Το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχει κάποια νέα στελέχη που θα μπορούσαν να τον εμπνεύσουν, διαθέτει μια τόσο απαρχαιωμένη ηγετική ομάδα και υιοθετεί τόσο συντηρητικές και άτολμες θέσεις σε σχεδόν όλα τα ζητήματα –η αγαπημένη του ψήφος είναι το «παρών»– που δύσκολα μπορεί να πείσει ότι αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την προχθεσινή παρουσίαση της ΕΛ.Α.Σ, απέδειξε ότι θέλει να τα χωρέσει όλα στο νεοπαγές κόμμα του: και λίγο κεντρώο rebranding και ολίγη ριζοσπαστική Αριστερά και κλείσιμο του ματιού στους λάτρεις του Ανδρέα Παπανδρέου και ίσως τσιμπήσει και κανένας εθνικόφρων που απεχθάνεται τη ρωσοφιλία της Μαρίας Καρυστιανού. Η τελευταία διεκδικεί τον γνήσιο ευρωφοβικό αντισυστημισμό, αναθέτοντας την εκπροσώπησή της σε έναν απολογητή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ετσι η Ελληνική Λύση, η Νίκη, η Πλεύση και όλα τα υπόλοιπα κόμματα μπορούν να παραμερίσουν για να ανοίξουν δρόμο στην «Ελπίδα», που απευθύνεται σε όλη την ελληνορθόδοξη κοινότητα, «από την Ουκρανία έως τη Συρία», όπως χαρακτηριστικά είπε η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου, η οποία στηρίζει το εγχείρημα.

Πηγή: kathimerini.gr/opinion

Σ.Δ. Δώρο:  Ο γρίφος του δεύτερου πόλου και το αρχαίο μάρμαρο  Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιους μήνες με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Τσίπρα, βασίζεται σε ένα διπλό ζητούμενο· από τη μία πλευρά διενεργείται μία τεράστια προσπάθεια για την ανασύσταση ενός δεύτερου ισχυρού πόλου, ενώ από την άλλη επιτείνεται ο κομματικός κατακερματισμός λόγω της προσπάθειας για πολιτική επιβίωση ως αποτέλεσμα της αντίληψης πως η πολιτική αποτελεί επάγγελμα και όχι κάλεσμα, του Ιωσήφ Χαλαβατζή στην Εποχή.