Λάκης Ιγνατιάδης

Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

eft6Ζητήθηκε κάποτε από τον Λένιν να ορίσει τον κομμουνισμό σε μία μόνο πρόταση, "Ο κομμουνισμός είναι όλη η εξουσία στα εργατικά συμβούλια (σοβιέτ)" συν " ο εξηλεκτρισμός της χώρας". Δεν μπορoύσε να υπάρξει εκείνη την εποχή στην απέραντη Ρωσία κομμουνισμός, χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς σιδηρόδρομο, χωρίς ραδιόφωνο. Το "από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του" λειτουργεί μόνο όταν η παραγωγή μπορεί εύκολα να συγκεντρωθεί και να διανεμηθεί σε τεράστιες αποστάσεις και όταν οι δραστηριότητες σε μια ολόκληρη χώρα μπορούν να παρακολουθούνται και να συντονίζονται. 

prespes2Φαίνεται ότι τελικά το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών λίγους άφησε αδιάφορους σ'αυτήν την χώρα κι αυτό θεωρώ ότι είναι κάτι που πιο πολύ καλό μπορεί να κάνει στην κοινωνία μας παρά κακό. Όπως και το γεγονός ότι πολλοί συμπατριώτες μας πήραν μέρος στα μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν τον τελευταίο χρόνο.

Το δηλητηριώδες αγκάθι είναι πως όσοι έχουν αντίθετες απόψεις γι'αυτήν ήταν αδύνατο να συζητούν μεταξύ τους με επιχειρήματα και βήμα βήμα να καταφέρνουν να συνεννοούνται πολιορκώντας τις κοινοτοπίες και τις βεβαιότητές τους ανακαλύπτοντας έτσι τις αλήθειες που διατρέχουν την ιστορία του Μακεδονικού ζητήματος και της συμφωνίας των Πρεσπών.

makedonia4Δεν τους εξέφρασαν οι άναρθρες κραυγές των ομιλητών (πάμε να κλείσουμε το μακεδονικό και αυτοί κοντεύουν να ανοίξουν και αλβανικό), *πάγωσαν* από τις γραφικότητες και τις ασυναρτησίες που ακούστηκαν και, μολονότι ένθεοι, θεώρησαν άστοχη την ιερωμένη υστερία από άμβωνος. Ωστόσο: ακόμα και επικίνδυνες, οι γραφικότητες δεν διαλύονται με τόνους χημικών, όπως αναφέρουν ότι συνέβη οι ελάχιστοι σοβαροί δημοσιογράφοι που αντικειμενικά κατέγραψαν τη δράση των ματ στο σύνταγμα. Όσοι δε φυτρώσαμε στη χώρα χθες ξέρουμε πώς λειτουργούν τα ματ διαχρονικά και θεωρούμε έγκλημα την κατάχρηση χημικών γενικότερα και, κατά μείζονα λόγο, σε ένα συλλαλητήριο με τεράστιο όγκο ηλικιωμένων. Η κριτική που ασκείται στον τσιπρα (ο οποίος έλεγε οτι θα καταργήσει τα ματ) ειναι εν προκειμενω απολύτως ορθή.

nalyssaΤο «Πάλι Καλά» είναι ένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν από το νέο της album «Μπλουμ», που κυκλοφόρησε το περασμένο φθινόπωρο και συμπεριλήφθηκε στις περισσότερες λίστες με τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους του 2018.

Σκηνοθεσία-Σενάριο: The Boy
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής
Μοντάζ: Νίκος Πάστρας
Σκηνικά-Κοστούμια: Μυρτώ Τζίμα
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Colorist: Νίκος Κορωνίδης
Βοηθός φωτογράφου: Γιάννης Ροζέα

xeimerino cinemaΑπό τις νέες ταινίες που θα προβληθούν στο χειμερινό Μελίνα από 25.1 έως 10.2, τρεις τις έχω δει. Δύο απ'αυτές μου άρεσαν πολύ, η κινέζικη "Οι στάχτες μιας αγάπης" και η δανέζικη "Ο Ένοχος" και μία, η γιαπωνέζικη "Κλέφτες καταστημάτων", την βρήκα εξαιρετική. Είχε πολύ καιρό να με συγκινήσει ταινία και το κατάφερε αυτή η γιαπωνέζικη που δεν έχει ίχνος μελό. Άρεσε και σε όλους τους φίλους μου που την είδαν. 

