Παρεμβάλλω τη μαρτυρία της Τασούλας Λαζαρίδου, φοιτήτριας Αρχιτεκτονικής το 74 και κολλητής φίλη που έφυγε νωρίς, που τα λέει καλύτερα στο βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού ΟΛΗ Η ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ: Την Παρασκευή μύριζε θάνατο. Θυμάμαι έναν ετοιμοθάνατο να σηκώνει τη γροθιά του πάνω στο φορείο. 

Κατά τις 20.00 η ώρα η Καρυστιάνη μου είπε ότι κατεβαίνει ο στρατός. Εν τω μεταξύ είχε έρθει ο μακαρίτης ο πατέρας μου απ’ την Τοσίτσα και μου ‘λέγε «έλα για λίγο στο σπίτι να σε δει η μάνα σου που είναι με βάλιουμ...» και του απάντησα αρειμάνια «απόψε όλοι πεθαίνουμε!».

Εγώ, για να μην κάνουμε και τους μάγκες, έπαθα μια κρίση πανικού. Φοβήθηκα και ήθελα να φύγω. Αλλά μέσα σε μια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αν φύγω, χάνω ό,τι πολυτιμότερο έχω αποκτήσει στη ζωή μου απ’ αυτή την ιστορία: το «εμείς»

Εκτός από την οσμή θανάτου που αποτυπώνεται με τους νεκρούς, τις διώξεις τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια, το Πολυτεχνείο για μας ήταν και μια γιορτή, τρείς μέρες χαράς γιατί πραγματώνονταν το ΕΜΕΙΣ απέναντι στο εγώ, κάτι που μάταια αναζητήσαμε στην συνέχεια. Αυτό το ΕΜΕΙΣ στάθηκε καθοριστικό για να ξεπεράσουμε τον φόβο που επικρατούσε. Αυτές τις μέρες προβάλλεται και το σχετικό φιλμ του σκηνοθέτη Σταύρου Σπάγκου με τίτλο ΕΜΕΙΣ, ΟΧΙ ΕΓΩ.

Θα σας πω κάτι που μοιάζει με παραδοξολογία. Μέσα στην ατυχία μας να ζήσουμε στις μέρες της χούντας, ήμασταν «τυχεροί» γιατί οι επιλογές ήταν εύκολες: Ήταν άσπρο - μαύρο, φως - σκοτάδι. 

Σήμερα οι επιλογές κινούνται στην γκάμα του γκρι. Η ανάγνωση του κόσμου απείρως δυσκολότερη για κάποιον που θέλει να είναι ενεργός προοδευτικός πολίτης. Και το τοπίο γίνεται ακόμα πιο νεφελώδες παρά τις αλμτώδεις προόδους που έχουν φέρει ο κατακλυσμιαίος και εν πολλοίς ανεξέλεγκτος πληθωρισμός της ηλεκτρονικής πληροφόρησης, το Internet, τα κοινωνικά δίκτυα και η Τεχνητή Νοημοσύνη δια πάσαν νόσον.

Ο ποιητής Μιχάλης Γκανάς που έφυγε την Τρίτη που μας πέρασε στο ποίημα Εσωτερικές Ειδήσεις, εκφράζει καλύτερα το αδιέξοδο.

«Σ’ αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το Νότο

να ξέρω από πού φυσάει

ούτε τη Δύση σαν θεία να με νουθετήσει

τα ‘χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα

μες το κενό και τη θολούρα σ’ αυτό τον τόπο»

Και ναι μεν η χούντα τελείωσε το 74, το σύνθημα η χούντα δεν τελείωσε το 73 είναι λάθος. Σε αντίθεση με το ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που είναι επίκαιρο όσο ποτέ: Πόλεμοι, Κλιματική αλλαγή, μετανάστευση, οικονομική κρίση, παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς συνιστούν μια ζοφερή πραγματικότητα στην οποία ο προοδευτικός κόσμος καλείται ν ´απαντήσει και δεν έχει βρει ακόμα τον βηματισμό του.