Λάκης Ιγνατιάδης

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

emst-mouseio-newΚύριε πρωθυπουργέ
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η εικαστική κοινότητα είδε με ευχάριστη έκπληξη την επίσκεψή σας στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Αν δεν με απατάει η μνήμη μου, είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος της κυβέρνησης επισκέπτεται το κακοπαθημένο και επί δεκαετίες υπολειτουργούν, άβολο κτίριο του πρώην Φιξ. Κι αυτό είναι παρήγορο. Ιδιαίτερα μάλιστα αυτή τη δύσκολη ώρα όπου και η τέχνη και οι άνθρωποι της χειμάζονται μαζί και δίπλα με την υπόλοιπη κοινωνία. Είμαστε, λοιπόν, ανακουφισμένοι που επιτέλους το μουσείο είναι ανοιχτό και σάς ευχαριστούμε γι' αυτό αλλά έχουμε σοβαρές ενστάσεις ως προς τη λειτουργία και, κυρίως, ως προς το περιεχόμενο του.

papazoglouΈχω ακούσει τραγούδια του αυτοδίδακτου συνθέτη και στιχουργού Βαγγέλη Παπάζογλου (Ντουρμπαλί Σμύρνης, 1896 - Κοκκινιά, 1943) αυτού του εξαιρετικού εκπροσώπου της σμυρνέικης σχολής με τα σαντουροβιόλια και τις περίτεχνες ενορχηστρώσεις που μπόλιασε το ρεμπέτικο με το μπουζούκι του, που μου αρέσουν πολύ. Υπενθυμίζω μερικά από τα πιο γνωστά που θυμάμαι,  Κάτω στα λεμονάδικα  (1933) με τον Κώστα Ρούκουνα,  Βάλε με στην αγκαλιά σου  (1934) και  Η φωνή του ναργιλέ  (1935) με τον Στελάκη Περπινιάδη,  Το παιδί του δρόμου  (1937) με τον Κάβουρα, Παπατζής  (1934) με τους Περπινιάδη- Παπάζογλου. Μα πιο πολύ κάποιες ιστορίες που άκουσα-διάβασα γι'αυτόν με έκαναν να τον εκτιμήσω πολύ κι ας μην τον γνώρισα ποτέ μου. Δύο χαρακτηριστικές απ'αυτές που φανερώνουν το ποιον αυτού του ασυμβίβαστου μουσικού είναι οι εξής:

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020 22:42

Ποιος ντρέπεται και ποιος όχι

picaso1Σ'αυτό το άρθρο, μπορείτε να διαβάσετε το σχόλιο του Διαχειριστή της Σταγόνας για την διενέργεια του Δημοτικού Συμβουλίου της Τετάρτης 14.10 με τον τρόπο της "δια περιφοράς", τις ανακοινώσεις που μας έστειλαν οι δημοτικές παρατάξεις " Λαϊκή Συσπείρωση Κερατσινίου Δραπετσώνα" και "#ΑΛΑΖΟΥΜΕ - Κερατσίνι Δραπετσώνα" για το ίδιο πρόβλημα και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης. 

anaplasi5Κι όταν λέμε μελισσανιδίλα, εννοούμε έναν εμφανισθέντα την τελευταία πενταετία  δύσοσμο κι επιβλαβή για την υγεία των κατοίκων Δραπετσώνας Κερατσινίου, Περάματος και Δ.Πειραιά ατμοσφαιρικό ρύπο. 

Οι τέσσερις άσσοι που έχουμε στο μανίκι μας κι ελπίζουμε να μας βοηθήσουν να κερδίσουμε αυτή την παρτίδα με έπαθλο το τέλος της μελισσανιδίλας είναι: 

α) Το τελευταίο και συμπερασματικό παραδοτέο του "Δημόκριτου" που αφορά τη διετή έρευνα ( Νοέμβριος '18 - Σεπτέμβριος '20) που έκανε για τη δυσοσμία στις περιοχές Δραπετσώνας Κερατσινίου και Ελευσίνας με ανάθεση από την Αντιπεριφέρεια Πειραιά. Το κείμενο αυτό κανονικά θα έπρεπε να είχε δοθεί στην δημοσιότητα μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου.

orson2Ένας από τους τέσσερις ξένους σκηνοθέτες που με είχαν πιάσει στα δίχτυα τους όταν ήμουν ανάμεσα στα 17 και στα 27, ήταν ο Όρσον Γουέλς (Κενόσα, Ουισκόνσιν,1915 - Λος Άντζελες, 1985) - οι άλλοι τρεις ήταν ο Μπονιουέλ, ο Γκοντάρ και ο Χίτσκοκ. Τον "Πολίτη Κέην" του (1941) τον πρωτοείδα λίγες μέρες μετά τις εισαγωγικές εξετάσεις που έδωσα για το Πανεπιστήμιο. Τόσο έπαθα την πλάκα μου, ώστε για αρκετό καιρό τα βράδια πριν κοιμηθώ ησύχαζα γιατί είχα βρει το δρόμου μου. Θα γινόμουν σκηνοθέτης, τελεία και παύλα. Παρόλο που  τελικά δεν κατάφερα να γίνω σκηνοθέτης ούτε του εαυτού μου, το κόλλημα με το σινεμά το απέκτησα τότε.

