Σούζη Παλαιοκώστα

Σούζη Παλαιοκώστα

«Είμαστε μια γενιά που δεν είχαμε γνωρίσει τον πόλεμο», «Αφήσαμε να εξαπλωθεί η κουλτούρα του μίσους». Σαφείς, ευαίσθητοι, αυτοκριτικοί αλλά και πολύ υπερασπιστικοί προς το ευρωπαϊκό ιδεώδες οι αδερφοί Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν μίλησαν πρόσφατα στη «Μοντ» για την επίθεση της τρομοκρατίας στο «σπίτι» τους.

«Είμαι σοκαρισμένος και νιώθω απέραντη συμπόνια για τα θύματα και τους οικείους τους», δήλωσε ο Λικ, μόνιμος κάτοικος Βρυξελλών. «Μισώ τους τρομοκράτες που μας απεχθάνονται τόσο βαθιά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα.

Για τον Αλεξάντερ Σοκούροφ, στην νέα του ταινία

«Η κιβωτός των ανθρώπων»Francofonia),

το Παρίσι δεν αντιπροσωπεύει μόνο τη Γαλλία και το Λούβρο

είναι κάτι παραπάνω από ένα κτίριο γεμάτο αριστουργήματα.

Η τέχνη κοιτάζει επίμονα στα μάτια τον πόλεμο. Είναι ανυπεράσπιστη,

αλλά ταυτόχρονα πολύ πιο δυνατή από οποιοδήποτε στρατό στον κόσμο.

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. 1.500 άνθρωποι στην κεντρική αποβάθρα του λιμανιού του Πειραιά (από τους συνολικά 4.500 που φιλοξενεί το λιμάνι) βρίσκονται στο έλεος των εθελοντών και του κόσμου, χωρίς καμία επίσημη πληροφόρηση και φροντίδα από το κράτος. Οι κακές συνθήκες, οι ταλαιπωρίες και η παραπληροφόρηση κάνουν την κατάσταση όλο και πιο δύσκολη, και όσο χάνονται οι ελπίδες, η ένταση μεγαλώνει και όσοι ζουν εκεί έχουν φτάσει στα όριά τους. Αυτό είναι ένα χρονικό απ’ όσα συναντήσαμε μια μέρα και μια νύχτα στην Ε2. 

Ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός συγγραφέας έχει φανατικό κοινό στην Ελλάδα. Το διαπιστώσαμε στην εμφάνισή του που έλαβε χώρα χτες στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Λίγο πριν μίλησε στη LΙFO για τους ήρωες των μυθιστορημάτων του, το μέλλον της λογοτεχνίας, το Μπρονξ των εφηβικών του χρόνων και τα σύνορα, που σήμερα μοιάζουν πιο ορθωμένα από ποτέ. 

 

Εβδομήντα χιλιάδες χρόνια πριν, οι πρόγονοί μας ήταν ασήμαντα ζώα και το μόνο που έκαναν ήταν να προσπαθούν να επιβιώσουν και να φυλάνε τα παιδιά τους σε μια δική τους γωνιά της Αφρικής, όπως έκαναν και όλα τα άλλα ζώα γύρω τους. Αλλά τώρα, λίγοι θα διαφωνήσουν ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν τον πλανήτη Γη. Έχουμε εξαπλωθεί σε όλες τις ηπείρους, και οι πράξεις μας καθορίζουν την τύχη των άλλων ζώων (και ενδεχομένως την ίδια τη Γη). Πώς φτάσαμε από εκεί μέχρι εδώ;

 

Με τον πολύ πρόσφατο θάνατο του Ουμπέρτο Έκο, θα έλεγε κανείς ότι οι πανεπιστήμονες, τουλάχιστον οι γνωστοί στο ευρύ κοινό (της γραμμής π.χ. Αριστοτέλης, ντα Βίντσι, Νιούτον, Σπένσερ, Μαρξ, Γουέλς, Τσόμσκι) είναι ένα είδος που τείνει να εκλείψει. Αλλά η περίπτωση του κ. Γιουβάλ Νώε Χαράρι δείχνει ότι, παρότι η γνώση αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς, πανεπιστήμονες υπάρχουν και σήμερα.

Δεν είναι γνωστή, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η εξέλιξη του πολέμου στη Συρία. Η αναγγελθείσα «ανακωχή» συνοδεύεται από απίστευτο αριθμό αστερίσκων, υποσημειώσεων, «ερμηνειών» και εξαιρέσεων ώστε θα ήταν μάλλον απίθανο να οδηγήσει σε τερματισμό των στρατιωτικών συγκρούσεων.

1. Γερμανός καθηγητής, ο Χανς Ρίχτερ, συγγράφει το πόνημα " Η μάχη της Κρήτης", όπου παραθέτει τις απόψεις του για αυτή, σύμφωνα με την επιστημονική του έρευνα. Ένας εισαγγελέας στο Ρέθυμνο κάνοντας χρήση του νέου αντιρατσιστικού νόμου, παραπέμπει σε δίκη τον Ρίχτερ εκτιμώντας ότι συγκεκριμένες αναφορές του στο βιβλίο του συνιστούν άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού σε βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο.

Όταν ένας από τους καλύτερους ντοκιμαντερίστες μας, ο Απόστολος Καρακάσης, που έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια ταινίες για ιστορία, πολιτισμό και καθημερινότητα και δεν τον λες και στρατευμένο, αρπάζει ξαφνικά μια κάμερα και τρέχει σε εργοστάσιο υπό κατάληψη, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η κρίση δεν μεταμορφώνει μόνο τις ζωές μας. Αλλά και την τέχνη μας.

Στις δέκα και μισή το βράδυ της Παρασκευής απεβίωσε ο διάσημος Ιταλός συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο. Είχε γεννηθεί το 1932 και καταγράφηκε ακαδημαϊκά στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους σημειωτιστές και στην κοινή γνώμη ως σπουδαίος φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος.

Ο Έκο ανήκε σε εκείνη την ομάδα μου, ομάδα δημιουργών που για ένα διάστημα με συνεπαίρνουν και μετά διατηρώ μια φιλική σχέση μαζί τους παρακολουθώντας από μακριά το έργο τους.