Ομάδα διαχείρισης

Ομάδα διαχείρισης

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ: 'Το Ποδήλατο Πάει Σινεμά",
 
 
Έναρξη Θερινού Κιν/φου, "Ο Κλέφτης των Ποδηλάτων",
 
Τετάρτη 26 Ιουνίου, στις 9.30μμ.

Ενα μικρό βιογραφικό

Ο Καλλίστρατος Δρακόπουλος είναι από τον Πειραιά. Άρχισε να παίζει κλασσικό πιάνο όταν ήταν 7 χρονών αλλά η rock και τα ντραμς κέρδισαν την ψυχή του... Το 1999 μετακόμισε στοLosAngeles για να σπουδάσει στο L.A.M.A (Los Angeles Music Academy).

Επειδή τα παπαγαλάκια των διαφόρων κέντρων ενημέρωσης /διαπλοκής, εδώ και τρεις μέρες οργιάζουν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, φορτώνοντας όλα τα κακά της τρικομματικής στον Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ

 

 

 

 

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013 05:39

1) Επτά ιστορίες του κυρίου Κ.

Επτά ιστορίες του κυρίου Κ.

 

Φιλοπατρία, το μίσος για τις πατρίδες

 

Ο κύριος Κ. δεν είχε ανάγκη να ζει σε μία συγκεκριμένη χώρα. «Μπορώ οπουδήποτε να πεινάσω» έλεγε. Μια μέρα όμως, πέρασε από μια πόλη κατακτημένη από τον εχθρό της. Εκεί, τον σταμάτησε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε, και τότε συνειδητοποίησε πως είχε οργιστεί με τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά κυρίως με τη χώρα του ανθρώπου, τόσο πολύ, που ευχήθηκε την εξαφάνισή της από προσώπου γης. «Μα πως έγινα διαμιάς εθνικιστής;» αναρωτήθηκε ο κύριος Κ. «Φταίει ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά μου. Να γιατί πρέπει να εκλείψει η ανοησία: γιατί κάνει ανόητο όποιον βρεθεί μπροστά της».

 

Η πείνα

Απ’αφορμή μια ερώτηση περί πατρίδας ο κύριος Κ. Είχε απαντήσει: «Μπορώ να πεινάσω οπουδήποτε». Τον ρώτησε τότε ένας λεπτολόγος ακροατής, από που κι ως που έλεγε πως πεινάει, ενώ στην πραγματικότητα είχε φαγητό. Και ο κύριος Κ. Δικαιολογήθηκε: «Εννοούσα ότι, αν θέλω να ζήσω, μπορώ να ζήσω οπουδήποτε βασιλεύει η πείνα. Δέχομαι πως η διαφορά είναι μεγάλη – άλλο να πεινάω, κι άλλο να ζω εκεί που βασιλεύει η πείνα. Μπορώ ωστόσο να επικαλεστώ και την εξής δικαιολογία: για μένα η ζωή εκεί όπου βασιλεύει η πείνα, είναι μεγάλο κακό, αν κι όχι ίδιο με την πείνα. Για τους άλλους βέβαια δε θα’χε σημασία αν πεινούσα. Σημασία έχει όμως το ότι δε θέλω να βασιλεύει πουθενά η πείνα».

 

Η συνάντηση

Ένας άνθρωπος, που είχε πολύ καιρό να δει τον κύριο Κ., τον χαιρέτησε λέγοντας: « Δεν αλλάξατε καθόλου». « Ωχ!» έκανε ο κύριος Κ. κι έχασε το χρώμα του.

 

Όταν ο κύριος Κ. αγαπούσε έναν άνθρωπο

«Τι κάνετε όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο;» ρώτησαν τον κύριο Κ. «Του φτιάχνω ένα σκίτσο» είπε ο κύριος Κ. «και φροντίζω να του μοιάζει». «Ποιο; Το σκίτσο:» «Όχι, ο άνθρωπος» είπε ο κύριος Κ.

 

Δύο πόλεις

Ο κύριος Κ. προτιμούσε την πόλη Β από την πόλη Α. «Στην πόλη Α» έλεγε, « είμαι αγαπητός, όμως στην πόλη Β μου φέρονται φιλικά. Στην πόλη Α ήθελαν να μου φανούν χρήσιμοι, όμως στην πόλη Β με χρειάζονται. Στην πόλη Α μου έκαναν τραπέζια, όμως στην πόλη Β με έβαζαν στην κουζίνα».

 

Η ιχνογραφία της ανιψιάς του

Ο κύριος Κ. περιεργαζόταν ένα σκίτσο της μικρής ανιψιάς του. Έδειχνε μία κότα που πετούσε πάνω από την αυλή. «Και δε μου λες, γιατί έχει τρία πόδια η κότα σου;» ρώτησε ο κύριος Κ. « Αφού οι κότες δεν πετάνε» είπε η μικρή ζωγράφος, «της έβαλα και τρίτο πόδι για να πηδάει ψηλότερα». «Είμαι ευτυχής που ρώτησα» είπε ο κύριος Κ.

