Ομάδα διαχείρισης

Ομάδα διαχείρισης

Την ερχόμενη Τρίτη 20 Αυγούστου στις 9 το βράδυ θα γίνει η 3η υπαίθρια προβολή στο δροσερό  παραθαλάσσιο αλσάκι μπροστά από το Σύλλογο ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ, στο δυτικό άκρο της παραλίας Τερψιχόρη (πλαζ Φρεαττύδας).
Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013 10:06

9) Ο μύθος του Πρωταγόρα

 Ο μύθος του Πρωταγόρα

Η Αθήνα του 5ου π.χ. αιώνα ήταν μια ανοικτή αγορά ιδεών. Οι δάσκαλοι απ΄όλη την Ελλάδα μαζεύονταν εκεί, για να διδάξουν μια εύπορη μεσαία τάξη που διψούσε για κουλτούρα και φιλοσοφία. Ο Πρωταγόρας είναι ο μόνος απ’ αυτούς που αντιμετωπίζεται με σεβασμό στους πλατωνικούς διαλόγους. Ήταν στενός φίλος του Περικλή κι όταν ο τελευταίος ίδρυσε μια πρότυπη αποικία στους Θουρίους, το 443 π.χ. διάλεξε τον Πρωταγόρα για να γράψει το νομικό κώδικα. Όπως ακριβώς έκανε κι ο Πλάτων, ο Πρωταγόρας συνήθιζε να προβάλλει τις ιδέες του υπό μορφή μύθου. Ο μύθος του Πρωταγόρα στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο περιλαμβάνει τις βασικές προϋποθέσεις μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Ο Πρωταγόρας απάντησε στην κριτική του Σωκράτη για το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να μιλάει στην συνέλευση με ένα μύθο σχετικά με την αρχή του πολιτισμού. Είπε ότι όταν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, αρχικά ζούσε μοναχικά και ήταν ανίκανος να προστατεύσει τον εαυτό του και την οικογένεια του από τα άγρια ζώα που ήταν δυνατότερά του. Κατά συνέπεια, οι άνθρωποι συνενώθηκαν για να «ασφαλίσουν τη ζωή τους, ιδρύοντας πόλεις».

Όμως, οι πόλεις αναταράσσονταν από διαμάχες, γιατί οι κάτοικοι τους «αδικούσαν ο ένας τον άλλον», επειδή δεν είχαν ακόμη «την πολιτική τέχνη» που θα τους επέτρεπε να ζουν μαζί  ειρηνικά.   Έτσι οι άνθρωποι «άρχισαν πάλι να διασκορπίζονται και να καταστρέφονται».

Κατά τον Πρωταγόρα, ο Δίας φοβήθηκε ότι «το γένος μας κινδύνευε από εξολόθρευση». Έστειλε λοιπόν τον αγγελιοφόρο του, τον Ερμή, στη γη με δύο δώρα, που επιτέλους θα αξίωναν τους ανθρώπους να ασκούν με επιτυχία την πολιτική τέχνη και να ιδρύουν πόλεις όπου θα ζούσαν με ασφάλεια και αρμονία. Τα δύο δώρα που έστειλε ο Δίας στους ανθρώπους ήταν η αιδώς και η δίκη. Αιδώς είναι το ενδιαφέρον για την καλή γνώμη των άλλων. Είναι αυτό που νιώθει ένας στρατιώτης όταν προδίδει τους συντρόφους του στο πεδίο της μάχης, ή ένας πολίτης όταν κάνει μια ατιμωτική πράξη. Δίκη εδώ σημαίνει σεβασμό των δικαιωμάτων των άλλων.  Υπονοείται μια έννοια δικαιοσύνης και δικαστικές αποφάσεις που καθιστούν δυνατή την αστική ηρεμία και ειρήνη. Με την αιδώ και τη δίκη οι άνθρωποι, επιτέλους, θα εξασφαλίσουν την επιβίωση τους.

