Γεγονός διπλοτσεκαρισμένο, κυκλοφορεί ευρέως στο fb
Πριν πολλά χρόνια ένας φοιτητής ζήτησε από την ανθρωπολόγο Margaret Mead*( Φιλαδέλφεια, 1901 - Νέα Υόρκη, 1978) τι θεωρούσε η ίδια σαν το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε μια αρχέγονη κουλτούρα. Περίμενε ότι η Meed θα αναφέρονταν στην κατασκευή των πρώτων όπλων κυνηγιού ή στα πήλινα σκεύη κουζίνας.
Μα δεν ήταν έτσι.
Η Meed αναφέρθηκε σαν το πρώτο αρχέγονο σημάδι πολιτισμού, ένα σπασμένο μηριαίο οστό που μετά θεραπεύτηκε. Εξήγησε ότι στο ζωικό βασίλειο αν σπάσεις ένα πόδι, πεθαίνεις. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον κίνδυνο, να πας στο ποτάμι να πιεις ή να αναζητήσεις τροφή. Είσαι τροφή για τα σαρκοφάγα ζώα. Κανένα ζώο δεν επιβιώνει με μια γάμπα σπασμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου αυτή να αποθεραπευτεί.
Ένα μηριαίο οστό που θεραπεύτηκε είναι η απόδειξη ότι κάποιος μερίμνησε να σταθεί δίπλα του, του έδεσε το τραύμα, τον μετέφερε σε ένα ασφαλές σημείο και τον βοήθησε να αναρρώσει.
Η Meed είπε ότι το να βοηθήσεις κάποιον άλλο που βρίσκεται σε δυσκολία είναι το σημείο όπου αρχίζει ο πολιτισμός.
* Η Μίντ ως πολιστική ανθρωπολόγος αφιέρωσε τη ζωή της στο να εξαλείψει προκαταλήψεις όπως εκείνη του "πρωτογονισμού" και των "ανώτερων κοινωνικών συστημάτων". Προσπάθησε να δώσει μια αντικειμενική διάσταση του κόσμου εμβαθύνοντας στην κοινωνική ανάλυση του ανθρώπου και της κοινωνίας που ζει, την ίδια ώρα που θα άφηνε μεγάλη παρακαταθήκη όσον αναφορά τεχνικές παρατήρησης. Οι έννοιες "ανωτερότητα" και "κατωτερότητα" καταργήθηκαν από την εθνολογική ανάλυση χάρη στη Μιντ, αφού σε όλη της τη ζωή έκανε 24 ταξίδια σε 6 φυλές του Νότιου Ειρηνικού, τα οποία την βοήθησαν να κατανοήσει καλύτερα τις κοινωνίες μακριά από τις προκαταλήψεις των όρων αυτών.
Mairi Apostolides. Χαρακτηριστικό δείγμα του ελληνικού μοντερνισμού, με σαφείς αναφορές στην αρχιτεκτονική του ύστερου μεσοπολέμου και της δεκαετίας του 1950. Η καμπύλη του στηθαίου, επενδυμένη με ξύλινο χειρολισθήρα, διαγράφει μιά εξαιρετικά ρέουσα κίνηση, που συνδυάζει τη λειτουργικότητα με την αισθητική πειθαρχία. Το υλικό της σκάλας, μάρμαρο, επιτείνει την αίσθηση λιτότητας και καθαρότητας, ενώ το ψηφιδωτό δάπεδο του ισογείου παραπέμπει σε τεχνικές διακόσμησης που υπήρξαν ιδιαίτερα διαδεδομένες κατά τον πρώιμο μεταπολεμικό εκσυγχρονισμό. Η πολυκατοικία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του αστικού εξορθολογισμού που επιχειρήθηκε κυρίως στην Αθήνα της μεταπολεμικής περιόδου, ο οποίος προέβλεπε την υιοθέτηση αρχών του Bauhaus και του Le Corbusier, αλλά προσαρμοσμένων στις τοπικές ανάγκες και στο ελληνικό φώς. Η Κυψέλη, ειδικά, αποτέλεσε προνομιακό πεδίο εφαρμογής αυτών των αρχιτεκτονικών αρχών, καθώς συγκέντρωνε ήδη από τη δεκαετία του 1930 μιά αστική τάξη υψηλής αισθητικής παιδείας, ευνοϊκή στην αποδοχή του νέου. Και ακόμη μεγαλύτερη η θλίψη όταν διαπιστώνει κανείς ότι αυτές τις συνθέσεις που ενσάρκωναν την αρμονία ανάμεσα στη λειτουργικότητα, την τέχνη και την ομορφιά, τις διαδέχονται αρχιτεκτονικά εκτρώματα, οικοδομήματα ανέμπνευστα, πρόχειρα, αδιάφορα απέναντι στο ιστορικό και μορφολογικό περιβάλλον, αποκομμένα όχι μόνο από το τοπικό πνεύμα αλλά και, από κάθε έννοια πολιτιστικής συνέχειας.