Ένα άλλο επεισόδιο που με εξίταρε ήταν όταν αργότερα διάβασα για μια ραδιοφωνική εκπομπή σε σκηνοθεσία και αφήγηση δική του που παρουσίασε το 1938 μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του  Χ.Τζ. Γουέλς "Ο Πόλεμος των κόσμων"

kondonisΣχεδόν αυθόρμητα και δίχως πολλά διότι και γιατί, εξ αιτίας της διαμάχης του ΣΥΡΙΖΑ με τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης  της κυβέρνησής του Σταύρο Κοντονή, μου βγήκε μια συμπάθεια για τον Κοντονή. Νιώθω πάντως σαν να κλέβω εκκλησία παίρνοντας το μέρος του. Ένα θέμα είναι αν όλα εξ αρχής θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά ώστε να έχουμε χάπι εντ.

kathimerini18Τον αρθρογράφο Κώστα Καλλίτση άρχισα να τον διαβάζω πριν ένα χρόνο περίπου. Αρθογραφεί σίγουρα κάθε Κυριακή στην Οικονομική της Καθημερινής. Τον παρακολουθώ όσο πιο συχνά μπορώ, διότι αυτό που θέλει να πει το λέει με σαφήνεια, δίχως σάλτσες και με λίγα λόγια, όχι σαν κι εμένα που απλώνω σεντόνια. Το βασικό, διότι από την επιχειρηματογία του στην παρουσίαση των θεμάτων που επιλέγει, τις περισσότερες φορές ακόμα κι αν δεν με πείθει, σίγουρα με βάζει σε σκέψεις και παίρνω και μια ιδέα για κάποια πράματα πέρα από τα λίγα που γνωρίζω. Γνώσεις όπου η φλου αρτιστίκ αοριστολογία μου δίνει τον τόνο και με κάνουν να νιώθω ανεπαρκή, κάτι που το επιτείνουν τα άγονα στερεότυπα που με τα χρόνια εξελίχθηκαν μέσα μου πολλές από τις κατακτήσεις άλλων εποχών.

kathimerini17Ενας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής μας, ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει παγκόσμια αναγνώριση με τα βιβλία του που έχουν γίνει μπεστ σέλερ, ο Ισραηλινός ιστορικός και ακαδημαϊκός Γιουβάλ Νόα Χαράρι ήρθε στην Ελλάδα την περασμένη Παρασκευή και συμμετείχε σε ένα πάνελ που διοργάνωσε το «Athens Democracy Forum» μαζί με τον πρόεδρο της Microsoft Μπραντ Σμιθ και την ιδρύτρια της CinqC Κρίστεν Ντέιβις.

lifo72Είναι δύσκολο να ζεις στην Ελλάδα. Οι θεσμοί δεν λειτουργούν καλά. Δεν υπάρχει αξιοκρατία. Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Η Εκκλησία φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν. Και η δικαιοσύνη δέχεται παρεμβάσεις.  

Αλλά υπάρχει και ο απλός κόσμος. Ιδίως ο κόσμος που είναι νεαρός, έχει ιδανικά και επιθυμίες, και δεν θέλει να πάρει ως δεδομένες τις δυσκολίες που αναφέραμε.  

vuli3Ναι, λέμε ναι ότι υπάρχουν για εκείνους που βρίσκουν χρόνο και καλλιεργούν μία διάθεση για να αναζητήσουν κάτι διαφορετικό από αυτά που προσφέρονται αφειδώς κι από παντού, στις οθόνες και πέρα απ'αυτές, έξω στη ζωή. Στα παραλειπόμενά του το Κανάλι της Βουλής για όσους δεν έχουν την ευκολία πρώτο τραπέζι πίστα, είναι μία τέτοια περίπτωση, όπου μερικές εκπομπές του απευθύνονται σε μεσόκοπους και άνω αναζητητές. 

Πολλά χρόνια τώρα ξέρω ότι υπάρχει το Κανάλι της ΒΟΥΛΗΣ, αλλά όποτε έπεφτα πάνω του έφευγα τρέχοντας. Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι πρόβαλλε ξένες ταινίες, απ'αυτές που λίγο ή πολύ μ'αρέσουν και τις έβλεπα συχνά, όταν μάλιστα οι ταινίες που προβάλλουν τα ιδιωτικά κανάλια ελάχιστες πια είναι του γούστου μου. Από τότε μάλιστα που τα συνδρομικά κανάλια και οι πλατφόρμες τύπου Netflix βρίσκονται σε δυναμική άνοδο, τα ιδιωτικά αλλά και τα τέσσερα δημόσια κανάλια, βασικά επαναλαμβάνουν συνεχώς τις ίδιες, συνήθως μέτριες και κακές ταινίες τους. Το μόνο νέο που έχουν κάθε χρονιά είναι οι σειρές, δικές τους και ξένες, μερικές εξαιρετικές, που οι τηλεθεατές που τις παρακολουθούν καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος.