Ράνια Ροκιά

Ράνια Ροκιά

lifo217Μ.Hulot. Οι διασημότεροι Έλληνες κιθαρίστες έκαναν 19 παγκόσμιες περιοδείες κι έπαιξαν στις πιο γνωστές αίθουσες του κόσμου. Ζουν στην Ηλιούπολη.

Γεννηθήκαμε εγώ (σ.σ. Λίζα) στο Μεσολόγγι και ο Ευάγγελος στο Αγρίνιο. Κανείς από την οικογένειά μας δεν είχε γνώσεις μουσικές, αλλά οι πατεράδες μας, παρ’ όλο που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, ούτε και με τη μουσική, λάτρευαν την όπερα.

Ε.: Θυμάμαι τον πατέρα μου που ξυριζόταν και τραγουδούσε Ριγκολέτο και Τραβιάτα. Δεν υπήρχαν τα σημερινά ακούσματα εκείνη την εποχή, ούτε καν ραδιόφωνο δεν υπήρχε, ωστόσο οι γονείς μας αγαπούσαν τη μουσική.

lifo201Οι πρωταθλητές των ατομικών αθλημάτων, ειδικά του τένις που απαιτεί πολύωρο και αλύπητο performance, δεν μπορούν να κρυφτούν μέσα σε μια ομάδα και εμφανίζονται διαρκώς εκτεθειμένοι, εντός και εκτός παιχνιδιού.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ το συννεφιασμένο ΠΣΚ σε βουνά, παραλίες και απομονωμένους προορισμούς, μακριά από οθόνες και αλλεπάλληλες αθλητικές μεταδόσεις ασυνήθιστης κρισιμότητας που παγίδεψαν εμάς τους υπόλοιπους σε μια διαρκή υπερδιέγερση και σε μια σχιζοειδή εναλλαγή έντονων και αλληλοσυγκρουόμενων συναισθημάτων.

lifo195Ήταν αυτοδημιούργητη επιχειρηματίας που ενδιαφερόταν για τη σύγχρονη τέχνη. Η Sara Hildén συγκρότησε μια από τις μεγαλύτερες συλλογές και τη δώρισε στη γενέτειρά της, το Τάμπερε.

Οι Matteo Arietti και Andrea Bulloni, που διευθύνουν το αρχιτεκτονικό γραφείο Space Travellers σχεδίασαν το νέο μουσείο τέχνης Sara Hildén για να τιμήσει την γυναίκα επιχειρηματία και συλλέκτρια που συνέδεσε το όνομά της με το Τάμπερε της Φινλανδίας, στο οποίο έζησε όλη της τη ζωή. Με το όνομα «Sara Hildén's Eye» (S.H.E.), το μουσείο έχει σχεδιαστεί ως ορόσημο και καταλύτης για την περιοχή, ένα έργο τεράστιο, τολμηρό και άμεσα αναγνωρίσιμο που δεν χάνει την κομψότητά του.

mpokoros-6Χρήστος Παρίδης. H έκθεση «1821, η γιορτή» του Χρήστου Μποκόρου στο Μουσείο Μπενάκη ξεκινάει με μια τεράστια γαλανόλευκη με λουρίδες κόκκινες στην είσοδό της. Προχωρώντας, βρίσκεσαι σε έναν σκοτεινό χώρο όπου γίνεσαι μάρτυρας μιας μυσταγωγίας εικαστικής αλλά ίσως και μεταφυσικής. Η αντιπαράθεση φωτός και σκοταδιού, τα επαναλαμβανόμενα πορτρέτα του Σολωμού και του Καραϊσκάκη, τέσσερα μικρά, υποφωτισμένα κάδρα από παλιές ξύλινες αχρηστευμένες αγιογραφίες και άλλα κομμάτια ξύλου που παριστάνουν το κλέος, το αίμα, τον ίσκιο του αφανούς ήρωα, όλα αυτά οδηγούν στον κυρίως χώρο, όπου, περιμετρικά, σειρά λευκών τελάρων αναπαριστά τραπέζια με αφανείς συνδαιτυμόνες.

tuniΑγαπητή α,μπα,

Είδα πρόσφατα ένα δικό σου κείμενο για την Τουνη και για την υπερσεξουαλικοποιηση της και το αν θα βοηθούσε να μην ανεβάζουν οι γυναίκες τόσο προκλητικές φωτογραφίες, με το οποίο και προφανώς συμφώνησα με την απάντηση σου, το προφίλ της κάθε γυναίκας στα σοσιαλ μίντια δεν συνδέεται με την κουλτούρα του βιασμού. Η συζήτηση αυτή μου δημιούργησε την παρακάτω ερώτηση (που έχω αναζητήσει απαντήσεις πολλές φορές και μόνη μου) και έχει να κάνει γενικότερα με τον φεμινισμό και ένα είδος αισθητικής και κουλτούρας που εγώ αντιτίθεμαι. Τι εννοώ:

axalinotopΈνα υπέροχο τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου ''Μια μάνα που είχε ένα γιο'' από την χτεσινή διαδικτυακή unplugged συναυλία μας στον 9,84 με την Αναστασία Μουτσάτσου, το Ζαχαρία Καρούνη, το Βασίλη Κετεντζόγλου, το Ντίνο Χατζηιορδάνου, το Νίκο Κατσίκη και εμένα. Στον ήχο ο Νίκος Λαγός. Manos Achalinotopoulos 

