Σούζη Παλαιοκώστα

Σούζη Παλαιοκώστα


Μετά την "Γκόλφω" και το "Δεκαήμερο" ο Νίκος Καραθάνος, ανεβάζει, όπως μόνο εκείνος ξέρει,

τον "Βυσσινόκηπο" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Η μετάφραση είναι του Αρη Αλεξάνδρου.

Παίζουν οι Θανάσης ΑλευράςΝίκος ΚαραθάνοςΛένα Κιτσοπούλου, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Αναστασία Κονίδη, Χρήστος ΛούληςΓιώργος ΜπινιάρηςΆγγελος ΠαπαδημητρίουΔάφνη ΠατακιάΜιχάλης Σαράντης,Έλενα ΤοπαλίδουΆγγελος ΤριανταφύλλουΛυδία ΦωτοπούλουΓαλήνη Χατζηπασχάλη. 

Θεατρικό γραμμένο το 1904, το κύκνειο άσμα του Άντον Τσέχωφ ο Βυσσινόκηπος, θεωρείται προαναγγελία των επαναστάσεων του 1905 και του 1917. Στην Ελλάδα, ο Βυσσινόκηπος πρωτοπαίχτηκε το 1939 από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Ακολούθησαν σημαντικά ανεβάσματα του έργου από κρατικές σκηνές, αλλά και θιάσους του

ελεύθερου θεάτρου.

 

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015 00:46

Άρωμα από το νοτισμένο χώμα

Ο Αλέξης Πανσέληνος (Αθήνα, 1943, γιος του Ασημάκη Πανσέληνου), βραβευμένος και μεταφρασμένος συγγραφέας, έγραψε ειδικά για τους αναγνώστες του «Ανοιχτού Βιβλίου» ένα διήγημα στο κλίμα των ημερών.

Ανοιξιάτικο υπαίθριο τοπίο, τυπικός νεοελληνικός βίος. Ελλειπτική αφήγηση, κλιμακωτή ένταση, απρόσμενο τέλος. Εν τέλει, ένα λοξό βλέμμα υπέρ σιωπηλών αδυνάτων, μια συγκινητική προσέγγιση στο θυσιαστικό πνεύμα της παράδοσης.                                                                                                                                                        Μισέλ.Φαΐς.

 

Το 1869 το Σιάτλ (Seattle) είχε 1000 κατοίκους, και σήμερα κοντά στα 3 εκ. Το 1889 μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κέντρο της πόλης και για το άντε φτου κι απ'την αρχή γέμισε η πόλη με οικοδόμους και τα συναφή. Το 1896 βρέθηκε χρυσός σ'ένα κοντινό ποτάμι και γέμισε η πόλη με χρυσοθήρες. Γιατί η εταιρεία Μπόινγκ γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί, δεν το ξέρω. Όπως και η Microsoft, αλλά και η Amazon.com.                                                                                 (Η φωτό είναι ενός βιβλιοπωλείου στο Σιάτλ)

 

Την εαρινή ισημερία στις πόλεις την αντιλαμβανόμαστε δύσκολα. Οι παλαιοί πολιτισμοί που ήταν κατά βάση αγροτικοί και οι άνθρωποι είχαν άμεση επαφή με τη φύση, την τιμούσαν με διάφορες εκδηλώσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του βόρειου ημισφαιρίου, μιας και σηματοδοτούσε το πέρασμα από το δύστροπο χειμώνα στη γιορταστική άνοιξη.

Δεν φτάνουν μόνο οι πράξεις, δεν φτάνουν τα βλέμματα, τα χάδια, τα φιλιά, δεν φτάνει που εν ριπή οφθαλμού βγάζουν και πετούν όλα τα ρούχα χάμω κι ο έρωτας απογειώνει μέσα τους κι αυτόν κι αυτήν. Δεν φτάνει ακόμα κι όταν συμβαίνει αναπάντεχα σε μέρη ακατάλληλα.

Ο Martin Seligman, «πατέρας» της θετικής ψυχολογίας, υποστηρίζει ότι ενώ το 60% της ευτυχίας που νιώθει κανείς καθορίζεται από τα γονίδιά του και το περιβάλλον στο οποίο ζει, το υπόλοιπο 40% εξαρτάται από τον ίδιο!

Ο ίδιος είχε περιγράψει τρία διαφορετικά είδη «ευτυχισμένης ζωής»:

 

Πολλοί από αυτούς, που για τους δικούς τους λόγους παρακολουθούν τα βραβεία Όσκαρ, δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο Όσκαρ που δίνετε στο καλύτερο τραγούδι της χρονιάς που γράφτηκε για ταινία. Έχουν ένα δίκαιο, διότι σπάνια τα τραγούδια αυτά αποκτούν μια αυτονομία και αρέσουν πέρα από την ταινία. Μια τέτοια περίπτωση είναι το τραγούδι "Τα παιδιά του Πειραιά"

Βγήκε ο Αρειανός ρεπόρτερ από τον διαπλανητικό μεταφορέα ύλης στην ταράτσα της κατάμεστης αίθουσας της απονομής των βραβείων της Μπερνιλάλε 2015. Και μπαίνοντας μέσα, αυτό που είδε στην σκηνή τον παραξένεψε. Ένα κοριτσάκι είδε πάνω στη σκηνή να σηκώνει ένα χρυσό αγαλματάκι που έμοιαζε με αρκούδα και τον κόσμο από κάτω να την χειροκροτεί θερμά. Τι στο διάτανο συμβαίνει εδώ στη Γη, εδώ στο Βερολίνο, αναρωτήθηκε; Έχουν έρθει τα πάνω κάτω;

Η αφιέρωση είναι ένα άρθρο του οποίου ο τίτλος του είναι " Η στοματική υγιεινή και η υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου". Δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2014, στο toportal.gr, και το έγραψε ο Παναγιώτης Σωτήρης. Σχεδόν όλα όσα που με όμορφο τρόπο αναπτύσσονται σ'αυτό το διαλεκτικό άρθρο, θεωρώ ότι θα έπρεπε να τα διακονεί η θρησκεία της αγάπης και τα κόμματα της προόδου και της ελευθερίας.

Παρασκευή, 09 Ιανουαρίου 2015 22:38

Ιαπωνικό παραμύθι

Αν, αντί για τα "Τρία γουρουνάκια", ως παιδαγωγική υποθήκη είχα ακούσει το παραμύθι με τους δύο σκύλους, αρκετά στη ζωή μου θα ήταν διαφορετικά. Όχι μόνον θα φρόντιζα να έχω ουρά, αλλά και θα την κουνούσα διαρκώς φιλικά, σε ένα ρεσιτάλ καλής προαιρέσεως και αξιοπιστίας.