Σούζη Παλαιοκώστα

Σούζη Παλαιοκώστα

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016 00:16

Η Laurie Anderson μιλά στη LIFO

Μία από τις σπουδαιότερες αβανγκάρντ περσόνες των καιρών μας επιστρέφει στην Αθήνα με την «τριπλή» υπόσταση της καλλιτεχνικής διευθύντριας, της περφόρμερ και της σκηνοθέτιδας στο πλαίσιο του Metamorphosis Ρroject (Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, 23-26/6).

Θοδωρής Αντωνόπουλος : Την πρωτάκουσα στα είκοσί μου χρόνια κι εντυπωσιάστηκα – οι ηλεκτρονικοί μουσικοί πειραματισμοί της ήταν ήδη πολύ μπροστά από την εποχή της, καθώς διαπίστωνα χρόνια αργότερα.

Πώς η πρωτεύουσα της Καταλονίας συνεχίζει να μας βάζει τα γυαλιά με ένα νέο σχέδιο που δημιουργεί μικρές πόλεις μέσα στην πόλη.

Αν το σκεφτείς αφαιρετικά, η Βαρκελώνη μοιάζει κάπως με την Αθήνα. Είναι και οι δύο πρωτεύουσες (τυπικά διαφορετικών οντοτήτων, όμως ουσιαστικά πρωτεύουσες), έχουν περίπου τον ίδιο πληθυσμό, βρέχονται από τη Μεσόγειο (οι περιφερειακοί τους δήμοι έστω, αν θέλουμε να ακριβολογούμε), μοιράζονται παρόμοιο κλίμα, αποτελούν έδρες φημισμένων ευρωπαϊκών αθλητικών συλλόγων (Μπαρτσελόνα στο ποδόσφαιρο, Παναθηναϊκός στο μπάσκετ), είναι πολυπολιτισμικές μεγαλουπόλεις, με μεγάλη Ιστορία, χτυπημένες από την οικονομική κρίση κ.ο.κ.

Θα δοκιμάσεις τα ντόπια λαχανικά του καλοκαιριού. Θα γνωρίσεις τους παραγωγούς τους. Θα φτιάξεις τη δική σου μοναδική σαλάτα. Θα μάθεις πώς να φτιάξεις λαχανόκηπο στο μπαλκόνι σου και οικιακό κομπόστ για τις γλάστρες σου. Όλα αυτά, με δραστηριότητες και μουσική που θα υπόσχονται κέφι, φαντασία και δημιουργικότητα μικρών και μεγάλων!

Στις πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά το πραγματικό κέντρο μιας γειτονιάς είναι το σχολείο της. Όταν ανακαλύπτεις ότι μένεις στην ίδια περιοχή με κάποιον, δεν ρωτάς αν μένει κοντά σε μια πλατεία –έτσι κι αλλιώς σπανίζουν στις γειτονιές του κέντρου– ή κάποιο άλλο τοπόσημο, αλλά σε ποιο σχολείο πήγαινε. Με αυτό τον τρόπο καταλαβαίνεις πολλά για εκείνον, πού περίπου ζει, πού σύχναζε, μοιράζεστε κοινούς κώδικες που προέρχονται από συλλογικές εμπειρίες και κοινά βιώματα, ακόμα και αν σας χωρίζουν αρκετά χρόνια.

Ο ένας, ο πολύ μεγάλος, είναι ο συγγραφέας Νάνος Βαλαωρίτης. Κι ο άλλος, ο μικρότερος, είναι ο σκηνοθέτης θεάτρου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Ο γέρος γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάννη και είναι εγγονός του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Το 1944 δραπετεύει απ' την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί φτάνει τελικά στην Αίγυπτο, όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος εργαζόταν ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο. Με προτροπή του Σεφέρη  ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας.

Θετικός ως προς την παραχώρηση του πρώην σταθμού του ΟΣΕ στο λιμάνι του Πειραιά και μετατροπή του σε μουσείο Ρεμπέτικης Ιστορίας εμφανίζεται ο αρμόδιος υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Χρήστος Σπίρτζης.

Οι Tindersticks, για όσους δεν τους έχουν ακούσει, είναι ένα συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1992 στο Νότινγχαμ της Αγγλίας. Αυτές τις μέρες θα δώσουν δύο συναυλίες στις 25 και 26 στη Στέγη. Με κάποια τραγούδια τους που κατά καιρούς έχουμε ακούσει δεν τρελαθήκαμε, τα βρήκαμε όμως άκρως συμπαθητικά. Παίζουν μια μουσική που κινείται ανάμεσα στην τζαζ και τη σόουλ, έχοντας όμως καλλιεργήσει ένα προσωπικό ύφος με τη δικιά του γοητεία που σε αρκετούς αρέσει πολύ.

Επί τέσσερεις συνεχείς μέρες η Πορτογαλία ηλεκτροδοτήθηκε αποκλειστικά από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, δηλαδή αιολική ενέργεια, φωτοβολταϊκά και υδροηλεκτρικά εργοστάσια.

Τα στοιχεία για το ενεργειακό ορόσημο της χώρας της Ιβηρικής που παρουσίασε ο πορτογαλικός οργανισμός ZERO, σε συνεργασία με την Πορτογαλική Ένωση Ανανεώσιμης Ενέργειας (ARPEN) δείχνουν ότι η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια καλύφθηκε πλήρως από ΑΠΕ από τις 06.45 το πρωί του Σαββάτου 7 Μαΐου μέχρι τις 05.45 την επόμενη Τετάρτη 11 Μαΐου σε ένα σερί 107 ωρών.

Θα τις πάρει το μάτι σας και θα σταθείτε περίεργος να τις περιεργαστείτε, όσο βιαστικός ή και αδιάφορος κι αν είστε στην απέραντη, καταξεσκισμένη, άθλια ταπετσαρία αφισών που καλύπτει τους τοίχους του κέντρου.

Κάτι μικρές, ασήμαντες, απλές αφισούλες είναι. Λευκό το φόντο και στο κέντρο σλόγκαν, γραμμένα με μαύρα κεφαλαία γράμματα, στα ελληνικά και αγγλικά. Σλόγκαν που στην Αθήνα της οργής δεν έχεις συνηθίσει να βλέπεις, ακόμα κι αν μιλάνε για θέματα που όχι μόνο αντέχουν αλλά και επιβάλλουν σηκωμένες γροθιές.

Με αφορμή το κείμενο του Γιώργου Γραμματικάκη

«Θεοί και Γίγαντες του ελληνικού ουρανού»

από το βιβλίο Αστρολάβος, των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης,

ο συγγραφέας Γιώργος Γραμματικάκης και ο Κώστας Καζαμιάκης

συνομιλούν στον ΙΑΝΟ με θέμα

«Ελληνικός Ουρανός, η μεγαλύτερη οθόνη 

του αρχαίου και σύγχρονου κόσμου».