Εκτός (δικηγορικής) επικαιρότητας, αλλά εν όψει της χαλάρωσης απ’ τη δουλειά λόγω αποχής, είπα να το ποστάρω σήμερα. Την Πέμπτη που μας πέρασε, έζησα άλλη μια τυπική ημέρα στο Πενταμελές Εφετείο Κακ/των Αθήνας σε αυτεπάγγελτο διορισμό μου: Ύστερ’ από πολλές αναβολές και διακοπές ολοκληρώθηκε η δίκη 5 κατηγορουμένων που δικάζονταν στον β’ βαθμό για διακεκριμένες κλοπές, όλοι αλλοδαποί χωρίς χαρτιά στη χώρα.

Το χρησιμότατο αυτό λινκ το έλαβα με μέιλ (ακολουθεί), να προσθέσω: Το κόλπο με τα κλεισμένα πλαφόν οι γιατροί δεν το χρησιμοποιούν μόνο για να πληρώνονται κανονικά τις επισκέψεις, έχει πάρει την απόφαση το συνδικάτο τους να βάλει εμάς τους πολίτες να βγάλουμε το φίδι ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ από την τρύπα.

Ισταμπούλ απ'όλο τον κόσμο, Κωνσταντινούπολη μόνο εμείς. Ας αλλάζει το όνομα, η Πόλη δεν αλλάζει. Αλλάζει μόνο η αίσθηση. Διαφορετικά πράματα θα δει ο Έλληνας και αλλιώτικα θα τα εισπράξει και πιο κοντά στην πραγματικότητα υποθέτουμε ότι είναι όλοι οι άλλοι γήινοι που την επισκέπτονται.

Το πρώτο σουβλάκι της ζωής μου που το λάτρεψα όταν ήμουν μια σταλιά, ήταν του μπάρμπα Κώστα. Ο ψηλόλιγνος αυτός άνθρωπος, που δεν τον θυμάμαι να γελάει, μιλούσε Ελληνικά ανακατεμένα με Τούρκικα, φορώντας μια άσπρη ποδιά και ένα σκούφο, τριγυρνούσε με το καροτσάκι του στους χωματόδρομους γύρω από την Ανάληψη και την Ένωση Ποντίων και κατέβαινε ως τα Ταμπάκικα.