Επίκαιρο: Η Vasilikis Siouti από το fb βγάζει γλώσσα στο Μητσοτάκη της ΔΕΘ μιας και απ'οτι φαίνεται δε θα της επιτρεπόταν να βγάλει στη συνέντευξή του.
Τα χρήματα του «πλεονάσματος» από το υστέρημα των πολλών που «μοίρασε» ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, τα πήρε κυρίως από τους μισθωτούς που υποφέρουν από την ακρίβεια και πλήττονται άνισα από τον υψηλό ΦΠΑ και τα έδωσε εκεί που ήθελε, κυρίως στο εκλογικό κοινό της ΝΔ, όπως π.χ στους ιδιοκτήτες ακινήτων που εισπράττουν ενοίκια πάνω από 1000 ευρώ το μήνα. Οι πολλοί που δημιούργησαν αυτό το «υπερπλεόνασμα» δεν θα δουν ουσιαστική διαφορά. Ο πρωθυπουργός μπορεί να θεωρεί ότι οι τιμές «τουλάχιστον δεν ανέβηκαν από πέρσι», αυτές όμως όχι μόνο ανέβηκαν, αλλά συνεχίζουν να ανεβαίνουν. Η λαϊκή δυσαρέσκεια είναι αναπόφευκτη και δεν αποκλείεται να γίνει και οργή από το τμήμα της κοινωνίας που αγωνίζεται για να επιβιώσει. Η προκλητική αισχροκέρδεια των καρτέλ και η συγκέντρωση πλούτου σε λίγους από το υστέρημα όσων δυσκολεύονται να πληρώσουν το ρεύμα και το σούπερμάρκετ δεν θα γίνεται εύκολα ανεκτή σε λίγο.
Χρήστος Μποκόρος (ζωγράφος). Τι ωραία που είν’ η πατρίδα μας! Ακούγεται αστείο θλιβερό μιας κι έχουμε βαλθεί να την ξεκάνουμε. Να βγάζουμε τα μάτια μας, ξεριζωμένοι. Κόβουμε το κλαδί που μας κρατάει σ’ επαφή, νομίζοντας ηρωισμό την άφεσή μας στο κενό. Άλλοι την ξεζουμίζουν στις διαπλοκές του νομιζόμενου πλούτου κι άλλοι την πετροβολούν από μίσος που δεν προκόβουν οι ιδέες τους εδώ και κάνουνε το σπιτικό τους ρημαδιό. Εκούσιοι τυφεκιοφόροι του εχθρού. Κοινότητα δεν είναι οι φυγόκεντρες ομάδες των ομοίων μας, είναι των διαφορετικών οι δύσκολες αθροίσεις, οι κεντρομόλες υπερβάσεις προσφοράς για το κοινό καλό. Χαμένο όμως το κέντρο κι η οδός, άχρηστοι οι οδοδείκτες, κουνημένοι. Οι βάρβαροι έχουν ήδη ευπρεπιστεί αναμεταξύ μας και θα ‘ναι πολύ βαρβαρότεροι οι καιροί που μέλονται να φέρουν.