Τα χρόνια '70-'76 ο Γιάννης Μαρκόπουλος με τα όμορφα, ρωμαλέα και πολύριζα τραγούδια του μπήκε στη ζωή μου και ακόμα και τώρα θεωρώ ότι μου έκανε καλό και όποτε τυχαίνει να τα ακούω αισθάνομαι ότι δένουν και με το σήμερα με ένα μυστήριο τρόπο. Το γεγονός ότι ο Ξυλούρης αναδείχθηκε μέσα από τα τραγούδια του ήταν ένα επιπλέον ατού του. Τι είχαν αυτά τα τραγούδια; Κάτι το πολύ προσωπικό, που μόνο όταν τα ακούσεις το καταλαβαίνεις ακόμα και σήμερα. Ρυθμοί και μελωδίες που πατούσαν γερά στην πλούσια μουσική παράδοση της Κρήτης μαζί με τις μουσικές που έφερνε από την Αίγυπτο το Λιβυκό πέλαγος στα αυτιά και την ψυχή του νεαρού Μαρκόπουλου την εποχή της εφηβείας του που ζούσε στην Ιεράπετρα. Κι αυτοί οι ήχοι δωσμένοι προπάντων με λύρες, που τον οδηγούσαν σε εφάνταστες ενορχηστρώσεις. Και οι στίχοι βεβαίως διαφόρων πρωτοκλασάτων ποιητών. Όλα αυτά ήταν το διαβατήριο τους για να μπουν μετά βαΐων και κλάδων στην ενδοχώρα μου. Εκείνα τα χρόνια ένιωθα ότι φυσούσαν με δύναμη να διώξουν έξω μου το χουντικό καθεστώς και μέσα μου κάποιους άλλους υπαρξιακούς φόβους. Το γεγονός ότι ένιωθα ανεβασμένος όποτε τα άκουγα, είτε από τα άλμπουμ είτε σε συναυλίες, πιστεύω ότι αυτό ήταν μία ισχυρή ένδειξη πως ήταν με την μεριά του φωτός.Το ρεπορτάζ: Έφυγε από το ζωή ο Γιάννης Μαρκόπουλος που γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Απ' τον Οκτώβριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1984 έντυσε με μουσική όλα τα έργα τα οποία παρουσιάστηκαν απ' το Κουκλοθέατρο «Μπάρμπα Μυτούσης». Το Κουκλοθέατρο αυτό τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του στις 15 Απριλίου του 1984.
Η φυγή στο Λονδίνο
Με τη δικτατορία το 1967, ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί για το Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη« Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του.
Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.
Πατώντας ΕΔΩ θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο που αναρτήθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών και εξιστορεί την μουσική πορεία του.