makedonia3α) Από έφηβος πηγαίνω σε μικρά και μεγάλα συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, αρκεί φυσικά να συμφωνώ με το αίτημα. Το έκανα και εξακολουθώ να το κάνω αυτό, πιο αραιά πια για να λέμε και την μαύρη αλήθεια κι όχι μόνο εξ αιτίας της ηλικίας, διότι πιστεύω ότι τέτοιες συλλογικές δράσεις έχουν κάποιες, λίγες συνήθως, πιθανότητες να επηρεάζουν τα πράματα προς την κατεύθυνση που θεωρώ ότι με συμφέρει, ότι είναι η σωστή και δίκαια επίλυση ενός προβλήματος που αφορά τον κόσμο στα πέριξ, αλλά κάποιες φορές και στα πιο μακρινά. 

brextΠοιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα; ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ. Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;

«Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, για να σκεφτώ λίγο. Ε, μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ‘χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει. Αυτός βλαξ; Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα. Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.»

makedonia1Ακούγοντας και διαβάζοντας όλους αυτούς που κατακρίνουν την συμφωνία των Πρεσπών μου δημιουργούν ασυναίσθητα την ανάγκη να σκεφτώ γιατί εμένα δεν με πιάνουν αυτά τα φοβερά και τρομερά κι αυτή η ιερή μανία που τους χαρακτηρίζει. Όποτε όμως θυμάμαι ότι από το '92 μέχρι και σήμερα είμαι υπέρ μιας συμβιβαστικής λύσης με τους γείτονες στο θέμα της ονομασίας, του αλυτρωτισμού και όλων εκείνων των θεμάτων που εμποδίζουν τις καλές σχέσεις γειτονίας, τότε εξηγείται επαρκώς γιατί δεν μου βγαίνει η διάθεση να σχίζω τα ιμάτιά μου εξ αιτίας αυτής της συμφωνίας. 

makras13.1.19, Παγκόσμια ημέρα φιλίας σήμερα! Έχω την τύχη να έχω πολλούς και καλούς φίλους αλλά θα μου επιτρέψετε να αναρτήσω εκ νέου κάτι χαρακτηριστικό.

Με τον Τάκη Λασπαδάκη είμαστε συμμαθητές στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Στο Α2, Β2, Γ2 μαζί. Μετά στο Λύκειο χωρίσαμε. Αυτός στο πρώτο πρακτικό εγώ στο δεύτερο πρακτικό. Μαθητές του Α2 είχαμε πάρει το «πρωτάθλημα» της Α Γυμνασίου με γκολ του Τάσου Κατιμερτζόγλου στον τελικό! Αυτός εξαιρετικό χαφ, εγώ αριστερός οπισθοφύλαξ ( έπαιζα όπου με βάζανε). 


