Σούζη Παλαιοκώστα

Σούζη Παλαιοκώστα

Tο 1991, το ηλικίας 5.000 ετών μουμιοποιημένο πτώμα ενός θύματος δολοφονίας ανακαλύφθηκε μέσα σε πάγους που έλιωναν σε μια πετρώδη ρεματιά, ψηλά στις Ιταλικές Άλπεις. Ο άνδρας, περίπου 45 ετών, που ονομάστηκε από τους επιστήμονες «Ότζι» (από την οροσειρά Ότζαλ, όπου ανακαλύφθηκε) ήταν απίστευτα καλά διατηρημένος, όπως και τα υπάρχοντά του.

Φόροι επί φόρων (ανάμεσά τους ο πιο νταβατζιλίδικος ever, εκείνος που τάχα θα καταργούνταν «από την πρώτη μέρα» κι από τον οποίο δεν εξαιρούνται πλέον ούτε τα ξενοίκιαστα ή δίχως ρεύμα διαμερίσματα, αέρας κοπανιστός οπότε οι «εκπτώσεις»), κατασχέσεις σπιτιών, εργασιακής «ευελιξίας» (πόνεσε η μέση μου), λιτότητας και ύφεσης συνέχεια, δεύτερη αξιολόγηση, μεταναστευτικό/προσφυγικό ξανά σε έξαρση με τις συνθήκες σε πολλά «κέντρα φιλοξενίας» να είναι οριακές... Δυσοίωνος o Σεπτέμβρης για έβδομη σερί χρονιά, δίχως ωστόσο το γεγονός αυτό να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα πια κανέναν μας. 

Τα τελευταία χρόνια, η Ιαπωνία αντηχεί ολόκληρη από Μότσαρτ. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, η μουσική του μεγάλου Αυστριακού έχει γίνει το νεότερο τρεντ στην παραγωγή φρούτων και λαχανικών. Μια τεράστια γκάμα προϊόντων, από μπανάνες έως σάκε, ωριμάζουν σήμερα υπό τους ήχους του Μότσαρτ και αγοράζονται με περισσό ενθουσιασμό. Ο Μότσαρτ (ειδικά αυτός) έχει γίνει η νέα, θαυματουργή ορμόνη ανάπτυξης.

Κολυμπάς αμέριμνα, βουτάς και κατεβαίνεις ως το βυθό, βγαίνεις για ανάσα και τότε νιώθεις τον εισβολέα, αυτήν την ύπουλη μικρή σταγόνα που αποφάσισε να ανακαλύψει πόσες διαδρομές θα ακολουθήσει εντός σου. Μπλέκεται ως άλλος Θησέας στον λαβύρινθο του αυτιού σου, ξεχνώντας τον μίτο που θα την ξαναβγάλει στα ανοιχτά.

«Τι κάνει το ψάρι, μαμά;» ρώτησε η Αννα.

Ημασταν καθισμένοι οι τρεις μας στην προβλήτα της Αγίας Μαρίνας και παρακολουθούσαμε τους ψαράδες καθισμένους στη σειρά με τα καλάμια τους. Ενας από αυτούς είχε πιάσει ένα μικρό ψάρι κι εκείνο σπαρταρούσε πάνω στο τσιμέντο.

«Χορεύει» της είπε η μαμά.

Δευτέρα, 08 Αυγούστου 2016 20:36

So long Marianne, like Bird on the wire

« Λοιπόν Marianne, φτάσαμε σε αυτό το χρονικό διάστημα, που είμαστε πραγματικά τόσο μεγάλοι που τα σώματά μας καταρρέουν και νομίζω ότι θα ακολουθήσω πολύ σύντομα. Να ξέρεις ότι είμαι τόσο κοντά  σου, πίσω σου, που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζω ότι μπορεί να φτάσεις το δικό μου. Και ξέρεις ότι πάντα σε αγαπούσα για την ομορφιά σου και τη σοφία σου, αλλά εγώ δεν χρειάζεται να πω τίποτα περισσότερο για αυτό, γιατί το ξέρεις. Αλλά τώρα, θέλω μόνο να σου ευχηθώ ένα πολύ καλό ταξίδι. Αντίο παλιά μου φίλη.  Ατελείωτη αγάπη, θα σε δω στο τέλος του δρόμου… » 

Αυτή η χώρα θα γίνει χώρα και δεν θα γίνει από σάς, λυπάμαι.
Εσείς είχατε 42 χρόνια να το κάνετε και αντ’ αυτού,
την διαλύσατε εις τα εξ ων συνετέθη.
Άλλοι θα την φτιάξουν.

Στην ιερολογημένη καλοκαιρινή μυθολογία η καρπουζίλα έρχεται απο καρπούζι που διάλεξε ο πατέρας, τα γεμιστά τα μαγείρεψε η μαμά και οι πευκοβελόνες μυρίζουν ξερή πευκοβελονίλα μεσημέρι στο Δήλεσι, μετά το σετ γεμιστά / καρπούζι και πριν τον μπάτη.

Στη δεύτερη τριάδα με τα sos καλοκαίρι εστί ατέλειωτη αφιονισμένη ποδηλατάδα, μπάνιο του σκοτωμού με μάσκα/ αναπνευστήρα και κάποιο βουνό για ανελέητη πεζοπορία από αυτές που σε ενώνουν σε ευθεία εξ ιδρώτα γραμμή με τον αρχαίο σκληρό πρόγονο που μέτρησε με βιά τη γη μέχρι να βρει τη γη του.

Παρανυχίδα μπροστά στα φοβερά και τρομερά που συμβαίνουν τις μέρες αυτές στη γείτονα χώρα, πράματα που δεν τα εύχεσαι ούτε στον χειρότερο εχθρό σου και που ως γείτονα δεν είναι δυνατόν να μας αφήσει ανεπηρέαστους. Μια πρώτη καραμπόλα λοιπόν, είναι το θέμα με τους 8 Τούρκους της Αλεξανδρούπολης. Παρακολουθώντας από απόσταση χρόνια παρόμοιες ιστορίες, όπως π.χ του Οτσαλάν, έχουμε αποκτήσει μερικές σκόρπιες γνώσεις που δεν είμαστε σίγουροι ότι αρκούν για να σχηματίσουμε άποψη, αλλά τις μοιραζόμαστε για να γίνουν η αρχή μιας συζητησης.