Μανώλης Ροσμαράκης

Μανώλης Ροσμαράκης

⒈ Συστηματική φυσική άσκηση: Η συχνή -τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα- και συστηματική σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας σωματική άσκηση βελτιώνει εντυπωσιακά τις σωματικές και διανοητικές μας επιδόσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή η άσκηση του σώματος αυξάνει τη συγκέντρωση του BDNF, ενός ενδογενούς νευροτροφικού παράγοντα του εγκεφάλου που ενισχύει την ανάπτυξη, την επικοινωνία και συνεπώς την επιβίωση των νευρώνων.

Η έλλειψη συγκέντρωσης είναι σήμερα η μεγαλύτερη επιδημία που πλήττει εργαζομένους και ηγέτες στις επιχειρήσεις. Οσοι διακόπτετε κάθε λίγο τη δουλειά σας για να τσεκάρετε μέιλ και κοινωνικά δίκτυα ή πελαγώνετε από τον κατακλυσμό πληροφοριών που δέχεστε καθημερινά καταλαβαίνετε τι εννοούμε. Η Λίντα Ρέι, thought leader, συγγραφέας και coach, που επισκέπτεται τη χώρα μας την Τρίτη για να μιλήσει στο σχετικό σεμινάριο της εταιρείας συμβουλευτικής καθοδήγησης ηγετών Sargia Partners, μιλάει στο «Κ» για τη μάστιγα της εποχής και δίνει πολύτιμες συμβουλές για το πώς να... γίνουμε αφεντικό του μυαλού μας.  

«Η συνάντησή μου με τον ‘’απέναντι’’ είναι όρος για τη χριστιανικότητά μου». Αυτήν ακριβώς την ανάγκη για έναν χριστιανισμό ανοιχτό και απελευθερωτικό είναι που αναδεικνύει στη συνέντευξή στη «σχεδία» ο θεολόγος, συγγραφέας και αρχισυντάκτης του θεολογικού περιοδικού «Σύναξη» Θανάσης Παπαθανασίου, ο οποίος επιχειρεί να δώσει απαντήσεις μεταξύ άλλων, σε ερωτήματα αναφορικά με τις σχέσεις θρησκείας και πολιτικής, τη σύνδεση της χριστιανικής πίστης τόσο με την κοινωνική αλληλεγγύη όσο και με την προσωπική ευθύνη, τηθέση της θρησκευτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας, αλλά και τη στάση της Εκκλησίας απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα.

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016 07:19

Δεκατρία τραγούδια για την άνοιξη

Με τον καιρό ποτέ δεν ξέρεις, ιδιαίτερα στην εποχή μας που το φαινόμενο του θερμοκηπίου οξύνει το ασταθές του. Μετά τον καλοκαιρινό Φλεβάρη και τον χειμωνιάτικο Μάρτη, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι επιτέλους έρχεται η άνοιξη. Αυτό γίνεται ακόμα πιο φανερό από τις εξαίσιες μυρωδιές των λουλουδιών και στους δρόμους μας από τις ολάνθιστες νερατζιές, που αναγκάζουν και τον πιο μουρτζούφλη να πάρει είδηση ότι η φύση είναι στα ντουζένια της.

 

Ο Παπαδημητρίου είναι μια περίπτωση που παρόλες τις τηλεοπτικές συμμετοχές του δεν έχει ακόμα φθαρεί. Λίγο η φάτσα του που δεν κατατάσσεται εύκολα, λίγο οι προσεκτικές επιλογές του, μα περισσότερο το παίξιμό του, που δεν είναι μόνο ότι είναι καλό, αλλά έχει και ένα στοιχείο προσωπικό. Πάντως είναι γνωστός σε αρκετό κόσμο. Στην ταινία παίζει ένα γιατρό στην Αντίπαρο που το καλοκαίρι ζει τον ίλιγγο στον έρωτα για μια εικοσάχρονη με την ψευδαίσθηση ότι θα μαυρίσει αλλά τουλάχιστον με "αντιληακό" δε θα καεί.   

«Η ευτυχία», είχε πει ο συνεργάτης του Ροβιεσπέρου Σεν Ζιστ (1767 - 1794) «είναι μια καινούργια ιδέα στην Ευρώπη» και οι εξεγερμένοι του Παρισιού παραλίγο να το πιστέψουν· τελικά, αποδείχτηκε πως δεν επρόκειτο περί ευτυχίας αλλά για μαζικό δολοφονικό ενθουσιασμό, ένα είδος καλπάζουσας ανθρωποκτόνου παραφοράς, που άφησε πίσω χιλιάδες αποκεφαλισμένα πτώματα να σπαρταρούν σε κοινή θέα.

 

Τα κορυφαία νέα δείγματα αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα που συνομιλούν με τα νέα ρεύματα του εξωτερικού, αλλά και λειτουργικά με το ιδιότυπο μεσογειακό τοπίο.

 

Επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε 8 από τα κορυφαία νέα δείγματα αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα που συνομιλούν με τα νέα ρεύματα του εξωτερικού, αλλά και συνυπάρχουν λειτουργικά με το ιδιότυπο μεσογειακό τοπίο. 

 

Το σινεμά είναι άμεσα συνδεδεμένο με την εικόνα αφού βασίζεται πρωταρχικά σε αυτή. Υπάρχουν φορές που μία ή και περισσότερες εικόνες ξεφεύγουν από το σύνολο που απαρτίζουν μια ταινία και στέκονται μόνες τους, με τέτοια φωτογραφική συνοχή που είναι έτοιμες να δώσουν ένα νέο νόημα στο περιεχόμενό τους − πέρα από αυτό που οριοθετείται έτσι κι αλλιώς από την ταινία.

Πλάι στο φωταγωγό, απ' τη μέσα μεριά του τοίχου
Μεγαλώνει από καιρό ένα πιάνο
Έχει μηδενίσει πολλές φορές τις σκάλες της οκτάβας του
Μα συνέχεια ξαναφουντώνει, θυμίζει την παραβολή
Των εποχών που περνούν και ποτέ
Δε χάνονται

O Παντελίδης ήταν ένας λαϊκός τραγουδιστής που ευτύχησε να γίνει είδωλο και να λάβει τόση λατρεία που μόνο ένα λαϊκό είδωλο μπορεί να λάβει. Δεν τον άκουσα ποτέ, πέρα από κάποια φευγαλέα κομμάτια που μου έστελνε κατά καιρούς ο Χαρίλαος, αλλά μου ήταν συμπαθής και μπορούσα να δικαιολογήσω την επιτυχία του.