 

Η πλημμυρίδα

Ο κύριος Κ. διέσχιζε μία κοιλάδα, όταν άξαφνα πρόσεξε πως πατούσε σε νερά. Και τότε κατάλαβε πως βρισκόταν σε ένα θαλάσσιο βραχίονα, και πως πλησίαζε η ώρα της πλημμυρίδας. Σταμάτησε λοιπόν, κοιτάζοντας γύρω του μήπως δει καμία βάρκα κι όσο κράτησε η ελπίδα για την βάρκα, δεν έκανε βήμα. Και καθώς βάρκα δε φαινόταν πουθενά, εγκατέλειψε την πρώτη ελπίδα, κι άρχισε να ελπίζει πως το νερό δε θ’ ανέβαινε άλλο. Μα όταν το νερό έφτασε ως το σαγόνι, εγκατέλειψε και αυτή την ελπίδα και κολύμπησε. Είχε καταλάβει επιτέλους πως αυτός ήταν η βάρκα.

 

Οι μικρές αυτές ιστορίες αυτές είναι του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα, σκηνοθέτη και λογοτέχνη Μπέρτολτ Μπρέχτ ( 1898 – 1956), παρμένες από το βιβλίο του «Ιστορίες του κ.Κόυνερ», που άρχισε να το γράφει το 1935 και το τέλειωσε στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Μας τις έστειλε ο Τρύφων Μπεκετιάδης.

 

Όπως και να το κάνεις, όπως και να το σκεφτείς, τελικά σε πιάνει μια καλή ζήλεια, διαβάζοντας το παρακάτω δελτίο τύπου που μας πληροφορεί για την εκδήλωση/έκθεση που κάνει το πολιτιστικό τμήμα του δήμου Αγ.Παρασκευής. Ωραία πράγματα. Σου περνάει τότε απ'το μυαλό η δικιά μας ένδεια με τη ΔΗΚΕΠΑ, που την έκανε σκόνη η Δημ.Αρχή και σε δηλητηριάζει μια άφωνη οργή.

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Α' και Β' Πειραιά, σχετικά με την μεταφορά των διοικητικών υπηρεσιών του ΙΚΑ Αμφιάλης στο ΙΚΑ Δραπετσώνας, έχει ως εξής :

 

Το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής στις 21 Ιουνίου, ημέρα θερινού ηλιοστασίου.

 

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013 09:34

Φωτιές του Κλήδονα στην Φρεαττύδα

Την Κυριακή 23/06/13 στις 19:00 το απόγευμα αναβιώνουμε για 2η συνεχή χρονιά το έθιμο του Άη Γιάννη του Κλήδονα.

Γλεντάμε και διέκδικούμε στην παραλία της Φρεαττύδας (Τερψιχόρης) στον Πειραιά.

 

Η διεύθυνση http://drapetsini.blogspot.gr/ είναι ενός καλού μπλογκ που έχει πάντα καλές πληροφορίες και σχόλια για θέματα που αφορούν το Δήμο μας. Ένα από τα τελευταία του άρθρα αφορούσε ένα πεντάλεπτο φιλμάκι που έφτιαξαν παιδιά του δημοτικού και είναι το εξής:

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013 00:56

Και τα 21 δροσερά αποσπάσματα

Τα 21 δροσερά αποσπάσματα, αναλυτικά

 

1ο) Από το βιβλίο "Ιστορίες του κ. Κόυνερ" του Μπέρτολ Μπρέχτ, από τον Τρύφωνα Μπεκετιάδη.

2ο) Από το βιβλίο "Ζωολογία" του Μίλος Ματσόουρεκ, από την Στέλλα Περού.

3ο) Από το βιβλίο "Χαμένο παιδί", του Ίαν Μακ Γιούαν, από τη Φανή Αγριμάκη.

4ο) Από το βιβλίο "Η Πιάτσα" του Εμμανουήλ Παπαζαχαρίου, από τον Γιώργο Πανταζόπουλο. 

5ο) Από το βιβλίο "Η γραμμή του ορίζοντος" του Χρήστου Βακαλόπουλου, από την Αγάπη Ασημάκη

6ο) Από το βιβλίο " Το πάθος χιλιάδες φορές της Ζυράννας Ζατέλης, από τη Ράνια Ροκιά.

7ο) Από το βιβλίο " Ανοιχτή επιστολή στον Μέγα Αλέξανδρο" του Πιέρ Μπριάν, από τον Φάνη Αναβάλογλου.

8ο) Από το βιβλίο "ΝΕΦΕΛΗ" της Σαββίδου Ιωάννας, από την Βικτωρία Σαραλιώτου.

9ο) Από το βιβλίο "Η δίκη του Σωκράτη" του Ι.Φ Στόοουν, από το Σάκη Σιδηρόπουλο. 

10ο) Από το βιβλίο "Τρώγοντας ζώα" του Τζόνοθαν Σάφραν Φόελ, από την Φωτεινή Κ.

11ο) Από το βιβλίο "Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι" από την Μάρω Ζερβουδάκη.

12ο) Από το βιβλίο "Που ήσασταν όλοι" του Πάολο ντι Πάολο, από τον Κώστα Ρούντο.

