Ράνια Ροκιά

Ράνια Ροκιά

Αυτό το βίντεο που υπάρχει στο τέλος του άρθρου, ή τέλος πάντων κάποιο παρόμοιο, δε θα έπρεπε κάποια στιγμή όλα αυτά τα χρόνια να το είχαν κάνει οι δικοί μας; Θα έπρεπε, αλλά δυστυχώς δεν.... Ούτε η κρατική τηλεόραση, ούτε τα ιδιωτικά κανάλια. Γιατί;

Όλοι δεν είμαστε ίδιοι ή ακόμα και αν μοιάζουμε σε πολλά, όλοι είμαστε διαφορετικοί. Αυτή είναι η μεγάλη ομορφιά του είδους μας. Κι όλοι, που για πολλούς λόγους εν τέλει δεν προκαλούμε τα ίδια ταξίδια, εν δυνάμει μπορούμε να ενισχύουμε τους αέρηδες που κινούν τα πράματα και δυναμώνουν τη ζωή για να προχωρά. Όσους βεβαίως αυτό τους πάει. 

Η Αγγελική Στελλάτου υπήρξε η μούσα του Δημήτρη Παπαϊωάννου με τον οποίον δημιούργησαν μαζί την "Ομάδα Εδάφους" το 1986. Οι ερμηνείες  της στην «Μήδεια», την «Ανθρώπινη Δίψα» και τις άλλες παραστάσεις της ομάδας είναι πολύτιμες για όσους είχαν την τύχη να τις παρακολουθήσουν.

Σαν μαγκαλάκια είναι τα άρθρα της έμπειρης δημοσιογράφου Άννας Δαμιανίδη. Ένα κι ένα για το κρύο στις καρδιές μας που ακόμα δε λέει να υποχωρήσει. Ένα κρύο που διαπερνά και τα περισσότερα από το άρθρα που αναρτώνται στο διαδίκτυο ή τυπώνονται στις εφημερίδες, μιας και είναι αναγκαίος ο ορθολογισμός ως αντίδοτο στον πανικό και τις εμμονές που μας κατατρέχουν.

Στην Θεσσαλονίκη γεννήθηκε το 1930 και στην Αθήνα εγκαταστάθηκε σε ηλικία 14 χρονών, όπου και μαθήτευσε στα εργαστήρια του Σπυρόπουλου. Εν μέσω κατοχής και εμφυλίου η ζωή συνεχιζόταν, κι έτσι στα 18 του πέρασε στην ΑΣΚΤ (Ανωτάτη Σχολή ΚαλώνΤεχνών) όπου είχε ως δάσκαλο τον Μόραλη. Από το '52-'56 εργάστηκε στο εργαστήριο του Νικολάου. Κατόπιν έφυγε με υποτροφία για τη Ρώμη. Εκεί ήρθε σε επαφή με τα μοντέρνα ρεύματα της εποχής και άλλαξε το είναι του, το βλέμμα του και τη ζωγραφική του. Στη δεκαετία του '60 έζησε στο Παρίσι.

Με κλεισμένη φωνή, ατσίγαρος, τεντωμένος σαν χορδή, βγαίνω από τα τηλεοπτικά πλατό και τα καβγαδο-ντιμπέιτ. Στο αυτοκίνητο ο ανεκτίμητος Γιώργος με τροφοδοτεί ενημέρωση, εγχώρια και ξένη, επισκοπούμε το ημερολόγιο, ακούμε το navigator, τηλεφωνούμε στους υπόλοιπους φίλους του αυτοσχέδιου επιτελείου. Έπόμενη στάση, ένα σπίτι.

Δεν είμαι σε θέση να γράψω κάτι για την ίδια τη φονική επιβολή της αμετάκλητης λογοκρισίας στους ανθρώπους της Charlie Hebdo, και διά του παραδειγματισμού σε πολλούς περισσότερους. Μπορώ μόνο να πω τρία μικρά πράγματα γύρω από αυτό το θέμα.

Στην Κωνσταντινούπολη πριν αρκετά χρόνια πήγαινα συχνά. Για δουλειές. Κάθε φορά καθόμουν πέντε έξι μέρες. Όταν τα απογεύματα τελείωναν τα ραντεβού, έπαιρνα τους δρόμους και χανόμουν όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο. Η Πόλη ως γνωστόν είναι ένα ζωντανό μουσείο και δύσκολα να σε πάρει από κάτω ακόμα κι αν είσαι μόνος, ακόμα κι αν είναι λίγα τα λεφτά που έχεις στην τσέπη σου.

Τρίτη, 09 Δεκεμβρίου 2014 02:19

Ο Έλληνας ταξιτζής;

Όταν έφτασαν στον προορισμό τους, είχαν ξεχάσει και πώς τους λένε. Σαν χαμένοι περιέφεραν το βλέμμα κατά μήκος της σειράς όπου ο οδηγός του ταξί κάρφωνε τον αέρα με ένα μικρό πλακάτ, ώσπου ο Φιλ είπε δείχνοντας. «Να ’μαστε». Μικρές κορυφές είχαν φυτρώσει πάνω από το «Τ» του επιθέτου τους και η τελεία πάνω από το «I» είχε εξοκείλει σαν νησί.

Αν επιθυμείτε να παρακολουθήσετε σε βίντεο την συζήτηση του μυθιστοριογράφου Πολ Όστερ με το δημοσιογράφο Ηλία Μαγκλίνη, η επιθυμία σας μπορεί να ικανοποιηθεί εδώ και τώρα. Η συζήτηση αυτή έγινε στη Στέγη Γραμμάτων κι Τεχνών στις 5 Νοεμβρίου και διήρκεσε 1.33'. Μεταδίδεται ζωντανή με ταυτόχρονη μετάφραση.