έλεγξε τη ροή κρατικού χρήματος, εξαγόρασε τους πάντες, έδιωξε από τη χώρα κάθε κριτική φωνή, καλλιέργησε τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία με θεωρίες μεγάλης καθαρής Ουγγαρίας και τον ρατσισμό με τις κραυγές περί χριστιανικής Ευρώπης. 

Άρα χαιρόμαστε καθαρά και ανεπιφύλακτα με την ήττα του. Χωρίς ναι μεν αλλά: να πάει στα τσακίδια. 

Αρκούν οι εικόνες από τους πανηγυρισμούς στους δρόμους της Βουδαπέστης για να καταλάβουμε τι έγινε χτες. 

Το συζητήσαμε με τον Λάζλο Κρασναχορκάι  (Ούγγρος, Νόμπελ λογοτεχνίας 2025) προ ημερών στην Αθήνα. Έλεγε καθαρά ότι δε χωράνε δεύτερες σκέψεις. Απέναντι στον Όρμπαν οτιδήποτε είναι καλύτερο. "Πρέπει οπωσδήποτε να χάσει, είναι η τελευταία μας ελπίδα". 

Από εκεί και πέρα: ας αναλογιστούμε το γεγονός ότι μόνο ένας δεξιός πρώην συνεργάτης του μπορούσε να τον νικήσει. Δεξιά εναντίον ακροδεξιάς. Καθρεφτίζει την Ευρώπη αυτό αλλά δε μετριάζει τη σημασία της ήττας του. Φυσικά θα ήταν καλύτερο ένα δημοκρατικό μέτωπο με προοδευτική κατεύθυνση. Αλλά δεν προέκυπτε από πουθενά τέτοια δυναμική μετά από 16 χρόνια ορμπανισμού. 

Και κάτι ακόμα: οι εναπομείνασες αριστερές και οικολογικές κινήσεις στην Ουγγαρία επέλεξαν να απέχουν ακριβώς για να  μη διασπαστεί η δυναμική ανατροπής του Όρμπαν. Αυτή η πολιτική στάθμιση, ώριμη και συνετή, είναι μάθημα για πολλούς.

Σ.Δ. Τέλος εποχής στην Ουγγαρία για τη 16ετή διακυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπαν. Με σχεδόν όλες τις ψήφους καταμετρημένες το βράδυ της Κυριακής, ο Πέτερ Μάγιαρ φαίνεται να εξασφαλίζει ισχυρή πλειοψηφία με 138 έδρες από τις 199 έδρες. ο Fidesz, το κόμμα του Ορμπάν, αναμένεται να λάβει 55 έδρες.

Ανάλυση του Politico:  kathimerini.gr/world/ Ουγγαρία: Νικητές και ηττημένοι μετά τον εκλογικό σεισμό  

ΚΑΙ

Σ.Δ. Όχι μόνο σε δεξιά κόμματα εντοπίζω επιλογές και διακρίνω τάσεις που τις θεωρώ τύπου Ορμπανικές, αλλά και στα κεντρώα και στα αριστερά. Εννοείται και στον αυτοδοικητικό χώρο παρόμοιο είναι το φαινόμενο. Όπως και εννοείται ότι ο Ορμπανισμός είναι ένα και το αυτό με την ακροδεξιά. Αναρωτιέμαι αν σ' αυτήν την περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα είναι παράξενο που οι εξουσιαστικές κινήσεις, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, θεωρούν τη δημοκρατία εμπόδιο στην οικονομικά και πολιτικά αποτελεσματική συμπεριφορά; Κατά την γνώμη μου κάτι βαθύτερο παίζεται πέρα από την ενδυνάμωση της ψηφοθηρικής νοοτροπίας που διαμορφώνει τους πάντες. Κάτι που είναι συνυφασμένο με την ανασφάλεια του κόσμου και με την αποφυγή του να ρισκάρει την αντιμετώπιση των προβλημάτων με νέες ριζοσπαστικές ιδέες και προτάσεις, αν βεβαίως υπάρχουν.

