Η παράσταση τού μέτρου τού λόγου, τού ρυθμού και τής μελωδίας, ισορροπημένη, κατασταλαγμένη, βιωμένη λεκτικά και κινητικά, όσο ελάχιστες φορές, με υπόβαθρο ελληνικό και υπόνοια βαλκανική.
Ξύλινες σκάλες κάθετες πάνω στο χώμα και ανοιχτές στον ουρανό, στον άδειο χώρο, για να ανεβοκατεβαίνουν οι δυό τους κυρίως, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης σε μιά αέναη σχέση αγάπης-μίσους, όπου αλληλοσκοτώνονται με εναγκαλισμό, στον οποίο ενσωματώνονται και οι δύο αδελφές, οι ερωτευμένες αδελφές, οι αδελφές ταίρια ερωτικά με τους αδελφούς.

Μικρά αποσπάσματα από συνεντεύξεις πέντε θεατρανθρώπων που μας άρεσαν και τα αντιγράψαμε. Ο μεγαλύτερος είναι ο 90χρονος επαναστάτης γελωτοποιός Ιταλός Ντάριο Φο, που το 1977 τιμήθηκε μαζί με τη γυναίκα του Φράνκα Ράμε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πρόσφατα κυκλόφορησε το βιβλίο του "Ο Ντάριο και ο Θεός". Ακολουθεί ο Μεσόγειος - μιας και η καταγωγή του είναι λίγο Γαλλική, λίγο Ισπανική και λίγο Αλγερίνικη - Ολιβιέ Πι, νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του περιβόητου Φεστιβάλ της Αβινιόν.

Από το 1961 γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις 27 Μαρτίου και κάθε χρόνο ένας άνθρωπος του θεάτρου γράφει το μήνυμα της γιορτής το οποίο διαβάζεται στις θεατρικές αίθουσες του κόσμου πριν από την παράσταση. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Χάρολντ Πίντερ κάνει πρεμιέρα στις 7 Μαρτίου σε μια νέα σκηνική εκδοχή στην οποία θεατές και ηθοποιοί περιηγούνται στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.  

Το θεατρικό έργο του βρετανού δραματουργού, πρωτοανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, στο Λονδίνο, το 1978, σε σκηνοθεσία του Πήτερ Χωλ και τρία χρόνια αργότερα έφτασε και στην Ελλάδα, στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.