Ο Τάκης είχε μια ιδιαιτερότητα: ήταν «ξελιγωμένος για μπάλα», όπως λέγαμε τότε. Δεν έχω καμιά φωτογραφία του από εκδρομή όταν είμαστε μικροί, γιατί δεν σταματούσε να παίζει μπάλα, από την ώρα που φτάναμε μέχρι την ώρα που φεύγαμε! Έτοιμος για οποιονδήποτε συμβιβασμό και υποχώρηση, σε αδικίες του διαιτητή και των συμμαθητών, αρκεί να μην διακοπεί το παιχνίδι. Έξω φρενών με τον Βίκτορα που «κεραμίδωνε» την μπάλα στην θάλασσα, όταν παίζαμε στην πλατεία Αλεξάνδρας και έπρεπε να νοικιάσουμε βάρκα για να την μαζέψουμε! Είχε και μια δεύτερη ιδιαιτερότητα: ήταν ο ένας από τους δυο Παναθηναϊκούς μεταξύ 184 μαθητών των τεσσάρων τμημάτων της τάξης! Κανείς δεν είναι τέλειος!
Φτάνουμε λοιπόν στις αρχές Μαρτίου του 1964. Οι τάξεις μας είναι δίπλα-δίπλα στο πρώτο όροφο του σχολείου, στο ίδιο επίπεδο με τα γραφεία των καθηγητών. Ο όροφος έχει σχήμα Π, οι αίθουσες μας είναι στη πάνω γραμμή του Π και η αίθουσα καθηγητών στη κάτω άκρη της δεξιάς γραμμής του Π δίπλα από το «κεφαλόσκαλο».
Έχουμε μάθημα Γαλλικών με τον κ. Κοροβέση (πατέρα του γνωστού Περικλή) και η ανία μας έχει φθάσει στο κατακόρυφο! Κάποιος διάολος με σπρώχνει. Βγάζω το κορδόνι από το δεξιό μου παπούτσι και δένω την θηλιά του παντελονιού του (μετέπειτα συνάδελφου) Παναγιώτη Ροδόπουλου, που κάθεται μπροστά μου, στο θρανίο. Ο ίδιος διάολος σπάει το ποδάρι του και ο κ. Κοροβέσης σηκώνει τον Παναγιώτη στο μάθημα ! (μια φορά κάθε δίμηνο μας σήκωνε!). Πάει να σηκωθεί ο Παναγιώτης, που δεν έχει καταλάβει ότι τον έδεσα, ΤΙΠΟΤΑ!
- Γιατί δεν σηκώνεσαι παιδί μου;
Ο Παναγιώτης κοκκινίζει και δεν λέει τίποτα.
Σηκώνω εγώ το χέρι μου και λέω "κύριε το και το". Ψύχραιμος, όπως πάντα, ο κ. Κοροβέσης μου λέει:
- Μάκρα είσαι εν δικαίω ή εν αδίκω;
- Εν αδίκω κύριε, λέω εγώ , ελπίζοντας ότι η ειλικρίνειά μου θα επιβραβευθεί.
Ωραία, μου λέει ο κ.Κοροβέσης, πήγαινε στο γραφείο να με περιμένεις.
Πάω και με συνοπτικές διαδικασίες: Μια ημέρα αποβολή.
Μια ημέρα αποβολή σήμαινε τότε το εξής: Πάμε στο σχολείο και μέχρι να σχολάσουμε καθόμαστε όρθιοι στο κεφαλόσκαλο, έξω, δίπλα από το γραφείο των καθηγητών.
Ξημερώνει η άλλη μέρα, καλός καιρός και πάω στο σχολείο με ένα πουλοβεράκι V πάνω από το πουκάμισο μπάιρον. Η πρώτη και δεύτερη ώρα περνάνε καλά αλλά, κατά τις 10, ο καιρός γυρίζει σε βοριά και αρχίζει το κρύο. Αν ξέρετε από Πειραιά θα γνωρίζετε ότι όταν κάνει κρύο με βοριά στον Πειραιά , στην πλατεία Κοραή κάνει ψόφο και στην αυλή της Ιωνιδείου, ακόμα πιο ψόφο! Αρχίζω λοιπόν να ζορίζομαι. Κρυώνω όλο και περισσότερο γίνομαι μπλέ και μετά από λίγο αρχίζω να τρέμω (το επόμενο στάδιο της υποθερμίας είναι η υπνηλία και μετά θάνατος λένε οι εγκυκλοπαίδειες). Οι καθηγητές περνούν από δίπλα μου, λέω χαίρετε, αλλά δεν μου δίνουν καμιά σημασία, διότι γνωρίζουν ότι για να είμαι εκεί είμαι ένοχος! Εγώ αισθάνομαι, χωρίς υπερβολή, να παγώνω. Περνάει καμιά ώρα και είμαι στα πρόθυρα της λιποθυμίας!
Και τότε βλέπω τον Τάκη να βγαίνει από την τάξη του τρέχοντας κρατώντας ένα παλτό, άσπρο με μαύρα στίγματα, στο χέρι, μια σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ! Φτάνει σε μένα τρέχοντας και μου λέει: Φόρα το Στράτο. Το φοράω αμέσως. Ήταν ένα δυο νούμερα πιο κοντό αλλά κούμπωνε μπροστά σφιχτά. Φτηνά την γλύτωσα. Η ευαισθησία του Τάκη για τον «άλλο» μου έσωσε την ζωή. Και πάλι σ’ ευχαριστώ ρε φίλε Τάκη.
ΥΓ. Στην φωτογραφία (από τα 50 χρόνια μετά την αποφοίτηση!!!!) ο Τάκης όρθιος αριστερά.

Σ.Δ: Το ανάρτησα διότι, εκτός από το ότι μου άρεσε αυτή η ιστορία και ο όμορφος τρόπος που τη διηγήθηκε ο φίλος Μάκρας, χάρηκα που "συνάντησα" τον Τάκη, μια αδελφή ψυχή. Αδελφή, μιας κι εγώ όταν ήμουν μικρός ήμουν "ξελιγωμένος"

 για μπάλα. Και διαπίστωσα για μια ακόμα φορά ότι μάλλον θα πρέπει να έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικό όλοι αυτοί που είναι τρελαμένοι για κάτι. Να, όπως π.χ, να υποχωρούν σε διάφορες αδικίες των άλλων αρκεί να συνεχίσουν να ασχολούνται μ'αυτό που τους παθιάζει. Όπως και το ότι σπανίως κολλώνουν σε ό,τι τους εμποδίζει να προχωρήσουν το παιχνίδι ή το έργο που τους έχει κλέψει σώμα, μυαλό και ψυχή.

godel1Στην εκδήλωση,«Κουρτ Γκέντελ, ο χαϊδεμένος των παραμυθάδων» που διοργάνωσε η ομάδα ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου στο Μουσείο των Ηρακλειδών, ο συγγραφέας και μαθηματικός Τεύκρος Μιχαηλίδης μίλησε για τις ιστορίες που αντλούν έμπνευση από το θεώρημα του Γκέντελ.