Σούζη Παλαιοκώστα

Σούζη Παλαιοκώστα

Εγώ δεν τα βλέπω τα αντικείμενα όπως είναι·
τα οραματίζομαι.
Βλέπω κρεμασμένη μια κόκκινη πετσέτα…
Τετέλεσται· ο μέγας παρακείμενος του κόσμου.
Νίκος Καρούζος, από τον Ερυθρογράφο, 1988

Απήχθησαν τον Αύγουστο του 2014 από το χωριό τους Κόσο του Β. Ιράκ και μεταφέρθηκαν στην κατακτημένη από το αυτοαποκαλούμενο «Ισλαμικό κράτος» Μοσούλη.

Πέρασαν μήνες στην κόλαση ζώντας έναν καθημερινό εφιάλτη. Βιάστηκαν, βασανίστηκαν και καταδικάστηκαν σε σεξουαλική δουλεία και σκλαβιά από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης, προτού καταφέρουν να δραπετεύσουν.

Βρήκαν το κουράγιο να μιλήσουν δημόσια για όσα πέρασαν και έγιναν το πρόσωπο του αγώνα του λαού τους, της θρησκευτικής μειονότητας των Γιαζίντι, που γνωρίζει πραγματική γενοκτονία, όπως τονίζουν τα Ηνωμένα Εθνη.

+05 .αΧα

(μια παρ' ολίγον κλινική περίπτωση

και ένα θεώρημα) 

Φαντάζομαι πως ο Δημήτρης

μάζεψε από τα δεκατρία του τόση

μα τόση στεναχώρια 1

Ανακαλύπτουμε ένα θησαυρό στα σκουπίδια, υπερβαίνουμε τα σύνορα,  απολαμβάνουμε έναν καφέ που βρήκαμε να μας περιμένει, ζούμε μια ζωή πάνω σε μαγικό χαλί, γινόμαστε μάρτυρες μια διάρρηξης στο σπίτι του Μπομπ Μάρλεϊ, αποβιβαζόμαστε από τα πλοία της συμφοράς, βγάζουμε φτερά και μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας με τον οποίο θα αναμετρηθούμε, στη συνέχεια, όταν σταθούμε στη γραμμή της εκκίνησης του Αυθεντικού Μαραθωνίου. Αυτά και άλλα πολλά μόνο στη «σχεδία» Νοεμβρίου 2016 (τεύχος #42).  

Από την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου στους δρόμους της πόλης.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 διάφορα κτίρια σε όλο το Παρίσι είχαν γεμίσει για μερικές ημέρες με "εικονικά" γκράφιτι από άγρια ζώα ντυμένα με ρούχα για ανθρώπους- από γορίλες με γραβάτα και ελάφια με παλτό μέχρι γεράκια με κοστούμι και αρκούδες με φούτερ. Ο καλλιτέχνης Julien Nonnon του le3 design studio με το "αστικό σαφάρι του" σύστησε τον εαυτό του στο ευρύ κοινό και το μόνο αναμενόμενο ήταν πως ο πήχης έκτοτε ολοένα θα ανέβαινε.  

 

Το ThePressProject στις 15 Οκτωβρίου 2016 ανακοίνωσε ότι έγινε ο πρώτος βιώσιμος Ευρωπαϊκός επαγγελματικός δημοσιογραφικός οργανισμός που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των συνδρομητών του ενώ ταυτόχρονα διατηρεί πλήρως ελεύθερο το περιεχόμενο του στο διαδίκτυο. Τώρα που αποδείχτηκε ότι υπάρχει ένας ικανός αριθμός που μπορεί να σώσει ένα ΜΜΕ ήρθε η ώρα να δούμε αν υπάρχουν αρκετοί για να φτιάξουμε το μεγαλύτερο μέσο ενημέρωσης στην Ελλάδα. Διαβάστε παρακάτω 6 λόγους για τους οποίους πρέπει τώρα να γίνετε μέλος:

Το «16» (δεκάξι), όπως τιτλοφορείται η νέα δισκογραφική δουλειά του 30χρονου Σπύρου Γραμμένου που κυκλοφόρησε την άνοιξη του ΄16, περιλαμβάνει 10 τραγούδια σε μουσική και στίχους του Σπύρου Γραμμένου, καθώς και τη διασκευή του τραγουδιού του Μάνου Λοΐζου και του Νίκου Τσιπουρλιάνου, «Ο Κόκορας (Είπα στον κόκορά μου)». Όπως δήλωσε ο ίδιος «Αυτός ο δίσκος ηχογραφήθηκε Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιου του 2015.

Είναι οκτώ νέοι άνθρωποι -με μέσο όρο ηλικίας τα 25 χρόνια-, φοιτητές και απόφοιτοι της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ που ίδρυσαν μία ΑΜΚΕ φιλοδοξώντας να αξιοποιήσουν τα περισσευούμενα φάρμακα.

Κάνοντας έρευνα διαπίστωσαν ότι στη χώρα μας, όπου σχεδόν δύο εκατομμύρια άτομα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μόνο πέρσι 14 τόνοι πετάχτηκαν στα σκουπίδια πριν από την ημερομηνία λήξης τους.

Πέθανε ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και λογοτέχνης Ντάριο Φο, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997, σε ηλικία 90 ετών. Ο θάνατός του οφείλεται σε πνευμονία. Η ιταλική Corriere della Sera ανέφερε ότι ο Φο υπέφερε από προβλήματα στους πνεύμονες για μήνες και είχε νοσηλευτεί για τουλάχιστον 12 ημέρες. Θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, εικονογράφος, ζωγράφος, σκηνογράφος, ακτιβιστής και πολλά άλλα, ο Ντάριο Φο τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997. Με τη σύζυγό του Φράνκα Ράμε, για πάνω από 50 χρόνια, έχουν «ξεσηκώσει» τον ιταλικό κόσμο της τέχνης, γράφει ο ιταλικός Τύπος.   

Μικρή αναδρομή στην ιστορία και ψαχούλεμα στο φωτογραφικό αρχείο των «έξι σ.κ.ύ.λ.ω.ν» που ανέδειξαν το εμπορικό τρίγωνο και κατάφεραν να γίνουν το πιο αναγνωρίσιμο spot του κέντρου της πόλης 

Πριν από 7 χρόνια ελάχιστοι γνώριζαν την Αβραμιώτου, αυτό το μικρό, παράλληλο στην Αθηνάς στενό, με τις μονίμως σπασμένες λάμπες φωτισμού και τους παρατεταγμένους κάδους σκουπιδιών στην είσοδό του, ενώ η ευρύτερη περιοχή του ιστορικού τριγώνου απευθυνόταν μάλλον σε μια μικρή μερίδα του αθηναϊκού κοινού.