Γιωργία Οικονομοπούλου. Η συνάντησή μας ξεκίνησε στη Ραΐνα. Μια στάση στην Αθήνα. Έπειτα, Λευκάδα. Τον Γιάννη Υφαντή τον ήξερα, βεβαίως, ήδη από την ποίησή του.

Η συνάντησή μας ξεκίνησε στη Ραΐνα. Μια στάση στην Αθήνα. Έπειτα, Λευκάδα. Τον Γιάννη Υφαντή τον ήξερα, βεβαίως, ήδη από την ποίησή του. Από την πρώτη συλλογή, Μανθρασπέντα  (1977, Τραμ) μέχρι το πρόσφατο Οι Μεταμορφώσεις του Μηδενός (συγκεντρωμένα όλα τα ποιήματά του), παραπάνω από δέκα τίτλοι και πολλές επανεκδόσεις, εκπεφρασμένος ο σεβασμός από κοινό, κριτική και ομότεχνους.

Τώρα, ήθελα, όμως,  να μοιραστούμε τη θέα.

Η τελετή λήξης του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου ξεκίνησε με την προσμονή πως επιτέλους εδώ, μέσα στην μεγάλη αίθουσα του Berlinale Palast, ο Βιμ Βέντερς και η επιτροπή του θα έδιναν επιτέλους τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις, το θόρυβο και την κακή δημοσιότητα που απέκτησε το Φεστιβάλ μετά από τη δήλωση του Γερμανού σκηνοθέτη και Προέδρου της φετινής κριτικής επιτροπής, στην αρχή του Φεστιβάλ, πως το «σινεμά δεν πρέπει να είναι πολιτικό».

«Τι μπορεί να κάνει η Ιστορία;» – Πέντε βιβλία για όσα φέρνει το 2026

Επιμέλεια Θοδωρής Λέννας. «Πότε πέρασαν τόσα χρόνια μέσα σε ενάμιση μήνα;», αναρωτιόμαστε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Στην εποχή του απρόβλεπτου, του παράδοξου και του δυσεξήγητου, πέντε προσωπικότητες χαρτογραφούν το έτος 2026 μέσα από ισάριθμα βιβλία.

Ο τίτλος του βιβλίου του Πατρίκ Μπουσρον «Τι μπορεί να κάνει η Ιστορία;» θα μπορούσε να λειτουργήσει ως άβολη –πλην ακριβής– αντανάκλαση της αμηχανίας του παραπάνω ερωτήματος. Κι ας αποτελεί κι αυτό ερώτημα.

Υπάρχουν, όμως, απαντήσεις σε μια συγκυρία όπου γεωπολιτικές σταθερές και μέχρι σήμερα εμπεδωμένα κεκτημένα αμφισβητούνται εν μια νυκτί;

Σ.Δ .Είμαι βέβαιος, ότι τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα η αλλαγή του Τραμπ θα βρει σαφώς περισσότερους υποστηριχτές από όσους θα διαφωνήσουν μ'αυτήν. Και δεν μου περνάει από το μυαλό πως θα ήταν δυνατό να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη.

Κι αυτό προκύπτει γιατί νομίζω ότι και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει το κάλλιο πέντε και στο χέρι, όταν ιδιαίτερα μιλάμε για ζεστό χρήμα, παρά δέκα και καρτέρει, και μιλάμε καρτέρει για δεινά που ΘΑ προκύψουν και μάλιστα λόγω της απορρύθμισης του περιβάλλοντος εξ αιτίας των αερίων του θερμοκηπίου.

Δεινά λοιπόν εξ αιτίας της κλιματικής αλλαγής, που όπως προβλέπουν οι επιστήμονες  έχουν ήδη ξεκινήσει, αλλά θα συνειδητοποιηθούν από τον πολύ τον κόσμο όταν την επόμενη δεκαετία αν τα μέτρα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας δεν πιάσουν τους στόχους τους, αρχίσουν και προκαλούν τις φοβερές καταστροφές που προβλέπουν οι ειδικοί επιστήμονες.

Θανάσης Διαμαντόπουλος. Τέσσερα διαφορετικά μεταξύ τους, αρχιτεκτονικά projects, που σεβόμενα την πλούσια ιστορία των Εξαρχείων, προσπαθούν να προσθέσουν διακριτικά στην εν λόγω περιοχή, τη δική τους “επικαιροποίηση”.

Τα "νέα” Εξάρχεια, είναι σημαντικό να είναι μια συνέχεια της ιστορίας της πλατείας τους, όπως την έζησα στα τέλη της δεκαετίας του'80. Μια τοποθεσία που "έβραζε” μέσα στη δημιουργικότητα, ένα προσόν που δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς και την αισθητική, μουσική και ιδεολογική αμφισβήτηση. Αυτή η ιστορική γειτονιά του Αθηναϊκού κέντρου, όπως καθετί που θέλει να εξελιχθεί, πρέπει να το κάνει χωρίς να ξεχνά την ιστορία της, αλλά ούτε και να μένει αιχμάλωτη στη στασιμότητα μιας παρωχημένης "νοσταλγίας”. Γιατί ισχύει και εδώ το "από τα στάσιμα νερά, να περιμένεις πάντα δηλητήριο”.

Η αντιμετώπιση της σπατάλης τροφίμων έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε επίκαιρο κοινωνικό και περιβαλλοντικό ζήτημα σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η Γαλλία ξεχωρίζει διεθνώς για την καινοτόμο προσέγγιση που ακολούθησε από το 2016, όταν υιοθέτησε νομοθεσία που υποχρεώνει τα μεγάλα σούπερ μάρκετ να μην πετούν επισιτιστικά τρόφιμα που παραμένουν ασφαλή για κατανάλωση, αλλά να τα διαθέτουν για δωρεά σε κοινωνικούς φορείς — μια υποχρέωση που συνοδεύεται και από κυρώσεις σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Το μέτρο αυτό αποτέλεσε πρωτοπορία στην Ευρώπη και έδωσε ώθηση στη δημιουργία ενός μοντέλου όπου η ανακατανομή πλεοναζόντων τροφίμων αποτελεί μια κοινωνικά υπεύθυνη πρακτική.