Αλλά πριν ο Ερμής ξεκινήσει για τη γη, έκανε στον Δία μια κρίσιμη ερώτηση, και η απάντηση που του δόθηκε είναι το κύριο σημείο του μύθου του Πρωταγόρα. «Πρέπει», ρώτησε ο Ερμής τον Δία, «να μεταχειριστώ την αιδώ και τη δίκη όπως και τις άλλες τέχνες μέχρι τώρα;» Του θύμισε επίσης ότι οι άλλες «τέχνες» μοιράστηκαν κατά τέτοιο τρόπο που, «όποιος κατείχε την ιατρική τέχνη, να μπορεί να την εφαρμόζει σε πολλούς απλούς ανθρώπους και ότι το ίδιο συνέβαινε και με τους άλλους τεχνίτες». Ο Ερμής ρώτησε τον Δία αν θα έδινε την «πολιτική τέχνη» σε λίγους εκλεκτούς ή σε όλους. Η απάντηση του Δία ήταν δημοκρατική.  «Σε όλους», απάντησε, «ας έχουν όλοι το μερίδιο τους» στην πολιτική τέχνη. Γιατί δεν είναι δυνατόν να σχηματιστούν πόλεις «αν λίγοι μόνο» κατέχουν την αιδώ και την δίκη. Όλοι πρέπει να τις μοιράζονται, για να καταστεί δυνατή η κοινωνική ζωή. Και για περισσότερη ευκρίνεια, ο Δίας προσέθεσε στον αγγελιαφόρο του : «Και κάνε νόμο, κατά διαταγή μου, πως αυτός που δεν έχει αιδώ ή δίκη θα πεθάνει σαν σκυλί».

Κατόπιν, ο Πρωταγόρας βγάζει το ηθικό δίδαγμα από το μύθο του. «Έτσι, λοιπόν συμβαίνει, Σωκράτη. Οι άνθρωποι στις πόλεις, και ιδιαίτερα στην Αθήνα», να ακούνε μόνο τους ειδικούς σε θέματα ειδικής δεξιοτεχνίας, «αλλά όταν συναντώνται συμβουλευτικά πάνω στην πολιτική τέχνη», δηλαδή τη διακυβέρνηση, «όπου θα’ πρεπε να οδηγούνται από την δικαιοσύνη και τη λογική, επιτρέπουν κατά φυσικό τρόπο να συμβουλεύουν όλοι, μια και πρέπει όλοι να συμμετέχουν σ’αυτή την ανώτατη ιδιότητα, αλλιώς πόλις δεν θα υπάρξει».

Αυτή ήταν – για να χρησιμοποιήσουμε ένα σύγχρονο πομπώδη όρο – η ιδεολογία της Αθήνας του Περικλή, όπου ο Σωκράτης μεγάλωσε, και με την οποία όμως ποτέ δεν συμφιλιώθηκε. Ήταν δεδομένο ότι όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν την «πολιτική τέχνη», κι επομένως μπορούν – και δικαιούνται – να αυτοκυβερνώνται. Ο μύθος του Πρωταγόρα μπορεί να θεωρηθεί ο πρωταρχικός μύθος της δημοκρατίας.

 

 Απόσπασμα από το βιβλίο του I.F.STONE  «Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ», πρωτότυπος τίτλος «THE TRIAL OF SOCRATES», εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ της σειράς «Φιλοσοφία-Τέχνη-Λαογραφία» σε μετάφραση της Σάσας Ταμβάκη.

Το απόσπασμα αυτό άρεσε στον Σάκη Σιδηρόπουλο, ο οποίος και μας το έστειλε.

 

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013 20:09

8) ΝΕΦΕΛΗ

ΝΕΦΕΛΗ

 

 

..............Δεν ήταν μία γυναίκα αυτή, ήταν εφτά όσα τα πέπλα της, πολύχρωμα πέπλα παλμικά, τόσο παλιά όσο εκείνα της Σαλώμης. Κι άρχισαν τώρα να περνάνε πάνω του διάφανα  απ' την κορφή, ίσαμε κάτω τα πέλματα. Πέπλα πολλά, 'αμαρτωλά' και τέλος  ένα,  σε μια 'του έρωτα σινδώνη ιερή' τη μοίρα του τύλιγε,  άγια μοίρα η και αλλιώς  αμαρτωλή,  μπερδεύτηκε. 

Του 'παιρνε το κεφάλι  επί πίνακι και χαλάλι της,  μέχρι που τον άφησε ,  όπως τον είχε γεννήσει η μάνα του ξέπνοο, χώμα είχε γίνει...Μόνο το στήθος σάλευε ψάχνοντας μια ανάσταση, στα  κύτταρά του μία επανάσταση, αρχαίες ερωτικές ρίζες αναδεύτηκαν μες το 'καμένο' κορμί του. Και μετά βλάστησαν πάνω στο σώμα του διψασμένοι, οι αμπελώνες του πρώτου παραδείσου...

«Σε διψώ»,  της ψιθύρισε και τότε ήταν που  τον σήκωσε, στερεώνοντάς τον πάνω στο στήθος της. Εκεί έμεινε να τη 'βυζαίνει' υγρό μωρό στο πρώτο του γάλα, δεμένος  πάνω στον αφαλό της, δεμένος στο λώρο της, τον  ερωτικό. Και δεν ξελυνόταν. .