athinorama43Μαρία Κρύου. Ποια ήταν η στιγμή που είπες «θέλω να γίνω σκηνοθέτης»;
Δεν το έχω τόσο συγκεκριμένα στο μυαλό μου. Θυμάμαι ότι μου άρεσε από μικρός να προσεγγίζω την πραγματικότητα γύρω μου με έναν δικό μου τρόπο, διαφορετικό. Βέβαια όλα αυτά όχι συνειδητά. Ό,τι και να ζούσα ως παιδί ήθελα να το βιώνω με έναν τρόπο που στο μυαλό μου φάνταζε μοναδικός, μέχρι υπερβολής καμιά φορά. Αυτό το βλέμμα του «παιδιού» με αφορά πολύ, δεν εννοώ βέβαια τον παλιμπαιδισμό ή την ανευθυνότητα, αλλά το καθαρό βλέμμα, τη δυνατότητα να εκπλήσσεσαι, να χαίρεσαι την τροφοδοσία της ζωής που δε σταματά, να θέλεις να κατασκευάζεις κόσμους, να θέτεις τον κόσμο σε πειραματική αξία. Αυτά τα συνειδητοποιώ τώρα, που έχουν περάσει τα χρόνια. Τα αποκωδικοποιώ και προσπαθώ να πορευτώ. Το θέατρο ήταν το μόνο που ένιωσα και νιώθω ότι μπορεί να με κάνει να αποδεχτώ τον χρόνο που περνάει και να νιώθω δημιουργικός.

maria-diakopanagiwth 4Αυτό που γουστάρει η ηθοποιός Μαρία Διακοπαναγιώτου, περισσότεροκαι από το να της πει κάποιος αν είναι καλή, είναι να φτιάχνει τη μέρα του άλλου μέσα από τη δουλειά της.                             
Αθηναία δεν είμαι, αλλά αφού γίνομαι Αθηναία εδώ, πολιτογραφούμαι και επίσημα. Γεννήθηκα στη Ρόδο, αλλά είμαι από την Κω, όπως είναι και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, από δυο κοντινά χωριά. Παντρεύτηκαν πολύ νέοι, η μάνα μου με έκανε όταν ήταν είκοσι χρονών. Εγώ μεγάλωσα στην Κω, λοιπόν, πήγα σχολείο εκεί μέχρι τη Γ’ Δημοτικού και μετά ήρθαμε με τη μαμά μου στην Αθήνα. Ο πατέρας μου είναι δάσκαλος και η μάνα μου τελωνειακός, χώρισαν όταν ήμουν τεσσάρων. Είναι περίεργο, αλλά τα θυμάμαι όλα αυτά από τότε: η μαμά μου πήρε μετάθεση και ήρθαμε στην Αθήνα. Έχω δυο αδελφές ακόμα από τον δεύτερο γάμο του πατέρα μου. Δεν τις έχω δει πολλές φορές, ευτυχώς υπάρχει το Facebook. Η μαμά μου δεν ξαναπαντρεύτηκε, έχει έναν πολύ καλό σύντροφο, τον Διονύση, που μου έχει σταθεί σαν πατέρας. Αυτή είναι η οικογένεια. 

 

lifo174Ένα νεαρό κορίτσι που το προηγούμενο καλοκαίρι εκτόνωσε την πίεση των πανελληνίων με ένα αυτοσχέδιο live κάτω από την Ακρόπολη, υπόσχεται πολλά για το μέλλον.

Τον Ιούνιο που μας πέρασε η Μαρίνα έστησε το ηχείο της στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έπιασε την κιθάρα της και τραγούδησε για πρώτη φορά μπροστά σε μερικούς φίλους της που είχαν έρθει για να την ακούσουν. Ήταν οι μέρες μετά το τελευταίο μάθημα των πανελληνίων της.

Στα απογεύματα εκείνου του καλοκαιριού που θα ακολουθούσαν, θα τραγουδούσε πολλές φορές, αυτήν τη φορά με τον κόσμο να γεμίζει τον χώρο για να απολαύσει τη μουσική της, με όλο και περισσότερους περαστικούς να σταματούν για να την ακούσουν να τραγουδάει «εξωτικό χαρμάνι» και «όταν σου χορεύω» σε δικές της διασκευές.

lifo168"Μη απαραίτητος". Η μικρή αυτή φράση κάθισε στο λαιμό του Kaddour Hadadi και έγινε αφορμή να γράψει το τραγούδι Danser encore (στο τέλος το βίντεο) που έχει συγκεντρώσει ήδη πάνω από 1,9 views στο YouTube. Ο 44χρονος τραγουδιστής, που είναι περισσότερο γνωστός με τα αρχικά HK, θυμάται πολύ καλά τη νύχτα που το συνέθεσε. "'Τη στιγμή που ανακοίνωναν το δεύτερο lockdown, έκανα πρόβες για μία παράσταση στην Αβινιόν μαζί με φίλους, η οποία ακυρώθηκε επειδή δεν μας θεωρούσαν "απαραίτητους".