Του είπα, λοιπόν, ότι ήμουν Ελληνας, ότι έμενα με έναν αδελφό μου που είχε στην περιοχή εστιατόριο με αμερικανική αλλά και ελληνική κουζίνα. Του είπα μάλιστα ότι ήταν καλός και στα ελληνικά γλυκά, όπως μπακλαβά, καρυδόπιτα και άλλα.

Την τελευταία ημέρα της αναχώρησής μου από το νοσοκομείο, ήρθε να με δει και μου ευχήθηκε καλή ανάρρωση. Τόλμησα όμως να του δώσω ένα φάκελο με ένα χρηματικό δώρο (κοινώς φακελάκι). Του είπα, γιατρέ, αυτό είναι για σας ένα δώρο έκφρασης ευχαριστίας για το ενδιαφέρον σας στο πρόσωπό μου. Με κοίταζε και με μία γλυκύτατη ματιά, μου είπε: «Εγώ αγαπητέ Nικ πληρώνομαι αρκετά καλά για αυτή την υπηρεσία που προσφέρω. Μου επέστρεψε τον φάκελο με ένα «Ευχαριστώ». Εμεινα άναυδος και ντροπιασμένος, είπα συγγνώμη γιατρέ, αλλά ήθελα να σας ευχαριστήσω με κάτι. Η απάντηση ήταν (ΟΚ Nικ, πες στον αδελφό σου να φτιάξει μπακλαβά».

Είπα στον αδελφό μου το γεγονός και την επομένη έφτιαξε ένα ταψί μπακλαβά και το πήγα στον γιατρό μου. Με ευχαρίστησε και μου είπε «εγώ αστειευόμουν».

Αυτός ο γιατρός ζήτησε μπακλαβά και όχι χρήματα.

Καιρός είναι το κράτος να ενδιαφερθεί, όχι για αυτούς που παίρνουν χιλιάδες ευρώ, αλλά για αυτούς που παίρνουν μπακλαβά.

*Συνταξιούχος Αρχιτέκτων Μηχανικός – Πολεοδόμος, Καλάβρυτα

Σ.Δ. Αν οι δικοί μας γιατροί πληρωνόντουσαν αρκετά καλά για το έργο που προσφέρουν γιατί είμαι σίγουρος ότι το "φακελάκι" θα εξακολουθούσε να παίζει; Πιθανότατα θα έτειναν να μηδενιστούν οι ασθενείς που "αυθορμήτως" το προσφέρουν και σίγουρα θα μειωνόντουσαν οι γιατροί που θα το εκβίαζαν, αλλά μέχρι εκεί. Η καλύτερη εκδοχή, του να μην παίζει καθόλου, να μην περνάει από το μυαλό κανενός, έχει να κάνει και με τον συνδυασμό κι άλλων πραμάτων, όπου ένα από αυτά είναι η γενικευμένη κοινωνική απαξίωσή του και το άλλο οι αυστηρές ποινές όσων συλλαμβάνονται να ζητούν και παίρνουν φακελάκι.