Ναι, μιλάμε για διεκδικήσεις, που όπως μου έχει ψιθυρίσει κάποιες φορές η Ιστορία αυτοπροσώπως στον ύπνο μου, αγαπητέ μου, είναι απ'αυτές τις διεκδικήσεις που φέρνουν εσάς τους ανθρώπους κοντά, κι αυτό είναι ένα από τα ωραία και δυνατά τους σημεία. 

 Έχω επίσης στο μυαλό μου όλους εκείνους κι εκείνες τους ανθρώπους της τέχνης στο Ιράν που το ανελεύθερο αυτό καθεστώς τους έχει αλλάξει στην κυριολεξία τα φώτα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο κινηματογραφιστής Τζαφάρ Παναχί.  

Ο Παχλαβί τώρα, είναι γιος του Σάχη που τον έδιωξαν με τις θυελλώδεις και μαζικότατες διαρκείας κινητοποιήσεις τους οι Ιρανοί το '79. Να σημειώσουμε εδώ, τότε ήταν που οι Αγιατολάχ πήραν την εξουσία και ως πιο πολυπληθείς, εκτόπισαν βίαια όλες τις άλλες ομάδες, οργανώσεις και κινήσεις που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Στη συνέχεια έφτιαξαν την σιίτικη Ισλαμική Δημοκρατία. Σιγά σιγά όμως αυτή μεταμορφώθηκε σε μία σκέτη θρησκευτική τυραννία κι ένας σημαντικός λόγος που έπαιξε ρόλο ήταν πως δεκτοί στο πολιτικό παιχνίδι αλλά και στο κοινωνικό είναι μόνο οι  Ισλαμιστές. Ένα μέρος τους στελέχωσε το καθεστώς από πάνω μέχρι κάτω και επωφελήθηκε από όσα πλουσιοπάραχα τους παρείχε, πέρα από τις εξουσίες, τους τίτλους και την κοινωνική αναγνώριση. 

Το ένα λοιπόν και μοναδικό κρατούμενο θεωρώ ότι είναι να πέσει όσο πιο σύντομα γίνεται αυτό το καθεστώς. Με τον Παχλαβί, που φαίνεται ότι έχει μία απήχηση, βασικά λόγω Τραμπ πιστεύω, τι θα γίνει; Μπρος λοιπόν γκρεμός και πίσω ρέμα; Αυτά τα πισωγυρίσματα της ιστορίας σχεδόν ποτέ δεν βγαίνουν σε καλό. Προσπαθώ λοιπόν με διάφορες τονωτικές ενέσεις να ελπίζω ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί στο Ιράν, ότι έχουν πάθει κι έχουν μάθει κι έτσι έναν άλλο δρόμο θα επινοήσουν καθ'οδόν οι γενναίοι Ιρανοί και οι Ιρανές που τώρα όλοι μαζί βγαίνουν στους δρόμους με κίνδυνο της ζωής τους.

Τι δεν μπορώ να εξηγήσω; Γιατί τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ για το ΙΡΑΝ είναι ολιγόλεπτα, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Τραμπ επιδιώκει να ρίξει το καθεστώς των Αγιατολάχ και οι ηγέτες των χωρών της Ε.Ε καταδίκασαν απερίφραστα τη βία κατά των διαδηλωτών και κάλεσαν τις ιρανικές αρχές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να σεβαστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της έκφρασης και της ειρηνικής συνάθροισης. Οι διαδηλώσεις πάντως κρατούν δύο εβδομάδες και οι νεκροί είναι τουλάχιστον 55 κι αυτό αν το αντιμετωπίζεις με ολιγόλεπτη παρουσίαση είναι σαν να θέλεις να το κρύψεις.

Μια καλή πληροφορία, που σίγουρα παίζει ρόλο στις όποιες πολιτικές αναλύσεις, εννοείται πέρα από τα πετρέλαια, είναι πως το Ιράν το χωρίζει από τη Ρωσία η Κασπία θάλασσα. Ότι έχει πολλές οικονομικές και πολιτικές σχέσεις με την Ρωσία του Πούτιν (όμοιος ομοίω αεί πελάζει) το ξέρει άραγε και ο τελευταίος τηλεθεατής; 

Να σημειώσουμε εδώ λίγα στοιχεία από την πρόσφατη ιστορία του Ιράν που συνδέεται με τον Σάχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, που ανήλθε στον θρόνο το 1941 , κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ύστερα από συνδυασμένη αγγλο-σοβιετική  επιχείρηση εισβολής στη χώρα, που ανάγκασε τον φιλοναζί πατέρα του σάχη Ρεζά Σαχ Παχλαβί, να εγκαταλείψει τη χώρα. Να τονίσουμε επίσης, πως ο δρόμος προς τα πετρέλαια του Ιράν περνούσε από το Στάλιγκραντ, εκεί που ηττήθηκαν οι Ναζί το 1943 όμως, κι έτσι ποτέ δεν έφτασαν στην πηγή που τόσο την είχαν ανάγκη. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί συγκρούστηκε πολιτικά με τον αδιάφθορο πολιτικό Μοχαμέντ Μοσαντέκ, ο οποίος προώθησε την εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας, απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα και διορίστηκε τελικά πρωθυπουργός το 1951. Ο σάχης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα κάτω από την πίεση της κυβέρνησης του Μοσαντέκ, ωστόσο επανήλθε στην εξουσία το 1953 μετά από πραξικόπημα που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Η μετά από λίγα χρόνια αυταρχική διακυβέρνησή του , τα αυξανόμενα φαινόμενα διαφθοράς, η ανάμιξη ξένων δυνάμεων καθώς και η δράση της μυστικής υπηρεσίας Σαβάκ  με στόχο να επιβληθεί σε όλες τις μορφές πολιτικής αντιπαράθεσης , προκάλεσαν κοινωνική δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε με την Ιρανική Επανάσταση και οδήγησε τελικά στην απομάκρυνσή του από τη χώρα το 1979 ύστερα από 37 έτη βασιλείας, ενώ το Ιράν ονομάστηκε Ισλαμική Δημοκρατία με πρώτο ηγέτη τον Αγιατολάχ Χομεϊνί.

Ο γυιός του Μοχαμάντ είναι ο Ρεζά Παχλαβί, που στο πλαίσιο ανάρτησής του στο X την Παρασκευή, ανέφερε: «Θέλω να ευχαριστήσω τον ηγέτη του ελεύθερου κόσμου, τον Πρόεδρο Τραμπ, για την επανεπιβεβαίωση της υπόσχεσής του να λογοδοτήσει το καθεστώς», καλώντας ταυτόχρονα τους Ευρωπαίους ηγέτες να «ακολουθήσουν το παράδειγμά του, να σπάσουν τη σιωπή τους και να δράσουν πιο αποφασιστικά υπέρ του λαού του Ιράν».

Γιατί, από τις όλες τις χώρες που έχουν πολύ πετρέλαιο, το Ιράν είναι η μόνη που πάνω από ένα αιώνα έχει τόσο πολύ ταλαιπωρηθεί πολιτικά; 

Επί του πιεστηρίου:   naftemporiki.gr/kosmos: Μυστικά, ψέματα και Starlink: Πώς οι Ιρανοί αψηφούν το καθεστώς και βγαίνουν στους δρόμους- μπλακ άουτ χθες στο διαδίκτυο  

ΙΡΑΝ, κάποια βασικά στοιχεία

 Πρωτεύουσα: Τεχεράνη (7.705.036 κάτοικοι) 

Επίσημη γλώσσα: Περσικά (Φαρσί)

Υπέρτατος ηγέτης: ο 86χρονος Αλί Χαμενεΐ

Πρόεδρος: Εκλέχτηκε το 2024 ο Μασούντ Πεζεσκιάν (Μαχαμπάντ, 1954)

Πληθυσμός: 91,57 εκατομμύρια (2024)

Εμβαδόν: 1.648.000 km

Ακαθάριστο εγχώριο προϊόν: 436,9 δισεκατομμύρια $ (2024) Παγκόσμια Τράπεζα

Κατά κεφαλή 4.633 $

Τη φωτό την πήρα από την σελίδα του φίλου Μ.Γλαμπεδάκη.