«Χωρίς φουρτούνα ο έρωτας, πνίγεται στα ρηχά.», της ψιθύρισε πάλι, φουρτουνιασμένη η Νεφέλη, ευχαρίστως πνιγόταν   στα νερά του. Ποιος δε θα ζήλευε τέτοιο 'ναυάγιο';

 Ώρες λαχτάρας στη βαθειά συναίνεση, στο μεγάλο 'ναι' του Έρωτα, ώρες που δικαιώνεται κι αυτός να υπάρχει, βιώνοντας   μαρμαρυγές σωμάτων και ψυχών. Δυο άνθρωποι, δυο ξένοι μέχρι τα χτες και πια παραδομένοι,  ξαφνικός έρωτας γεμάτος χρώματα, ψυχές και σώματα,  μέχρι  τα πρώτα ξημερώματα.

Το επόμενο μόνο πρωινό  τ' ανήσυχο  δέρμα τους βρήκε ανάπαυση, βρήκαν κι  οι λέξεις τα χαμένα σύμφωνα, τα χαμένα  φωνήεντα, να πουν τ' ανείπωτα. Το ίδιο σκοτωμένοι το ίδιο ζωντανοί, 'θύτες' και 'θύματα' στην ίδια ερωτική μάχη, την μόνη αναίμακτη του ανθρώπου...

Και μετά σώπασαν,  αναπαμένο κάθε τους κύτταρο στη θέση του. Γεμάτο το λακκάκι στο  μάγουλο τ' αριστερό, με γλυκά  φιλιά, αλμυρό ιδρώτα και ξέχειλο τον έρωτα,  περισσευούμενο ακόμα και για το.δρόμο,  τίποτ' άλλο δε χωρούσε.

 

«Όλα τα έδωσα», της ψιθύρισε. «Γι αυτό ο Θεός έπλασε τη γυναίκα.», πρόσθεσε,  'κυλώντας' την παλάμη του πάνω στο σώμα της.

«Από το πλευρό σου», αναστέναξε εκείνη.

«Είχα τόσο όμορφα πλευρά και δεν το ήξερα;» Της χαμογέλασε και σηκώθηκε από το  κρεβάτι.

Μπήκε στο μπάνιο, σήκωσε και η Νεφέλη το βιβλίο. Τελειωμένο, λιωμένο το κερί, τελειωμένη και εκείνη, ατέλειωτη μόνο η Ιθάκη, όπως ο ποιητής εμπνεύστηκε το τέλος της:

 

«Ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν...»

 

 

Το απόσπασμα αυτό είναι από το μυθιστόρημα "ΝΕΦΕΛΗ", 2013. Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Σαββίδου Ιωάννα, που γεννήθηκε στη Δράμα. Αρέσει στην Βικτωρία Σαραλιώτου, η οποία μας το έστειλε.

 

 

Η βουλευτής Β' Πειραιά της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Γιαννακάκη, συνοδευόμενη από τον Μάνο Γλαμπεδάκη, μέλος της Οργάνωσης Κερατσινίου-Δραπετσώνας της και της Γραμματείας Επιτροπής Πόλης Πειραιά, συναντήθηκαν με τον Δήμαρχο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Λουκά Τζανή.

Έγραψε στο μπλογκ του ο δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας Γιώργος Τσιρίδης, σχετικά με το δημοτικό κολυμβητήριο, τα εξής: Χθες, Δευτέρα 5/8/13, ένα θέμα του δημοτικού συμβουλίου που -φυσικά- ματαιώθηκε κι αυτό (όπως καμιά εικοσαριά άλλα φέτος) λόγω έλλειψης απαρτίας, ήταν και η επαναλειτουργία του κολυμβητηρίου.

 

Κυριακή, 04 Αυγούστου 2013 10:03

7) Ανοιχτή επιστολή στον Μέγα Αλέξανδρο

Ανοιχτή επιστολή στον Μέγα Αλέξανδρο

 

 

Μάθε Αλέξανδρε, ότι ο βιογράφος σου ο Πλούταρχος θεώρησε αναγκαίο να αφιερώσει δύο δοκίμια στην υπεράσπιση της μνήμη σου από τις κατηγορίες για λεηλασίες και αρπαγές. Τα επιχειρήματά του αποσκοπούν να καταδείξουν ότι στόχος σου, βραχυπρόθεσμα, δεν ήταν ούτε τα λάφυρα ούτε η καταστροφή, αλλά ότι αντίθετα σε καθοδηγούσε η επιθυμία να «εκπολιτίσεις» τις κατακτημένες χώρες και να τους γνωρίσεις το μέτρο των Ελληνικών νόμων.

