντρο της πόλης εξαιτίας της αύξησης των ενοικίων.

Εξηγεί τι ακριβώς συνέβη με την ιδιοκατοίκηση και πώς ακριβώς η πολυκατοικία, από κοινωνικό αγαθό, μετατράπηκε σε επενδυτική ευκαιρία, πώς από ένα αποθετήριο, που έσωσε την Αθήνα σε δύσκολες εποχές, καταλήξαμε στα επενδυτικά παιχνίδια και στην κερδοσκοπία.

«Για μένα σημαντικό ρόλο για την ακρίβεια στις αντικειμενικές αξίες έπαιξε η Golden Visa. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να χαρτογραφήσουμε. Έχω ζητήσει τα δεδομένα. Ρώτησα πότε θα μπορούσαμε να τα έχουμε, γιατί είναι προσωπικά, αλλά δεν πήρα απάντηση.

«Εδώ μωρέ, στη Βενιζέλου πιο πάνω. Δουλεύει μια παλιά μου και είπα μπας και θέλει καμιά επανασύνδεση. Εσύ πού πας»;

«Αθήνα, δουλειά».

«Ωραία».

«Μη χαθούμε πάλι» …απομακρύνεται τρία βήματα σκεφτικός «να σου πω, Καίτη Ντάλη γουστάρεις»;

«Πεθαίνω».

«Έλα απόψε δέκα, δέκα και μισή» μου δείχνει με το κεφάλι το διαμέρισμά του στο ισόγειο.

Όποτε μιλάω με μετανάστες της κρίσης χρέους, που έφυγαν από τη χώρα την περίοδο 2009-2015 και σκέφτονται να επιστρέψουν, επαναλαμβάνω μονότονα την ίδια προειδοποίηση: «Στην Ελλάδα ξυπνάς το πρωί και δεν ξέρεις αν η μέρα σου θα κυλήσει κανονικά. Παλεύεις με προβλήματα, που στις οργανωμένες δυτικές κοινωνίες είναι λυμένα».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χθεσινή βροχή – ή, πιο σπάνια, το χιόνι. Γύρω στις τρεις το μεσημέρι ήχησε πάλι το 112. Εξω από το παράθυρο, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, έριχνε ένα ρομαντικό ψιλόβροχο.

Στο Λονδίνο, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, οι άνθρωποι δεν κρατούν καν ομπρέλα. Μερικές απρόβλεπτες σταγόνες είναι στην ημερήσια διάταξη.

Ο Πολ Λιντς, πρώην κάτοχος του βραβείου Μπούκερ (2023), που συμμετέχει στο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας, μιλάει για το μυθιστόρημά του «Πιο πέρα από τη θάλασσα», που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά.

Δημήτρης Δουλγερίδης. Την προηγούμενη φορά που μιλήσαμε μέσω Zoom κέρδισε το βραβείο Μπούκερ για το «Τραγούδι του προφήτη» (εκδ. Gutenberg, 2024). Αυτή τη φορά η αφορμή είναι η συμμετοχή του στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας,