Επειδή δεν έφτανε αυτό, σήμερα με τροπολογία βουλευτών της κυβέρνησης "ρυθμίζεται" η απασχόλησης παράτυπα διαμενόντων πολιτών τρίτων χωρών στην αγροτική οικονομία κατά τρόπο που στην ουσία δημιουργεί έδαφος για νέες *νόμιμες* αυτή τη φορά Μανωλάδες. Αλλοδαποί που διαμένουν χωρίς άδεια στη χώρα θα μπορούν να απασχολούνται στην αγροτική παραγωγή και για το χρονικό διάστημα της κατά τα ανωτέρω απασχόλησής τους θα αναβάλλεται η απομάκρυνσή τους από τη χώρα. Καταλάβαμε. Άντε να πάει το *παράτυπο* Μπαγκλαντεσιανάκι να διεκδικήσει από τον φραουλοεπιστάτη που τον κρατάει στο χέρι, τα δεδουλευμένα του. Τι θα απαντήσει αραγε στην ερώτηση "τα λεφτά σου ή την (προηγούμενη) ζωή σου;"

Το προσφυγικό που η κύβερνηση αδυνατεί να αντιμετωπίσει να πούμε άντε, φταίει η Τουρκία, φταίει ο πόλεμος, φταίει η έλλειψη χρημάτων, φταίει ο κακός μας ο καιρός. Αλλά για ρυθμίσεις όπως η παραπάνω, νοοτροπίας μικροαστούλη ακροδεξιούλη μικρονοικοκυραίου ("τους έχουμε και δεν μπορούμε να τους ξεφορτωθούμε, τουλάχιστον ας τους εκμεταλλευόμαστε") μόνο οργή και αγανάκτηση μπορούμε να αισθανθούμε, κατά μείζονα λόγο όταν εμφανίζονται ως εμπνεύσεις μίας αριστερής πρόελευσης κυβέρνησης:
Απελπισία!

2. Το έχουμε καταλάβει το μάθημα. Κάθε φορά που διαπραγματευόμαστε, τρώμε στο κεφάλι ενα νέο μνημόνιο ή, εναλλακτικά, δεν κλείνει η αξιολόγηση, πάμε σε εκλογές και η νέα κυβέρνηση για να κλείσει την αξιολόγηση που δεν έκλεισαν οι προηγούμενοι τρώει στο κεφάλι ένα νέο μνημόνιο. Κυβερνιόμαστε με βάση τις αξιώσεις των πιστωτών που μπορούν να είναι όσο παράλογοι, κυκλοθυμικοί, εσφαλμένοι, αλληλοαναιρούμενοι επιθυμούν, χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς κανένα όριο - και καλά κάνουν αφού μπορούν.

Ο Παπακωνσταντίνου ήδη μιλάει στο βιβλίο του για τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις του πρώτου μνημονίου που "όλοι" ήξεραν ότι δεν βγαίνουν και για την Ευρωπαική *απαγόρευση* συζητήσεων για την αναδιάρθρωση χρέους που όλοι πάλι ξέρουμε ότι δεν είναι βιώσιμο χωρίς αναδιάρθρωση. Το ΔΝΤ έχει συνομολογήσει το λάθος στον πολλαπλασιαστή, αλλά εξακολουθεί να επιμένει σε ό, τι επέμενε χωρίς να του καίγεται καρφί. Η τριάδα των δανειστών δεν έχει μία ενιαία απαίτηση από την Ελλάδα, ούτε και ενιαία στόχευση στο πρόβλημά της, αλλά καθένας ζητάει τα δικά του έχοντας κατά νου διαφορετικά ζητούμενα. Η Ελλάδα από την άλλη άργησε πολύ να καταλάβει ότι η σοβαρη διαπραγματευτική της ικανότητα (δλδ η δυνατότητα να πάρει λογικές λύσεις στο πρόβλημά της λόγω του φόβου των δανειστών για τις συνέπειες ενός γκρεξιτ) έχει πάρει την κατιούσα ήδη από την εποχή του psi και εξαρτάται εδώ και καιρό από την "καλοσύνη" των ξένων που για λιγότερο πια πρωταρχικούς για αυτούς λογους, εξακολουθούν να δέχονται να μας δανείζουν. Διαπραγμάτευση της ελληνικής πλευράς με τους πιστωτές της επί της ουσίας δεν υπάρχει. Το μοντέλο ακούστε με να σας εξηγήσω ευγενικά τα δίκια μου, του γαπ, απέτυχε. Το μοντέλο υποταγη στην αρχή, τσαμπουκάς στο τέλος, του Σαμαρα, απέτυχε. Το μοντέλο τσαμπουκάς στην αρχή, υποταγή στο τέλος, του Τσίπρα, πάλι απέτυχε. Το μοντέλο παναγίτσα μου μην πέσουν και χρειαστεί απο τωρα να κυβερνήσω, του Μητσοτάκη, είναι το μόνο που δεν απέτυχε προς το παρόν, αλλά δεν ειναι αισιόδοξο γεγονός η παντελής ελλειψη εκ μερους του μιας συγκροτημενης πρότασης που, οχι θα μας εβγαζε από την κρίση, αλλα θα ήταν τουλάχιστον μια καλή αρχη.

Η κοινωνία, πάλι, μπερδεμένη, βαθιά και πολλαπλά διχασμένη, παραπληροφορημένη και μουδιασμενη από την έλλειψη εναλλακτικών, μόλις τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει ασυλία για κανένα, αφού το σημερινό μνημόνιο θα αρμέξει και τον αρμεγμένο, θα αρμέξει όμως και τον προστατευόμενο του χθεσινού μνημονίου που πάλι δεν βγαίνει, μέχρι να αρμεχτούμε όλοι και να ησυχάσουμε. Παρ' όλα αυτά, μια συζήτηση εστω τι κάνουμε από εδω και πέρα και πώς, δεν ξεκινάει, γιατί δεν υπάρχει κάποιος στοιχειωδώς σοβαρός να την αρχίσει, να την υποστηρίξει και να την κατευθύνει. Γι' αυτό, αναλωνόμαστε αποσπασματικά σε εξεταστικές για τις εξεταστικές που θα εξετάσουν τις πταίει, για να μας πουν εν τελει ότι φταίει πάλι ο Χατζηπετρής και θα ξυπνήσουμε μια μέρα, δε θα έχει μείνει τίποτα όρθιο και ούτε πια μνημόνιο δε θα 'χουμε να μαλώνουμε. Οι μεν θα δειχνουν την Πορτογαλία και θα λένε τα κατάφερε με μνημόνιο, οι δε θα δείχνουν την Αργεντινή και θα λένε τα κατάφερε χωρίς μνημόνιο και θα πλακωνόμαστε ποιά τα κατάφερε καλύτερα και γιατί. Απελπισία!

3. Εν τω μεταξύ, η Νέα Δημοκρατία που ξαναπαίρνει σειρά να ξανασώσει τον τόπο, τη μία μέρα θεωρεί τη νεολαία της (Οννεδ) την υπερδύναμη που θα βγάλει κόκκινη κάρτα στον (επικίνδυνο/ κακό/ κλπ) Τσίπρα και θα τον ριξει και την άλλη μέρα διαλύει τη νεολαία της (που θα έριχνε τον επικίνδυνο/ κακό/ κλπ Τσιπρα) γιατί αποκαλύπτεται *ξαφνικά* ότι είναι τόσο αλωμένη από μηχανισμούς και παραμάγαζα, που δεν μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδουριών άχυρα και να διεξάγει τυπικά έγκυρες εκλογές. Βέβαια, ούτε η Νεα Δημοκρατία κατάφερε να διεξαγάγει τις εσωκομματικές εκλογές της με την πρώτη, αλλά δεν τη διέλυσε ο Πλακιωτάκης για να την ξανα-ιδρύσει. Εσωκομματικά ξεκαθαρίσματα και επιδείξεις ισχύος είναι αυτά (για να φυγει ο Παπαμιμίκος έπρεπε να γίνει δυο φορές ρεζίλι η Νεα Δημοκρατία και να διαλυθεί η Οννεδ) και θα ήταν αστεία ή αδιάφορα αν δε μιλούσαμε για την αξιωματική αντιπολίτευση της χωρας. Επαναλαμβάνομαι, αλλά δε βρίσκω άλλη λέξη και για την αξιωματικη αντιπολίτευση, πέρα από την εξής μια: 
Απελπισία!