Αντώνης Μήλτσος

Αντώνης Μήλτσος

miltsosΔεν κρύβω πως η αναζήτηση και η συγκέντρωση των ιστορικών πηγών, είναι εξαιρετικά επίπονη, δαπανηρή και χρονοβόρα, αλλά η ιστορία είναι το σημαντικότερο πρωτογενές και αναντικατάστατο υλικό που εξυπηρετεί το ηθικό υπαρξιακό μας αιτούμενο.

    Η διάδοση της δραπετσωνίτικης ιστορίας, για παράδειγμα, μπορεί να δώσει αυτοπεποίθηση και συνοχή τέτοια, ώστε να γίνει το σημαντικότερο εργαλείο ανάπτυξης και προκοπής από κάθε άλλη επένδυση στον τόπο μας.

    Μ` αυτό το στόχο θα δημοσιεύω σε κάθε ευκαιρία αποσπάσματά της, μέχρις ότου καταφέρω μια ολοκληρωμένη έκδοση.

Παραφράζοντας τη φράση του Nietzsche μπορούμε με πεποίθηση να πούμε ότι : "Τα κράτη με τη μεγαλύτερη μνήμη θάναι τα κράτη του Μέλλοντος". (Μάρω Αδάμη) 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017 18:49

Δραπετσώνα και Πρόσφυγες

Το σημείωμα αυτό γράφτηκε από τον Αντώνη Μήλτσο και αναρτήθηκε στο μπλογκ του στις 11.10.12.

Στη σελίδα 9 υπάρχει μία αναφορά για την περιήγηση της Λιλίκας Νάκου με τον Νίκο Καββαδία στα Βούρλα.

Πέμπτη, 03 Μαρτίου 2016 20:40

Ρεμπέτικο και Σουρεαλισμός

1. Το ρεμπέτικο ήταν μια σουρεαλιστική έκφραση, προβολή μικροαστικού ριζοσπαστισμού, μετά από πολιτική χρεοκοπία και στο βαθμό που αυτή, η πολιτική, αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο εξουσιαστικό της καθήκον γενικότερα. Πρόκειται δηλαδή για τραγούδι ανακλαστικό, «ετερότητα», διαμαρτυρία για την κοινωνικοπολιτική αποσύνθεση και προϋπέθετε:

 

Η εποχή των δανεικών δεν επέδρασε εκφυλιστικά μόνο στην παραγωγική υποδομή της χώρας προκαλώντας αποβιομηχάνιση, αγροτική αποσάθρωση, στασιμότητα στην καινοτομία κά, αλλά κύρια προκάλεσε το ήθος του λαού μας. Και τούτο συνιστά αρνητικό νεωτερισμό στην πολυκύμαντη διαδρομή του...

 

Για μια κοινωνία σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, κρίση που προφανώς οφείλεται στην αδυναμία των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων  να  ανταποκριθούν στις  ασύμμετρες  απαιτήσεις της, αν  εξαιρέσουμε την επιλογή         της       πλήρους        αποσάθρωσης του κοινωνικοοικονομικού της μοντέλου  και  την αναπροσαρμογή του   υπό την πίεση της ανάγκης (νέοι παραγωγικοί   στόχοι, νέοι οικονομικοί  φορείς  και  ιεράρχηση, νέος  καταμερισμός, νέο  διανεμητικό  σύστημα, νέες  σχέσεις  εργασίας   κ.α)   δεν  της  απομένει άλλο  παρά  μια συντεταγμένη "απορρύθμιση".