Το σίγουρο είναι πως δεν θυμάμαι να έχω χαρεί τα τελευταία χρόνια μαθαίνοντας ότι κάποια κόμματα, κάποιοι θεσμικοί παράγοντες, κάποιες δημοτικές αρχές πήραν την πρωτοβουλία και κατέθεσαν ιδέες για συζήτηση με στόχο την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και πρότειναν συγκεκριμένα μέτρα για τον εμπλουτισμό της σ'αυτήν την νέα εποχή με τις νέες τεχνολογίες που αλλάζουν πολλά εκ βάθρων. Και κάποιοι που πιστεύουν στη δημοκρατία δεν είναι ένα ακόμα θέμα γιατί αρκέστηκαν σε λίγες δειλές προσπάθειες; Ναι, μάλλον δεν πιστεύουν ως επιλογή αρχής σ'αυτήν, ως τον βασικό τρόπο της χειραφέτησης των πολιτών και Ναι, το θέμα είναι το γνωστό, πως και από ποιους θα αλλάξει αυτό το κλίμα, κι εδώ και στην Ευρώπη και στον κόσμο όλον.

Καλό είναι εδώ να υπενθυμίσουμε από που ξεκίνησε ο Βίκτορ Ορμπαν. Σε ηλικία 14 και 15 ετών, ήταν γραμματέας στον κομμουνιστικό οργανισμό νεολαίας KISZ (η συμμετοχή στο KISZ ήταν υποχρεωτική για την αποδοχή στο πανεπιστήμιο). Ο Όρμπαν ανέφερε σε κάποια συνέντευξη ότι οι πολιτικές του απόψεις άλλαξαν δραματικά κατά τη στρατιωτική του θητεία· προηγουμένως θεωρούσε τον εαυτό του ως έναν "αφελή και αφοσιωμένο υποστηρικτή" του κομμουνιστικού καθεστώτος. Τον Μάρτιο του 1988, ο Όρμπαν ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Φιντες (ακρώνυμο του Fiatal Demokraták Szövetsége, ελληνικά : Συμμαχία των Νέων Δημοκρατών) και υπηρέτησε ως ο πρώτος εκπρόσωπος τύπου. Τα πρώτα μέλη του κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Όρμπαν, ήταν κυρίως φοιτητές από το Κολλέγιο Προχωρημένων Μελετών Μπίμπο Ιστβάν, οι οποίοι αντιτίθεντο στο κομμουνιστικό καθεστώς. Στο κολέγιο, ο Όρμπαν ήταν ο εκδότης του περιοδικού πολιτικών επιστήμων Századvég ("Τέλος του Αιώνα") και μια από τις βασικές φιγούρες του ριζοσπαστικού κόμματος. Στις 16 Ιουνίου 1989, ο Όρμπαν έβγαλε λόγο στην Πλατεία των Ηρώων στη Βουδαπέστη με την ευκαιρία της κηδείας του Ίμρε Νάγκι και άλλων εθνομαρτύρων της ουγγρικής επανάστασης του 1956. Στον λόγο αυτό απαίτησε τις ελεύθερες εκλογές και την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων. Ο λόγος τού χάρισε ευρεία εθνική και πολιτική αναγνώριση. Το καλοκαίρι του 1989 συμμετείχε στις συζητήσεις της στρογγυλής τραπέζης που έκανε η αντιπολίτευση, εκπροσωπόντας το Φιντές μαζί με τον Λάσλο Κεβέρ. Με την επιστροφή του από την Οξφόρδη, εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1990. Έγινε ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του Φιντές μέχρι τον Μάιο του 1993. Στο μεταξύ, στις 18 Απριλίου 1993, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Φιντές και αντικατέστησε το εθνικό συμβούλιο το οποίο λειτουργούσε ως συλλογική ηγεσία από την ίδρυσή του. Υπό την ηγεσία του, το Φιντές σταδιακά μετατράπηκε από μια ριζική φιλελεύθερη φοιτητική οργάνωση σε ένα κεντροδεξιό κόμμα. Η συντηρητική στροφή του Φιντές προκάλεσε μια σοβαρή διάσπαση των μελών του. Αρκετά μέλη εγκατέλειψαν το κόμμα, συμπεριλαμβανομένων των Πέτερ Μολνάρ, Γκάμπορ Φοντόρ και Σουσάνα Σέλενι. Ο Φόντορ και άλλοι αργότερα μπήκαν στο φιλελεύθερο κόμμα Συμμαχία των Νέων Δημοκρατών (SZDSZ), αρχικά ένας ισχυρός σύμμαχος του Φιντές αλλά αργότερα πολιτικοί αντίπαλοι.