Λάκης Ιγνατιάδης

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

sxolio1η ανακοίνωση του δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του δήμου και στον λογαριασμό του στο fb την Δευτέρα 7.1 γύρω στις 9 μ.μ : Αυτή τη στιγμή δε συντρέχουν λόγοι για το κλείσιμο των σχολικών μονάδων και των παιδικών σταθμών του Δήμου μας. Αργότερα το βράδυ και ανάλογα με την εξέλιξη των καιρικών φαινομένων, θα υπάρξει ανακοίνωση ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΚΛΕΙΣΤΑ.

zateli1Μία ώρα και πενήντα-ένα δευτερόλεπτα. Τόσο κράτησε η ευδαιμονικά μελαγχολική κουβέντα μας. Τι είστε, τελικά κυρία Ζατέλη τη ρώτησα στο τέλος, σταχυολογώντας επίθετα που κατά καιρούς της προσέδωσαν: Αερικό; Μάγισσα; Ξωτικό; Κι αυτή απάντησε: «Είμαι η Ζυράννα. Λίγο πολύ τα εμπεριέχω όλα. Μα και γήινη συνάμα. Πολύ. Πατώ για να πετώ».

lifo35Πήρε τίτλο με το στόμα» κραυγάζει ο πηχυαίος τίτλος. «Γονάτισε» για τα 50.000 ευρώ – την έβγαλε στο κλαρί την όμορφη Ειρήνη το κανάλι των Βαρδινογιάννηδων σε στημένο διαγωνισμό» / «Όλο το βίντεο που προκαλεί σάλο / Σόδομα και Γόμορρα στο αισχρό κι ανήθικο ριάλιτι Greece's Next Top Model της κυρίας Βίκυς Καγιά», συνεχίζει ακάθεκτο το πρωτοσέλιδο που διανθίζουν τρεις θολωμένες φωτό από το επίμαχο XXX βίντεο που υποτίθεται ότι απεικονίζει τη νικήτρια του GNTM Ειρήνη Καζαριάν σε ιδιωτικές της στιγμές.

lifo34Προτιμώ να θυμάμαι άλλες παραμονές Πρωτοχρονιά όπως εκείνη με τις νεαρές Μεξικάνες με μαγιό, με τα μαλλιά τυλιγμένα σε ρολά για τη βραδινή τους κόμμωση να λιάζονται στις πισίνες του Ακαπούλκο. Θυμάμαι όμως πολύ καλά το γύρισμα από τον 19ο αιώνα στον 20ό, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στον Πύργο των W.  

lifo33Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1975 κατρακυλάμε από μεσημεριανά γεύματα σε απογευματινά τσάγια, από δείπνα σε ολονύχτια πάρτι και κυριακάτικα μπραντς. Έχω μπαφιάσει από «φανταστικά που ήταν χθες το βράδυ» και «σούπερ πάρτι, ε;», λες και επεξεργάζομαι το διδακτορικό μου στην dolce vita. Έχω αδειάσει, μπουχτισμένος από το υψηλό γούστο, αποστασιοποιημένη σοφιστικασιόν και ανεξερεύνητα πρόσωπα με ακινησία αγκυλωμένης μάσκας.

athensvoice3Οι «Μούσες εναντίον Σειρήνων - Ο γόνιμος άνθρωπος σ’ έναν άγονο κόσμο» (Πατάκης, 2018) του καθηγητή κ. Βασίλη Καραποστόλη είναι ένα βιβλίο δύσκολο και ταυτόχρονα εξαιρετικά τίμιο. Κινούμενος μεταξύ Φιλοσοφίας, Κοινωνικής Ψυχολογίας και Κοινωνιολογίας, γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο (έτσι που να υποτεθεί, αλλά όχι να επιβεβαιωθεί αναγκαστικά η ταύτιση συγγραφέα-αφηγητή), φέρνοντας στο νου σοβαρούς προβληματισμούς από τον Ρουσό μέχρι τον Τερζάκη και υιοθετώντας τη μορφή του αφηγηματικού ημιδιαλογικού δοκιμίου, ο συγγραφέας καταθέτει με θάρρος τους προβληματισμούς του, ενίοτε αντιδημοφιλείς, γύρω από το τετράπτυχο Εργασία - Φύση - Σώμα - Αιώνιο.