 

Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες συγγραφείς οι οποίοι για διαφορετικούς λόγους και υπό διαφορετικές συνθήκες, πήραν θέση σε αυτή τη διαμάχη εικόνας και μνήμης. Εννοείται βέβαια ότι δεν πρόκειται να σου παραθέσω καταλογάδην την εξέλιξη, ή μάλλον την επαναληπτικότητα, της επιχειρηματολογίας αυτής μέσα στους τελευταίους είκοσι τρεις αιώνες. Σου επισημαίνω όμως ότι η διαμάχη αναζωπυρώνεται κάθε τόσο και στην εποχή μου – παρατήρηση η οποία αποτυπώνει τη θέση που η ιστορία σου και οι συνέπειές της κατέχουν ακόμα στις σκέψεις μας. Αποκομίζει μάλιστα κανείς την εντύπωση ότι οι συζητήσεις έχουν γίνει ακόμα πιο έντονες, και ότι εναντίον σου διατυπώνονται οι πιο σοβαρές ηθικές κατηγορίες: Διεξήγαγες έναν παράνομο κατακτητικό πόλεμο, ενάντια στα συμφέροντα των λαών και, μακροπρόθεσμα, ακόμα και ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού πολιτισμού.

 

Πολλαπλασιάζοντας τους παραλληλισμούς με άλλους κατακτητές από την ιστορία της ανθρωπότητας, οι οποίοι, μάλιστα μερικές φορές έδρασαν στις ίδιες περιοχές που πάτησες κι εσύ, ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι μεταμόρφωσες την αυτοκρατορία σου σε πραγματική έρημο: πολεμώντας ασταμάτητα λεηλατώντας και σφαγιάζοντας ( «εκατομμύρια νεκροί» διατρανώνουν μερικοί , χωρίς διόλου να αστειεύονται), αδιαφόρησες για τη μοίρα των ντόπιων πληθυσμών, δεν έλαβες καμιά μέριμνα για τις πόλεις και την ύπαιθρο και δεν δίστασες να καταστρέψεις το αρδευτικό σύστημα της Βαβυλώνας, τόσο αναγκαίο για την επιβίωση των κατοίκων της πόλης και των χωρικών – με δυο λόγια ρήμαξες χωρίς έλεος τη χώρα σαν αρπακτικό, σαν «καταστροφικός κυκλώνας» - για να επαναλάβω την εικόνα που εισηγήθηκε ένας πολέμιό σου ο οποίος έγραψε σχεδόν οχτώ αιώνες μετά την εκστρατεία σου.

Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να αναρωτηθεί αν ανομολόγητη επιθυμία τους είναι να σε κατηγορήσουν για φυγοδικία και να σε καταδικάσουν για «εγκλήματα πολέμου» στο διεθνές Δικαστήριο της Χάγης!     

 

 

Το απόσπασμα αυτό είναι από το βιβλίο «Ανοιχτή επιστολή στον Μέγα Αλέξανδρο», 2008. Συγγραφέας του είναι ο Πιέρ Μπριάν ( 1940 - ) που είναι καθηγητής στο College de France, κάτοχος της έδρας "Ιστορία και πολιτισμός του Αχαιμενιδικού κόσμου και της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου". Η μελέτη αυτή κυκλοφόρησε στα Ελληνικά το 2012 και το απόσπασμα άρεσε και μας το έστειλε ο Φάνης Αναβάλογλου.

 

 

"Δεν ξέρω πως μπορεί να φαίνομαι στον κόσμο, όμως η ιδέα που έχω για τον εαυτό μου είναι εκείνη ενός παιδιού που παίζει στην ακρογιαλιά και διασκεδάζει ανακαλύπτοντας που και που κανένα χαλίκι πιο λείο από τα συνηθισμένα ή κανένα χαριτωμένο όστρακο, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας στέκεται όλος μυστικά μπροστά μου".

 

Το 2013-2014 η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών θα διοργανώσει τρεις συναυλίες με μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα της εναλλακτικής ελληνικής σκηνής: 

Σε ολόκληρο τον πλανήτη, εκατομμύρια άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, έχουν κατακλύσει τους δρόμους και το διαδίκτυο διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο και ένα τέλος στη διαφθορά και την αδικία. Ένα καινούριο hashtag στο Twitter ​​στη Βραζιλία τα λέει όλα: O  Gigante   Acordou. Που σημαίνει: “Ο γίγαντας ξύπνησε”.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ ΦΡΕΑΤΤΥΔΑΣ

ΔΩΡΕΑΝ ΘΕΡΙΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