Ράνια Ροκιά

Ράνια Ροκιά

Στον δεύτερο όροφο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς, σε μία από τις ευρύχωρες αίθουσες, οι επισκέπτες στροβιλίζονται γύρω από τις δημιουργίες του Τόνι Κραγκ, σε μια χαριτωμένη χορογραφία. Είναι σαφώς μία από τις καλύτερες εκθέσεις που έχουμε δει φέτος, γιατί έχει μια ιαματική ομορφιά, καθώς τα έργα του Βρετανού προκαλούν τα ακροδάχτυλα:

Για 3η συνεχόμενη χρονιά οι χώροι συνάθροισης και πολιτισμού στον Βοτανικό συνεχίζουν πιστοί στην παράδοση που δημιούργησαν από το 2013 μέχρι σήμερα. Από τις 15 έως 20 Σεπτεμβρίου θα μας υποδεχτούν στη γειτονιά με live μουσικέςdj setsπροβολέςθεατρικές παραστάσεις, και εκθέσεις φωτογραφίας. Κάθε χώρος φιλοξενεί ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων το οποίο εντάσσεται στο συνολικό φεστιβάλ.

Η ιδέα που ακολουθεί είναι της διεύθυνσης του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Ιδέα που την βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσα. Και αφορά στην επαφή των ασθενέστερων κατοίκων του Πειραιά με κάποια έργα της λογοτεχνίας και του θεάτρου.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικό και ταυτόχρονα  ψυχαγωγικό, με εκπαιδευτική και πνευματική παρέμβαση σε αποκλεισμένες

κοινωνικές ομάδες.

 

Τα μυστήρια της αρχαιότητας ανέκαθεν συνάρπαζαν το κοινό. Τα μυστικά των πολιτισμών που κυριάρχησαν στη Γη πριν από χιλιάδες χρόνια πάντα ασκούσαν μια ιδιαίτερη γοητεία, σε μεγάλο βαθμό λόγω των μύθων και θρύλων που έφτασαν μέχρι τη σύγχρονη εποχή, αναγόμενοι πιθανώς σε πραγματικά γεγονότα και προσωπικότητες.

Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2015 10:14

Να τους πεις να τα αγαπάνε τα παιδιά

Οι πρόσφυγες πολέμου έρχονται σε κύματα.

Οι ψυχικοί πρόσφυγες είναι αόρατοι διαρκώς ανάμεσά μας. 

"Τρελοί" ; Πολλοί από αυτούς απλά δεν άντεξαν.

Δεν μπόρεσαν να αμυνθούν αποτελεσματικά.

Δεν είχαν τα μέσα να επιτεθούν. Ή δεν θέλησαν.

Σε πολλές, δε, περιπτώσεις, μετατράπηκαν σε "τρελούς" -

εξουδετερώθηκαν,

έγιναν εξιλαστήρια θύματα -

από δυσανεκτικούς στην αδυναμία

ή τη διαφορετικότητα "υγιείς".

Ιδού, λοιπόν, ένας "τρελός" κοινωνικότερος

πολλών φαινομενικά κοινωνικά λειτουργικών.

 

Άραγε δεν θα υπάρχουν και κάποιοι από αυτούς που διάβασαν βιβλία το καλοκαίρι στις παραλίες που συνεχίζουν να διαβάζουν και το φθινόπωρο; Ε, δεν θα υπάρχουν; Αυτή η αισχρή μειοψηφία που συνεχίζει να αγοράζει βιβλία θα τα προορίζει μόνο για δώρο; Όχι βέβαια. Γι'αυτούς λοιπόν, που σκοπεύουν να συνεχίσουν το διάβασμα και το φθινόπωρο, πέρα από τις εκλογές και τις δυσκολίες εξ αιτίας όλων αυτών των πραγμάτων που ξεκινούν το φθινόπωρο, ο βιβλιοφάγος Κωνσταντίνος Τζούμας, πιο πολύ γνωστός ως ηθοποιός, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός, μας προτείνει τρία βιβλία.

με το έργο του Ντίνου Σπυρόπουλου, "Γκόλφω forever"

σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ναρλή.

Η ομάδα έλαβε μέρος στο

5ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Διστόμου

και προκρίθηκε ανάμεσα στις επτά ομάδες και εργαστήρια που συμμετείχαν

στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ. 

Το project «Αταφοι Νεκροί» ήδη ξεκίνησε. Η νέα δημιουργία-μαμούθ του Θόδωρου Τερζόπουλου, διάρκειας επτά ετών, φιλοδοξεί να ξεδιπλωθεί σε χώρες όλου του κόσμου αγκαλιάζοντας όλες τις τέχνες.

Η πρώτη δράση πραγματοποιήθηκε ήδη σε επιμέλεια του ποιητή Θωμά Τσαλαπάτη. Είκοσι δύο Ελληνες ποιητές έγραψαν πάνω στο θέμα «Αταφοι Νεκροί». Το έργο προωθήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, μεταφράστηκε στα αγγλικά και σύντομα θα κυκλοφορήσει σε τόμο.

Τα "Αισχύλεια", ως γνωστόν είναι ένας πολιτιστικός θεσμός του δήμου Ελευσίνας. Κατά κοινή ομολογία, από τους καλύτερους στο Λεκανοπέδιο. Καλύτερος και ως προς την οργάνωσή του και ως προς το πρόγραμμά του και ως προς την ανάδειξη χώρων στην Ελευσίνα και ως προς την εσωτερική διάρθρωσή του και ως προς την παιδαγωγική του σημασία που έχει να κάνει και με την δημιουργία τοπικών καλλιτεχνικών ομάδων και ατόμων

Μία διαφωτιστική συνέντευξη πάνω στον έρωτα στις μέρες μας, πάνω στις αιώνιες σχέσεις αντρών και γυναικών, στα στερεότυπα που κουβαλούν καθώς και στις νέες μάχες που δίνονται για τον μετασχηματισμό τους, για την υπέρβασή τους. Ο συνεντευξιαζόμενος είναι ο ψυχαναλυτής και συγγραφέας Ζακ Αλέν Μιλέρ* (Σατορού, Γαλλία, 1944) και λέει όσο πιο απλά μπορεί πράματα που λίγο ή πολύ τα έχουμε σκεφτεί όλοι. Όλοι; Ε, περίπου. Τέλος πάντων όλοι όσοι έχουμε ερωτευθεί, ή νομίζουμε και προσπαθήσαμε μετά να δούμε τον έρωτά μας και από μία απόσταση έχοντας αφαιρέσει τον εγωισμό. Απλά αυτά τα δικά μας τα διατυπώνει ο Μιλέρ γενικεύοντάς τα, δίχως όμως να χάνει το δένδρο.