sl12Τελικά αποδείχθηκε ότι η αδιανόητη απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Συρία δεν ήταν καπρίτσιο ενός ασταθούς χαρακτήρα, ούτε κάποια γκάφα ολκής. Είναι μία έμπρακτη κυνική προειδοποίηση προς τους Ευρωπαίους και τους άλλους δυτικούς συμμάχους για την αλλαγή γεωπολιτικού δόγματος των ΗΠΑ και εν τέλει ολόκληρης της Δύσης.

film1Ο Ψυχρός πόλεμος ανάμεσά μας: Από τις ταινίες που είδα από τον Οκτώβριο μέχρι και τον Δεκέμβριο, τέσσερις με ταρακούνησαν. Μία απ'αυτές είναι ο "Ψυχρός πόλεμος". Όταν μετά σκέφτηκα την ταινία, αντιλήφθηκα ότι εγώ ήμουν ο προκατειλημμένος κι όχι ο Πολωνός σκηνοθέτης Πάβελ Παβλόφσκι ( Βαρσοβία, 1957). Εγώ, που ως επικριτικός στα νιάτα μου του υπαρκτού σοσιαλισμού, εισέπραττα στη διάρκεια της προβολής ως πρόβλημα μόνο τα αρνητικά του καθεστώτος της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Πολωνία.  Και διαπίστωσα ότι καλώς με ενοχλούσε αυτός ο από τα πάνω μετασχηματισμός του λαϊκού πολιτισμού της σε προπαγανδιστικό μηχανισμό ενός ανελεύθερου καθεστώτος.  Αλλά κακώς έμεινα εκεί και είναι ένα πρόβλημα γιατί δεν είδα και την καμπούρα της Δύσης, την καμπούρα μας. 

vivlioΤελικά για μια ακόμα χρονιά δεν διάβασα όσα βιβλία μου είχαν κάνει κλικ. Ευτυχώς που έχω συμφιλιωθεί μ'αυτήν την κατάσταση και δεν μου δημιουργεί δυσαρέσκεια όπως παλιά. Από τα ελάχιστα που κατάφερα να διαβάσω φέτος, τρία νομίζω ότι έγραψαν εντός μου. Το ένα, το HOMO DEUS του Ισραηλίτη Γιουβάλ Χαράρι, το παρουσίασα το καλοκαίρι. Τα άλλα δύο είναι, το μυθιστόρημα "Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε", του μεγαλωμένου στην Αγγλία Μπανγκλαντεσιανού Ζία Χάιντερ Ράχμαν και το δοκίμιο "Η υπόθεση της ευτυχίας", του Αμερικανού ψυχολόγου Τζόνοθαν Χάιντ.  

fractal2[Α]. ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Από το λιτό βιογραφικό της Ελένης Ε. Νανοπούλου στο πίσω μέρος του εξωφύλλου, μαθαίνουμε πως γεννήθηκε στην Ευαγγελίστρια της Κορινθίας, σπούδασε στη Φιλοσοφική Αθηνών και πως εμφανίστηκε στη λογοτεχνία ως ποιήτρια με τη συλλογή Ονείρων δεσμός άλυτος (2013). Αρκετά συχνά βλέπουμε τεχνίτη του λόγου να καταθέτει ως πρώτο έργο του την Ποίηση και να περνά στη συνέχεια στην Πεζογραφία. Στο βιβλίο της Ελένης Νανοπούλου υπάρχει κάτι το εκλεκτό και το απόλυτο ευφυές: εισέβαλε στην πεζογραφία καταγράφοντας μικρά πεζά με ποιητικές καταβολές, συχνά ονειρικές-υπερρεαλιστικές, χωρίς να εκτοπίζουν το θέμα, θέτοντάς το στα μάτια του αναγνώστη άστοχο και αδικαιολόγητο, όπως συμβαίνει σε ένα μέρος της σύγχρονης πεζογραφίας μας, όπου γεγονότα τυχαία και ανερμάτιστα καταγράφονται αυτόματα για να προσφέρουν από τις πρώτες κιόλας σελίδες αφόρητη πλήξη.