13ο) Από το βιβλίο "Τα φώτα στο βάθος" της Niemands Rose, από την Τατιάνα Τύρου.

14ο) Από το βιβλίο "Στα Άκρα" του Γιώργου Τσιρίδη, από τον Οδυσσέα.

15ο) Από το βιβλίο "Μαύρα μάτια, ο Μ.Βαμβακάρης και η Συριανή κοινωνία" του Μάνου Ελευθερίου, από την Καίτη Καλαϊτζή.

16ο) Από το βιβλίο "Οι Αντιγόνες" του Τζόρτζ Στάινερ, από τον Λάκη Ιγνατιάδη.

17ο) Από το βιβλίο "Διχασμός κι εξιλέωση" του Βασίλη Καραποστόλη, από τη Βαρβάρα Τσιδεμιάδου.

18ο) Από το βιβλίο "Περί ευθυμίας" του Πλούταρχου, από τον Γιάννη Κυπαρίσση.

19ο) Από το βιβλίο "Να ζεις, ν'αγαπάς, να μαθαίνεις" του Λέο Μπουσκάλια, από την Μαρία Μποζινάκη.

20ο) Από το βιβλίο "Η χώρα όπως είναι" του Ρίτσαρντ Φόρντ, από τον Αλέξη Τσίπρα (απλή συνωνυμία).

21ο)Από το βιβλίο "Το Χαστουκόδενδρο" του Άρη Μαραγκόπουλου από την Ελένη Λαούρδα.

 


  Αν μας ρωτήσετε πως τα πήγαμε με τη «Δροσιά του Αποσπάσματος» η απάντηση είναι, πως τα πήγαμε αρκετά καλά. Από άποψη ποιότητας και προφανώς σύμφωνα με τα δικά μας γούστα, πήγαμε πολύ καλά. Από άποψη συμμετοχών, η ανταπόκριση ήταν ικανοποιητική. Εικοσιένα ( 21) συμπολίτες μας ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και μας έστειλαν ένα κομμάτι από κάποιο βιβλίο που τους είχε μιλήσει. Από αυτούς οι 12 ήταν γυναίκες και οι 9 άντρες. Επίσης 13 αποσπάσματα ήταν από λογοτεχνικά βιβλία και τα 8 από θεωρητικά και δοκίμια. Των Ελλήνων έργα ήταν 11 και των αλλοδαπών, 10. Από άποψη επισκεψιμότητας, έτσι κι έτσι. Σήμερα 1 Νοεμβρίου 2013, έχουν καταγραφεί 879 επισκέπτες, λίγο λιγότερους από τους μισούς επισκέπτες του "Ποιήματος της Δευτέρας", που ήταν το προηγούμενο εποχικό θέμα μας. Η "Δροσιά του Αποσπάσματος" θα παραμείνει σ’αυτήν τη θέση μέχρι και την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε θα ψάχνουμε με τι θα την αντικαταστήσουμε. Αν θέλετε μας βοηθάτε.

 

 Ευκαιρία είναι να ξαναπούμε για την πίστη που τρέφουμε προς τα βιβλία, και γενικότερα προς την τέχνη και τα γράμματα. Που φυσικά δεν είναι απεριόριστη, τυφλή και δεν είναι και μονόπλευρη. Πιστεύουμε όμως πως για πολλούς είναι κάτι σαν τροφή. Από τη στιγμή της παραγωγής τους μέχρι της επαφής τους με το κοινό, όλος αυτός ο κόσμος είναι παράγοντας ακόμα και επιβίωσης. Για αρκετούς, που δηλώνουν ότι απήλαυσαν το τάδε έργο, προφανώς είναι και κάτι περισσότερο. Επίσης, το ότι αντέχουν μέσα στις χιλιετίες και καταλαμβάνουν μια ξεχωριστή θέση σε όλους τους πολιτισμούς, μάλλον θα έχει να κάνει με το φως που καταφέρνουν να ρίχνουν στους πυρήνες του ανθρώπου και στους δεσμούς του με τους άλλους. Πως;  

 Βοηθώντας το διάλογο ανάμεσα στα δικά μας βιώματα και τις σκέψεις και των άλλων, ανάμεσα στη ζωή μας και στον κόσμο. Στον κόσμο, όχι μόνο αυτόν που υπάρχει, αλλά και σ’αυτόν που εν δυνάμει μπορεί να γεννηθεί, αφού πριν προκληθούν κάποιες  ανεπαίσθητες ή και μεγάλες καμιά φορά, αλλαγές στον κάθε αναγνώστη, στον κάθε θεατή και χρήστη. Αυτά πιστεύουμε όταν είμαστε στα πάνω μας. Και όταν είμαστε στα κάτω μας, μιλάμε για εκείνα τα σκοτάδια που τυλίγουν πάλι ανθρώπους και εκπορεύονται από μιαν άλλη πνευματική δράση, ή ακόμα και για την όξυνση της αυταρέσκειάς μας που καταφέρνουν να προκαλέσουν διαφορετικής ποιότητας πνευματικά προϊόντα που δρουν και ως αναισθητικά.