Ο Παντελής Μπουκάλας εστιάζει με λίγα και εύστοχα λόγια σε δύο από τους πρωταγωνιστές αυτής της περιπέτειας, στον Στέφανο Κασσελάκη και στον Παύλο Πολάκη.  Από μια άποψη καλό είναι να αναδεικνύονται όλα τα μικρά και τα μεγάλα που προκάλεσαν αυτήν την πτώση, γιατί ίσως βοηθήσουν την προσπάθεια κάποιων επιγόνων να στήσουν κάποτε μια σύγχρονη αριστερά στα πόδια της. Προφανώς αυτή η προσπάθεια στο ξεκίνημά της θα είναι σαν να ρίχνουν αλάτι στην πληγή, αλλά αν θέλουν να βγει κάτι καλό, αυτή είναι η μόνη επιλογή για όσους θα συνεχίσουν να ελπίζουν. Προσωπικά πάντως και πολύ μεγάλος είμαι και είναι ζήτημα αν μου έχουν απομείνει δυο τρείς σταγόνες ελπίδας από τα παλιά, που αν φυσικά καταφέρω να τις μοιραστώ με άλλους διψώντες σ'αυτή την έρημο του εμείς σε συνδυασμό με το εγώ, ίσως κάτι ανθίσει μέσα μας. 

Πάνω κάτω τα ίδια λέει ο δημοσιογράφος Βασίλης Ρόγγας, σε μία συνέντευξη που πήρε πρόσφατα από τρεις γυναίκες που ενδιαφέρονται για τον μέλλον της αριστεράς με αφορμή το συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Πώς, λέει ο Ρόγγας, έπειτα από τη σοβούσα εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και τις αρνητικότητες που κομίζει για όλη την Αριστερά ο τρόπος που αυτό συμβαίνει, μπορούμε να ανασυστηθούμε και να ανασυσταθούμε ως άνθρωποι της χειραφετητικής σκέψης και πράξης; Εφόσον ο συγκρουσιακός κύκλος που άνοιξε από το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στα τέλη του 20ου αιώνα, έκλεισε περίπου στις παγκόσμιες κινητοποιήσεις ενάντια στη λιτότητα (Occupy, Αγανακτισμένοι), πώς είναι δυνατόν να ανοιχτούμε σε έναν καινούργιο, εγκολπώνοντας γόνιμα, παραγωγικά αυτή την εμπειρία; 

Παντελής Μπουκάλας. Παρότι τη συμβουλή-εντολή «να μη ζεύεις ποτέ το κάρο πριν από τα βόδια» την έχουν περί πολλού στην Αριστερά, σπάνια τη σέβονται. Από υπέρογκο βολονταρισμό, που νιώθει ικανός να τσακίσει τις περιβόητες «αντικειμενικές συνθήκες» (να σκίσει π.χ. μια ντουζίνα μνημόνια μονομιάς), από άγχος επιβίωσης, κυνισμό, διανοητική νωθρότητα ή από μιαν ιδεολογική πενία που δεν τολμούν να την αναγνωρίσουν, κάνουν ό,τι οφείλουν να μην κάνουν. Ζεύουν το κάρο μπροστά από τα βόδια. Κι έπειτα, με κάκιστο σύμβουλο τον πανικό, επιχειρούν να διορθώσουν το λάθος με δυο-τρία νέα, κάνοντας παρεμπιπτόντως τη συνήθη επιδερμική «αυτοκριτική». Ακόμα και αυτήν όμως την ακυρώνουν στη γέννα της, αφού και πάλι ρίχνουν την ευθύνη της αυτοκαταστροφής τους στο «Κατεστημένο», το «Σύστημα», τη «Διαπλοκή».

Στον ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση του Στέφανου Κασσελάκη, έσπευσαν να ζέψουν το άρμα ή τον θρόνο του μπροστά από τα καματερά. Τον υποδέχτηκαν σαν Παράκλητο χωρίς να πράξουν το στοιχειώδες: να εξετάσουν όχι το «πόθεν έσχες του», αλλά το απλό «πόθεν». Αδιαφόρησαν για την πολιτική προϊστορία και το «πιστεύω» του, αδιαφόρησαν και για το γεγονός ότι με κάθε νέα δήλωσή του, ένα συνονθύλευμα κοινοτοπιών, αποκάλυπτε πως η διαδρομή του και η διαδρομή της Αριστεράς ουδέποτε διασταυρώθηκαν. Και εμπιστευόμενοι την τάχα αμεσοδημοκρατική φόρμουλα εκλογής προέδρου από μια βάση πολτό, τον επέλεξαν ως ηγεμόνα ενός κόμματος για την ύπαρξη του οποίου αδιαφορούσε μέχρι λίγο πριν, αν δεν την εχθρευόταν. Χρειαζόταν να μπερδέψει τον Νίκο Μπελογιάννη με τον Νίκο Πλουμπίδη για να συνειδητοποιήσουν όλοι αυτό που οι της Νέας Αριστεράς διαισθάνθηκαν εξαρχής, ότι το κόμμα τους αλώθηκε οικειοθελώς και αλλοιώθηκε οριστικώς;

«Μας δούλευε ψιλό γαζί ο Κασσελάκης», λέει τώρα ο Παύλος Πολάκης, επιμένοντας στο δακρύβρεχτο μονόπρακτο «Ο όφις με ηπάτησε». Τη ραπτομηχανή, όμως, για να ψιλογαζώσει του την πρόσφερε το 2023 ο ίδιος ο Πολάκης, ο πλέον ενθουσιώδης απόστολός του. Το «κάτι θα ξέρει ο Παύλος», μαζί και η φήμη «ε, για να τον διαλέξει ο Αρχηγός…», ο Αλέξης Τσίπρας δηλαδή, έκαναν τον Κασσελάκη Συριζάρχη. Τώρα, μετά τη φαρσοτραγωδία εντός και εκτός συνεδρίου, ο Κασσελάκης ιδρύει ιδιόκτητο «κίνημα», τίποτε πιο εύκολο, ο Α. Λοβέρδος έχει δυο-τρία δικά του, ενώ ό,τι απέμεινε υπό την ανίατα απαξιωμένη επωνυμία ΣΥΡΙΖΑ συνηθίζει πλέον στην ιδέα πως ο επόμενος πρόεδρος δεν μπορεί παρά να είναι ο «αψύς Σφακιανός». Ο έτσι κι αλλιώς Μοιραίος.

Αν η Αριστερά θέλει να είναι Νέα, πρέπει να αποβάλει τη λογική του «ελάτε να σας πω εγώ που ξέρω»